Belanda's Blogica

Avontuur van Belanda en de containerchinees

2009-01-23T23:42:00.005+01:00

Stel je voor. Na een drukke werkweek denk je, even mezelf verwennen met een goede massage van een uur. Daarvoor ging ik naar mijn vaste Chinese massagetent. Op driekwart van de behandeling - ik lig plat onder handdoeken - volgt een politieinval!

Ze waren op zoek naar illegale containerchinezen. Alle aanwezige Chinezen moesten zich legitimeren. Ik was oorgetuige van de paniek die volgde. Een Chinees probeerde te ontsnappen. Ik hoorde hoe de politie de zeer slecht Nederlands sprekende Chinezen flink onder druk zette om hun papieren te doen. De mevrouw die mij behandelde werd gearresteerd, ze was illegaal. Een andere Chinees had zich op de WC verstopt.

Ik voelde me een beetje als die meneer met de accupunctuurnaalden uit de Even Apeldoorn Bellen reclame van een tijdje terug. Ik ging met een heerlijk relaxed gevoel de deur uit het weekend in....maar niet heus.

Kadootje van de dag

2009-01-11T11:34:00.003+01:00

Ik: Terwijl ik mijn dochter naar bed draag in mijn armen: "Hoe moet ik jou straks nog tillen als jij een flinke meid van 18 jaar bent... en ik een oud opaatje ben?"

Mijn dochter: "Nou, dan til ik jou in mijn armen en breng ik jou naar bed. Maar dan moet je niet te zwaar worden hoor!"

The Big Silence

2009-01-07T19:07:00.021+01:00

Is dit het oog van God? Het is het uitgestoten gas door een stervende ster. Wat doe je als je eens een avond geen zin heb in RTL Boulevard kijken? Dan ga je naar de lezing in het Artis Planetarium door Prof. Henny Lamers van het Sterrenkundig Instituut van Universiteit Utrecht. Als NASA-adviseur voor de Hubble telescoop (draait om de aarde) vertelde hij enthousiast over de spraakmakende ontdekkingen door de Hubble telescoop. Er ging een heelal voor me open.

De 'Big Bang' gaat niet over het huishouden van Israel in Gaza, maar over het ontstaan van ons universum. Je denkt hierbij aan een megaknal. De werkelijkheid is dat je om een oerknal te horen ruimte en tijd als dimensies nodig hebt. Beiden bestonden niet toen 11,6 miljard lichtjaren geleden ons heelal ontstond.

Het heelal op de volgende foto is 11,3 miljard lichtjaren oud. De Hubble gebruikte hiervoor een sluitertijd van een miljoen seconden, ofwel meer dan 11 dagen! Licht verplaatst zich met 300.000 km per seconde. Een lichtjaar is dus gelijk aan 9.460.730.472.580.800 metertjes. Dat is een flink eind fietsen dus. Het is heel waarschijnlijk dat veel sterrenstelsels op dit antieke plaatje op dit moment niet meer bestaan omdat ze op elkaar geknald zijn. Mijn achter-achterkleinkindjes zullen u over nog eens 11,3 miljard lichtjaren vanaf nu, het antwoord kunnen geven. Even geduld dus a.u.b.

Sterrenstelsels botsen regelmatig. In deze animatie vindt zo'n botsing plaats. Op de vraag uit het publiek of er dan ook planeten op elkaar knallen, antwoordde de professor: "Stel je een planeet voor als een appel die zich in Amsterdam bevindt. Dan zal die andere planeet (ook een appel) voorbij komen ter hoogte van Moskou. Statistisch niet echt een grote kans dus."

Kosmische stofwolken kleuren de Melkweg...

Een stervende ster, vergelijkbaar met onze zon, spuugt zijn laatste gassen uit. De gassen vormen een soort cocon rond de ster. Ons zonnetje brand nog wel eventjes hoor. Nog 5,5 miljard jaar om precies te zijn. We liggen mooi op schema. Zie het blauwe pijltje hieronder.

In 2013 wordt de opvolger van de Hubble Telescope gelanceerd. Deze James Webb Space Telescope (JWST)is groter dan zijn voorganger Hubble, zal verder van de aarde staan (op 1,5 miljoen kilometer!) en heeft een enorme spiegel waardoor de telescoop een groter bereik heeft. De Hubble was al een pittig dingetje. Je kunt er vanuit Amsterdam een dubbeltje op de Rotterdamse Euromast in close-up vastleggen. De sterrenkijker zal tot in de verste uithoeken van het heelal kunnen waarnemen. Mede dankzij Nederlanders die enkele meetinstrumenten daarvoor mogen ontwikkelen. In 2013 volgen spectaculaire foto's van de Big Bang zelf - die ik vanaf heden heb omgedoopt in the Big Silence - op deze blog. Hou mijn blog dus in de gaten!

Glad glijfeestje

2009-01-06T23:45:00.011+01:00

Winterkou zal nooit mijn kopje thee zijn. Maar ik moet toch wel stiekum toegeven dat zo'n ijssfeertje op het museumplein onder een stralende zon tegen een blauwe hemel toch wel iets heeft. Gelukkig was ik er met de gevoelige plaat om de ijspret van mijn drie meisjes op de gevoelige plaat vast te leggen. Ons gele mutsje vloog onbevreesd als een raketje over de bevroren vijver op het Amsterdamse Museumpein.

En onze roze ijsballerina droomt al zwierend van haar eerste echte kunstschaatsjes. Go for it girl!

Gedresseerde zwemaapjes

2008-12-21T22:34:00.015+01:00

Het grote vergaren in Nederland-Diplomaland begint voor de kleinste ingezetenen natuurlijk met het behalen van zwemdiploma A. Als trotse papa mocht ik de natte behendigheden van mijn dochter gadeslaan. Ze slaagde met vlag en wimpel. Het gele gebroekte ding met vlechtjes op de foto's is van mij.

De badmeester met passie voor zijn vak beleefde zijn finest hour. Het zwemfestijn werd een soort zwemshow met gedresseerde zwemaapjes die op commando's hun kunstjes vertoonden. Als sportverslaggever gaf hij het familiepubliek een kijkje in de edele kunst van de zwempedagogiek.

Gekleed
Met voetsprong te water, 15 seconden watertrappen, 12,5 meter schoolslag, onder een lijn door duiken, ½ draai om lengteas en 12,5 meter enkelvoudige rugslag, uit het water klimmen.

Badkleding
Met sprong te water, onder water oriënteren, 3 meter onder water zwemmen, door gat in zeil, 50 meter schoolslag, 50 meter enkelvoudige rugslag, drijven op borst, drijven op rug, 8 meter beginners-borstcrawl, 8 meter beginners-rugcrawl, 60 seconden watertrappen waarbij 2 x hele draai om lengteas.

CRIME 1 voor de professionele saboteur

2008-12-10T22:11:00.010+01:00

"Conspire, Recrute , Infiltrate, Manipulate en Execute..."

Nee, dit is geen frase uit een handleiding van Al-Quaida. C.R.I.M.E. is een heuse methodiek voor liefhebbers die op het werk uit eigen belang het project van een ander vakkundig (lees: systematisch, efficient en effectief) om zeep willen helpen. Iedereen kent die types wel. Van OR-lid tot specialist, directe collega's of opdrachtgever. Bang voor hun eigen baan, bang voor hun portemonaie, bang om probleemeigenaar te worden.

Het boek De Projectsaboteur is een eye-opener voor bijvoorbeeld projectmanagers die hun tegenstanders een zet voor willen zijn in het schaakspel rond hun project. Het boek is ook leuke proza voor een werknemer die in een snelkookpan ingewijd wil worden in hoe 'politiek' in zijn bedrijf bedreven wordt. Het boek is last but not least ook inspirerend voor diegenen met slechte bedoelingen. Alleen.... vanaf nu kijken we wel over zijn schouder mee hoe hij in zijn eigen zwaard valt!

Schone schijn

2008-11-28T20:03:00.008+01:00

Waterschapsverkiezingen. Heeft u gestemd? Natuurlijk niet! Meer dan 75% van u heeft gedacht: "Lekker belangrijk!" Ofwel: slechts 24% heeft daadwerkelijk per post zijn stem uitgebracht. Daarvan wordt weer 9% van de stemmen ongeldig verklaard om o.a. bizarre procedure redenen. Er zit kortom meer leven in een amoebe in een petrischaaltje, dan in dit soort verkiezingen.

Het is fascinerend om te zien hoe de Waterschappen zich aan introspectie wagen. Op TV hoor ik een Waterschapsbestuurder zeggen: "Het drama komt omdat er niet via internet kan worden gestemd." De man verschuilt zich achter de illusie dat een ander middel de kwaal zal verhelpen. Verkiezingen als religie met hun eigen werkelijkheid, interpretaties en rituelen.

Waterschappen houden zich bezig met het afwegen van belangen op het gebied van water. Een laag waterpeil zodat de boeren tevreden zijn, een hoog waterpeil zodat de bloemetjes en de bijtjes meer kans krijgen, dijkbewaking etc. Maar er zijn nog drie andere bestuurslagen bezig met maatschappelijke belangenafwegingen. Ook op het gebied van waterbeleid en waterbeheer. Daarbij komt ook nog eens het Rijk bij met zijn pallet aan uitvoeringsorganisaties, zoals Rijkswaterstaat. Rijkswaterstaat doet uitstekend werk... zonder pseudo-democratische waterhoofd.

Pseudo-democratisch waterhoofd
Waarom maken laten wij de waterschappen niet opgaan in Rijkswaterstaat of in de provinciale overheid? Dankzij minder post dragen we ons steentje zo bij aan het overeind houden van de regenwouden. Belangen worden nog steeds afgewogen. Dus niemand hoeft zich miskend te voelen. Wij hebben ook meteen ons ontdaan van dit overbodige democratische waterhoofd.

Je beroepen op de eeuwenoude historie van de waterschappen om ze in stand te houden is wel een flinterdun laagje ijs om overeind deze waterboel bij elkaar te houden. Het wordt tijd dat de waterschappen wakker worden uit hun winterslaap en de realiteit onder ogen durven zijn.

Woordenwolk

2008-11-19T21:00:00.004+01:00

Je copy en paste jouw tekst naar de website wordle.net en drukt op create. Er verschijnt een woordenwolk. De belangrijkste woorden in jouw tekst onderscheiden zich door hun grootte. De woordenwolk geeft zo grafisch een verrassende betekenis aan jouw tekst. In dit voorbeeld de woordenwolk op basis van al mijn blogposts over zen.

Hoop!

2008-11-10T22:57:00.006+01:00

Ik heb even gewacht met het schrijven van een blog over Obama's zege omdat ik niet wilde hangen in het sentiment en de emotie die ik voelde toen hij de verkiezingen won. In mijn eerdere blog noemde ik hem the black Kennedy. Hierbij neem ik die woorden terug omdat het onjuist is Obama op te zadelen met de hypotheek uit het verleden. Niet zo zeer omdat je geen verwachtingen mag hebben van een wereldleider. Integendeel, want er rusten zware verantwoordelijkheden op zijn schouders.

Wat mij opvalt in NL is dat de scepsis: 'we moeten het nog zien', 'het gaat hem nooit lukken', 'hij is geen haar beter als Bush'. Een soort ongemakkelijk schuiven op stoelen omdat deze man miljoenen - wellicht miljarden - mensen wereldwijd weet te raken, te inspireren. In ons land van middelmatigheid, vlakke polderlandschappen en 'doe maar gewoon, dan doe je gek genoeg' weten wij ons eigenlijk geen raad met dit soort charismatische fenomenen. Door onze geschiedenis hebben we een ingebakken aversie in ons DNA tegen charismatische leiders. Hulde dan ook aan NRC Next die durfde stellen dat weinigen zien wat voor briljant strateeg er in Obama schuilt. Maar los van wat Obama wel of niet voor elkaar gaat krijgen in zijn ambtperiode, belichaamt hij iets wat misschien nog wel belangrijker is: HOOP! Niet als Messias, maar als man van vlees en bloed, met een vrouw 2 dochtertjes....en binnenkort een hond. Zelfs in Koerdistan hebben stammen schapen geslacht als eerbetoon aan Obama.

De eeuw van Azie

2008-11-05T00:41:00.010+01:00

De bomvolle Globaliseringslezing in Felix Meritis op 3 november 2008 is lastig verteerbare kost voor westerse intellectuele hypochonders. Kishore Mahbubani, auteur van het controversiële boek De eeuw van Azië houdt de westerse wereld een spiegel voor: Azië (China en India in het bijzonder) zijn met ontzagwekkende snelheid het nieuwe centrum van de wereld aan het worden, terwijl het Westen zichzelf verliest in introspectie. Mahbubani geeft een analyse van de geopolitieke westerse incompetentie als gevolg waarvan Azië nu de vruchten plukt.

Kishore beargumenteert waarom het belerende vingertje van het Westers moralisme steeds meer als een roepende in de Aziatische woestijn wordt. Niet omdat Mahbubani niet gelooft in de liberale democratie als lotsbestemming voor alle landen in de wereld. Integendeel! Nee, als oud-voorzitter van de VN Veiligheidsraad, ziet deze Singaporese oud-diplomaat, deze lotsbestemming als onvermijdelijk. Maar sinds Guantanamo Bay doorziet iedere Aziaat de hypocrisie in de moralistische gelijkhebberij van het Westen. De VS introduceerde haar recht op straffeloos martelen, terwijl de EU daarbij in stilte de andere kant op keek.

Mahbubani ziet dat ieder Aziatisch land al zijn eigen pad, tempo en richting aan het kiezen is om zich te ontwikkelen tot moderne staten van de 21ste eeuw. Dat de Aziaten daarbij tegen muren oplopen van tanende Westerse mogendheden, illustreert Mahbubani met treffende voorbeelden. De meeste promovendi Economische Wetenschappen zijn wereldwijd - zeker ook in de VS - Aziaten. Maar nog altijd mag volgens de spelregels uitsluitend een Europeaan voorzitter van de Wereldbank worden. Net zoals uitsluitend een Amerikaan voorzitter van het IMF kan worden.

In 2010 zullen 90% van alle gepromoveerde in wetenschap en technologie Aziaat zijn. Dit jaar heeft China zijn eerste astronaut gelanceerd, afgelopen maand India een satelliet naar de maan. In de Aziatische meritocratie worden alle talenten worden benut. De Universiteit van Guangzhou heeft een campus laten bouwen waar 150.000 studenten wonen en studeren om hun dromen te verwezenlijken. Intussen vindt de vrije markteconomie zijn weg in steeds meer Aziatische landen en wordt er niet alleen van 09.00 tot 17.00 uur, maar dag en nacht gebouwd aan de toekomst.

En toch ziet Mahbubani kansen voor het Westen. Meer weten? Lees het prima verslag van de Globaliseringslezing op de blog van Arjan Geurts, met wie ik deze lezing bezocht.
Bekijk de uitzending van Tegenlicht, het interview dat hij gaf in Buitenhof, of lees het boek ‘De eeuw van Azië’.

Belanda's X-files

2008-10-22T20:03:00.007+02:00

In de periode van 22 september t/m 30 november 2008 geeft mijn provider XS4All elke week een ASUS Eee PC mini laptop weg aan de winnende XS4All abonnee van een fotowedstrijd. Aanleiding is dat XS4All de nieuwe campagne 'X is meer' heeft lopen. Hiermee wil de provider laten zien dat ze méér biedt dan alleen goede en snelle internetverbindingen.

Opdracht is om foto's in te sturen waar een X op voorkomt. Mijn inzending is deze foto van mijn dochter. De foto is gemaakt in de tweede helft van augustus 2008 in Movieworld, Duitsland. De jongedame springt hier in een tuigje met lange elastiek, waardoor ze vele meters de lucht in schiet.
Rond dezelfde de periode lanceerde XS4ALL dus de campagne 'X is meer'. Mijn dochter lanceert zich op deze foto in diezelfde periode als 'X-je'. Deepak Chopra zou zeggen: "De onbegrensde kracht van het zinvolle toeval?" Zou ik nu voor de verandering wel eens in de prijzen vallen? Wordt vervolgd.
---
Helaas mijn X-files kunnen worden gesloten. Weer niet in de prijzen gevallen. Life is sweet...life is bitter.

Binairy wink

2008-10-15T19:15:00.011+02:00

Van Dale heeft zichzelf aan een flinke onderhoudsbeurt onderworpen. De Grote woordenboeken Nederlands, Engels, Frans en Duits komen uit in een volledig herziene druk, zowel in boek als op dvd. Van Dale gaat ook online-abonnementen aanbieden voor verschillende talen. Ook heb ze hun huisstijl eindelijk eens opgefrist.

Ter gelegenheid van dit alles organiseerde Van Dale de Vertaalslag 2008. Je moest voor deze wedstrijd voor zes Nederlandse woorden een originele en zo mogelijk ludieke vertaling bedenken in het Engels, Duits of Frans.

Mijn inzendingen

* digiflirting -> binairy wink

* zwemboerka: -> to-ti-to-tent, als acroniem van top-till-toe-tent

* wolkersvrouw-> cloud bitch

* horroropa -> terror Tommy, een geuzennaam die zo lekker allitereert

* paktaks -> pack tax

* klimaathuis -> NoCoCoon, als samenvoegsel van No CO2 Cocoon

Ik ben uitgenodigd voor een uitgebreide lunch op donderdag 23 oktober, de dag van de prijsuitreiking. Het kan best zijn dat ze alle deelnemers hebben uitgenodigd. Ik heb geen idee. Maar ik ben benieuwd naar de uitslag.

Uitreiking
Nope, ondergetekende zat niet bij de prijswinnaars. Wat blijkt, de Van Dale jury had stiekum van te voren al bedacht wat de 'ideale' vertalingen zijn van de genoemde woorden. Daarna hebben ze gekeken welke inzenders het dichtst bij hun 'vondsten' zaten. Ik hoor mezelf nog denken: "Zal ik maar burkini' invullen? Nee, want dat klinkt inmiddels al erg gewoon." Wat werd het winnende woord? Burkini! Maar ach, ik heb met genoegen naar de virtuoze vertaalkunsten van Jan Rot gekeken, die door Van Dale was ingehuurd.

CNN T-shirt: What is new(s)?

2008-10-14T21:29:00.018+02:00

CNN verkoopt tegenwoordig T-shirts van 15 US$. 'What's new?' denk je nu. Maar eigenlijk moet je hierbij denken: 'Wat's newS?' Deze nieuwsfabriek drukt namelijk op zijn T-shirts zijn eigen nieuwskoppen af, compleet met datum en tijd erbij.

Slimme marketing om zo het vrije woord te verspreiden. Of toch niet? Het nieuws is oudbakken op het moment dat het T-shirt van de drukpers rolt. Echte innovatie zou zijn, wanneer CNN T-shirts zou verkopen, met een digitale opdruk (ja ja...contradictio in terminis), waarin op ieder denkbaar moment een nieuwe headline plaats maakt voor een oude. Luchtbespiegeling?

Bekijk dan eens de Philips light emitting T-shirts in dit filmpje:

Als CNN en Philips nou eens gezellig samen een Singapore Sling gaan drinken in het creatieve lab van onze gloeilampengigant in deze Aziatische stadstaat. Dan kan jij straks misschien rondlopen in een T-shirt met als BREAKING NEWS van nog geen minuut oud:

Obama verplettert McCain!

Fokke en Sukke

2008-10-10T23:24:00.002+02:00

Ik kan de strip niet meer vinden, maar hij is te geestig om niet te vermelden. Fokke en Sukke hebben hun spaargeld overgezet naar de voedselbank...

...Want alleen de voedselbank kan nog een appeltje voor de dorst garanderen.

The black Kennedy

2008-09-29T10:48:00.030+02:00

Meten = weten?
The black Kennedy Barrack Obama en McCain hebben elkaars nieren geproefd tijdens het eerste presidentiële debat. Op de website MSNBC kun je het complete debat bekijken. Interessant is ook de balkjes onder deze video. Een dankbaar instrument voor de spindoctors van beide heren. Je ziet precies welke presidentskandidaat wanneer hoe lang over welk onderwerp heeft gesproken. Ook zie naar welke thema's de meeste aandacht is gegaan. Verder lees je de belangrijkste gemaakte statements.

Kijk eens in de poppetjes van mijn ogen
Qua non-verbale communicatie valt het mij op dat McCain geen enkele keer Obama durft aan te kijken. McCain kijkt uitsluitend naar de voorzitter van het gesprek, terwijl Obama wel regelmatig naar zijn Republikeinse opponent kijkt.

Amerikaans brandhout
Obama durft de krankzinnige schuldenlast van de Verenigde Staten in het buitenland - bii China in het bijzonder - aan te snijden. McCain zwijgt als het graf over China. Dit is vooral bizar omdat er onlangs nog berichten in de media verschenen dat de Chinese autoriteiten zich ernstig zorgen maken over de vraag of de Amerikanen überhaupt nog wel hun schulden kunnen afbetalen. De Chinezen vragen zich af of de Amerikaanse staatsobligaties in hun handen, straks alleen nog maar goed zijn voor het aansteken van de kachel. Het schijnt dat om de andere dag Washington belt met Beijing om ze op dit punt gerust te stellen dat het allemaal ooit wel goed komt. Washington heeft inmiddels slapeloze nachten dat China en Japan straks niet massaal de Amerikaanse staatsobligaties dumpen. Alleen McCain slaapt rustig.

Het is Obama die aandacht vraagt voor China als economische, politieke en militaire macht op ieder continent van onze aardkloot. McCain komt niet verder dan de bekende ouderwetse Bushiaanse retoriek over Irak en Afghanistan: méér soldaten en méér oorlog als de oplossing om de wereld een stukje veiliger te maken.

Amusant is het moment dat Obama wijst op de weigering van McCain om te praten met Amerikaanse vijanden zoals Noord-Korea. Obama meldt met ironie dat zelfs twijfelachtige bondgenoten zoals Spanje niet hoeven te rekenen op een goed gesprek met McCain.

In ieder geval is McCain wel consequent: hij durft niet alleen Obama niet in de ogen te kijken voor een dialoog, maar ook niet de rest van de wereld die Amerika niet a priori op een voetstuk plaatst.

Obama wil zijn handen vrijhouden om met iedereen, waar ook te wereld een dialoog aan te gaan en diplomatie te bedrijven. In zijn wereldbeeld is iedereen onderling van elkaar afhankelijk. De Democraat stelt vast dat de strategie van zwijgen alleen maar leidt tot averechtse effecten, zoals Noord-Korea heeft aangetoond. De black Kennedy heeft een nog belangrijker argument waarom het belangrijk is dat zijn land met de rest van de wereld gaat en blijft praten: De reputatie van Amerika holt al jaren achteruit en is bedroevend slecht te noemen.

McCain verwijt Obama naiviteit als het gaat om wereldpolitiek en belastingpolitiek. Je kunt je afvragen wie er daadwerkelijk op een andere planeet zit. De wereld mag zijn hart vasthouden en zijn geldbeurs blijven trekken wanneer McCain president wordt.

Amerika is bankroet!
De Amerikaanse nationale schuld bedraagt op 29 september 2008 meer dan 9 triljoen dollar. Dat is $9.000.000.000.000. Dit is ongeveer vier keer het bruto nationale product van Groot-Brittannië. Dit is volgens The Times 9000 keer het prijskaartje van Buckingham Palace. Je kunt er ook alle thee in China mee kopen voor de komende 2000 jaar. Je kunt er 28 Eiffeltorens mee bouwen, gemaakt van puur goud.

Het is griezelig om te zien in de National Debt Widget hieronder hoe hard de teller omhoog schiet per minuut! Amerika moet iedere dag meer dan $2 miljard lenen om de rente over de schulden te betalen. De medische kosten van meer dan 500.000 gewonde en stervende soldaten kost Amerika meer dan $2 miljard per maand. President Bush heeft al meer geld uitgegeven dan ALLE voorgaande 43 presidenten bij elkaar opgeteld.

Is it time for a change?

Dzjengis Khan

2008-09-20T00:44:00.023+02:00

Als kleine jongen intrigeerde deze persoonlijkheid mij al: die historische figuur Dzjengis Khan, medogenloos aanvoerder van woeste Mongoolse hordes die de halve wereld onder voet liepen in de 11de en 12de eeuw na Chr. De man die de Chinezen inspireerde om een duizenden kilometers lange Chinese Muur te bouwen om die horden een beetje buiten de poorten te houden. Ik had ooit een geschiedenisboek met plaatjes waarin hij als oude man met allemaal kleinkindertjes bij de open haard zat en verhalen vertelde uit de oude Mongoolse doos. Mijn nieuwsgierigheid was vrij snel geprikkeld toen de film epos Mongol, The untold story of the rise of Genghis Khan in roulatie kwam.

De film beschrijft de lijdensweg van de 9-jarige jongen Temüjin tot aan het moment dat hij zijn eerste grote veldslagen op de Mongoolse steppen wint tegen zijn tot aardsrivaal verworden bloedbroeder (de Chinese acteur Honglei Sun). Mij verbaasde het gegeven dat zijn vrouw en grote geliefde Börte (de Mongoolse actrice Khulan Chuluun) hem uiteindelijk inspireerde om vele volkeren bloedig te onderwerpen onder een bloedig en medogenloos regime. Tegen de achtergrond van het gegeven dat Mongoolse vrouwen in die tijd doorgaans weinig te vertellen hadden in die uiterst gewelddadige masculiene samenleving, komt dit filmfeit niet erg geloofwaardig over. Zijn lijdensweg waarin hij alles verliest wat hem dierbaar is en zijn overlevingsdrang lijkt me een grotere impact hebben op wat voor man hij geworden is.

Mijn wens om me op het filmdoek te kunnen vergapen aan de schoonheid van de Mongoolse landschappen, werd ruimschoots beloond. Alleen al daarom was voor mij deze film de moeite waard. Het naturel acteerwerk van de kleine Mongoolse kinderen in de film is een ander juweeltje. In het bijzonder natuurlijk de acteur die de jonge Temüjin speelt. Dat de oudere Temüjin de Japanse acteur Tadanobu Asano blijkt te zijn, deed minder afbreuk aan het karakter dat hij neerzette, dan ik vooraf had verwacht.

Filmbeschrijving
Als jongen verloor Genghis Khan alles wat hem dierbaar was. Als man ging hij zijn bestemming achterna om met een leger terug te veroveren, wat hem ooit ontnomen was. Geïnspireerd door zijn grote liefde groeit hij uit tot heerser van het grootste rijk ter wereld. Voor sommigen was hij een wrede leider. Voor anderen was hij een god.

Mongolië, 1172. Het trotse stamhoofd Yesükhei waagt zich aan een tocht door de winderige toendra om zijn 9-jarige zoon Temüjin een bruid te helpen kiezen. Zijn keuze valt op Börte, een jong en guitig meisje. Op de terugweg wordt Yesükhei vergiftigd door de jaloerse krijger Targutei die ook Temüjin liever dood wil zodat hij zijn plaats als leider van de stam kan innemen.

Temüjin’s enige uitweg is vluchten, maar hij zal des te sterker terugkeren. Zo begint er voor Temüjin een leven vol avonturen en beproevingen. Hij zal niet rusten voor hij diegene vindt die hem zal helpen om de grote Gengis Khan te worden.

Regie: Sergei Bodrov
Met: Tadanobu Asano, Honglei Sun, Khulan Chuluun.

Beek als bron

2008-09-15T21:59:00.017+02:00

Wandelen in het paradijs dat Beverwijk heet. Even ademhalen. En dan deze eerste zin nog even teruglezen. Gaat deze blogpost over de plaats met de twee grootste schoorstenen van Nederland op de achtergrond? Over de plek met zijn troosteloze meubelboulevard en de grauwe arbeiderswijken. Jawel, Beverwijk, maar dan over de paradijselijke plek die Scheijbeek heet en het middelpunt was van een kunstmanifestatie tijdens de Open Monumentendagen op 13 en 14 september 2008.

Water als filmdoek
Op een zonnige nazomerdag betreden mijn vriendin, haar kleine meid en ik de statige trappen van Huize Scheijbeeck. In de kelder van het landgoed wordt duidelijk waar de naam vandaan komt. Een gelijknamige beek stroomt onder het gebouw door. Door een open vloerluik zie je het water onder je stromen. Zwartwit filmtaferelen uit de jaren '30 worden door het luik geprojecteerd op het water. Het stromende water resulteert in een schilderachtig tafereel.

Gekerstende asmatkrijgers
In het landgoed dat in 1584 eigendom was van de Amsterdamse suikerbakker Laurens Joosten Baeck, zijn we getuige van een korte film van de makers Roy Villevoye en Jan Dietvorst. Zeven minuten lang gebeurt er ogenschijnlijk weinig. Twee papoea's kappen in het oerwoud twee bomen, ontdoen de houten palen van hun bast en maken er een groot kruis van. Daarna slepen ze het kruis door het oerwoud en verdwijnen in het groen. De gedachte die bij mij naijlt is dat westerse gedachtegoed diep is doorgedrongen is in het oerwoud, er ogenschijnlijk niets te zoeken heeft, velen tot last is geweest, maar waar ook vele papoea's hoop op een beter leven aan ontlenen.

Slaafje in bruikleen

Tot groot plezier van de kleine meid moeten we ons door een opblaaspontonbrug van de Groningse kunstenaar Lambert Kamps over de beek worstelen. Een beek die kronkelend oplost in het achterliggende idyllische parkje. Mijn vriendin was hooglijk verbaasd dat mijn schoenen eerder aan de overkant van de brug waren dan ik. Maar ik had ook een slaafje in bruikleen.

Claustrofobisch theeleuten in een airbag
Wie mij van te voren had voorspeld, dat wij na een korte slentering door bloeiende rozenperkjes en landschapstafereeltjes, een pitstop zouden gaan maken in een sloopauto, had ik glazig aangekeken. Het gaat hier om een autocarrousel, van beeldend kunstenaar Fiona de Bell. Een stuk of zes sloopauto's staan in een kring. Iedere auto lijkt uit te puilen door een knalrode giga airbag. We kropen er in en nestelden ons gerieflijk in de daar aanwezige kussens. Een generator zorgde voor verse lucht. Door een bordje met het woord 'thee' omhoog te houden werden wij aldus bediend door obers in knalrode overalls die de thee in een opengeritst gat aanreikten. Autoradio's vulen de airbag met ouderwetse muziekgeluiden. Wel apart, maar niet voor de claustrofoben onder ons.

Land van melk en honing
Wat is bevreemdender: een aantal antieke flessen melk in de beek te zien drijven, terwijl gelig bijenwas aan nabijgelegen bomen geplakt zit? Ofwel: de artistieke interpretatie van Het Land van Melk en Honing? Of is het die boot in het moeras, die onherroepelijke de vraag oproept: Hoezo? En waarom daar?

Venetiaans vennetje
Het meest indrukwekkend vond ik onze wandel langs het vennetje achter in het Westerhout. In het vennetje dreef een tapijt van waterlelies. Een roeiboot met mooie meisjes in zomerse wittejurkjes dobberde in het vennetje.

Maar dwars over het vennetje heeft beeldend kunstenaar Florentijn Hofman een gigantische spiegel geplaatst. De spiegel is een verwijzing naar de 17de en 18de eeuw waarin tuinarchitecten vaak een vijver voor de deur van hun opdrachtgevers situeerden. Zo werd de schoonheid en luister van de herenhuizen door spiegeling verdubbeld.

De weerspiegeling van water en groen geeft het vennetje met de omgeving een zeer sterk ruimtelijk effect. Alsof je je inderdaad in een paradijsje bevindt. Het pad langs het vennetje vervolgde zich door een deur die in de spiegel was gemaakt. Met een stap door de spiegel was de ontgoocheling voorbij de deur groot... terug in de realiteit van het grauwe Beverwijk. De Beek als bron was teneinde. Ik wil terug naar de bron.

Suibokugaka, Taiko drums & hemelse thee

2008-09-07T22:09:00.029+02:00

Soho Nakano is een suibokugaka, ofwel: een water-zwarte inkt-prent-schilder. Van 5 september tot 5 oktober 2008 heeft deze spraakmakende beeldend kunstenares een expositie in het Siebold Huis te Leiden.

De zon brand op de overdekt binnenplaats van Het Arsenaal, het Aziatische Instituut van de Universiteit van Leiden. Het zonlicht valt op een vele vierkante meters groot papieren vel op de grond. Een gedistingeerde grijze oude Japanse dame zit aan de rand van het papier. Naast haar zitten in het zwart geklede medewerkers. Ze zijn in meditatie en bereiden zich voor op een live-schilderperformance. Niet alleen in innerlijke in stilte, maar ook onder het opzwepende gedreun van Japanse Taikodrums die de performance begeleiden.

Na 10 minuten haar geest leeg te hebben gemaakt van de dingen van alledag, staat Soho Nakano op en loopt doordacht voorzichtig op haar tabi (Japanse witte sokken) over het papier. Ze lijkt zich een voorstelling te maken van de creatie die ze ogenblikken later zal toevertrouwen aan het papier.

Terwijl de Taikodrums onvermoeibaar doorgaan, beginnen de mensen in het zwart te schreeuwen. Soho Nakano pakt een soort dweil, die in een grote bak zwarte inkt is gedoopt. Met grote ritmische bewegingen schildert ze zo in slechts 20 minuten een pijnboom. De zwarte inkt spat in het rond en beland op Soho Nakano's pak. Het hoort erbij en lijkt niet relevant.

De voorstellingen die door Soho Nakano worden geschetst, verwijzen altijd naar de natuur, die in de vorm van een berglandschap bij haar atelier in Kawane ook altijd aanwezig is. Het driedimensionale van de natuur komt tevens terug in de ruimtelijke installaties die Soho Nakano ontwerpt: de papieren wanden worden gecombineerd tot meerdelige kamerschermen of kokers.

Deze ruimtelijke kunst en het gebruik van alleen zwart en wit creëren een rustgevend gevoel van eenheid. De toeschouwer proeft onbewust de innerlijke rust van de kunstenaar zelf die voor aanvang graag mediteert en met zorg de sumi (zwarte inkt) bereidt.

Hemelse groene thee
Na afloop van de live-performance hielden Renee Pompen, van exclusieve thee-importeur J-Port en mevrouw Otsuka van theeproducent Otsuka Seicha een theeproeverij.

Otsuka Seicha is niet de eerste de beste. Dit bedrijf met theeplantages in Kakegawa in de Japanse regio Shizuoka, bestaat al uit 1869 en heeft geschiedenis geschreven door vele prijzen te winnen als Beste thee van Japan!

Liefhebbers proefden groene theesoorten zoals Sencha, Matcha en Gemmaicha. De laatste theesoort bevat gebrande gepofte rijst. Al deze theesoorten van topkwaliteit zijn een streling voor de tong en een unieke ervaring voor wie de thee liefheeft! Dat geldt ook voor de bijbehorende van groene thee gemaakte matcha-cake!

De geboorte Google Chrome

2008-09-04T00:27:00.011+02:00

De brainiacs bij Google hebben naam & faam opgebouwd door aan de lopende band nieuwe functionaliteit te ontwikkelen. En na o.a. een webbased alternatief voor MS Office te hebben gelanceerd, zag op 2 september 2008 hun eerste Google browser het licht:

Mijn eerste ervaringen
Mijn eerste ervarigen zijn ronduit erg positief. Ik heb net zoals vele anderen jarenlang met Internet Explorer gewerkt, todat ik in Firefox een goed en veelzijdige alternatief vond. Maar wat me steeds meer aan Firefox begint te irriteren is de toenemende traagheid en soms moeizame performance.

Google Chrome is verbluffend snel en eenvoudig. En dat notabene voor een Betaversie! Cool vind ik ook dat in Google Chrome hetzelfde invulveld gebruikt voor zowel zoekwoorden als voor url's. Ook heel handig is dat wanneer er bijv. laadproblemen ontstaan op een van de openstaande tabbladen, alle andere tabbladen geen enkel probleem daarvan ondervinden omdat de browser zo in elkaar zit dat tabbladen onderling niet met elkaar communiceren. De look & feel van deze browser is bewust erg eenvoudig en overzichtelijk gehouden. Maar dat waren we al gewend van de eerste Google zoekmachine. Kortom: een aanrader voor iedereen!

Ruik ik daar angstzweet bij Microsoft & Firefox?

De rat en de Texelse Russen

2008-08-30T21:30:00.027+02:00

Tijdens mijn lunch op het werk bespraken mijn collega's en ik de opvallende zaken in de media van die dag. Als snel gingen de bekentenissen van ex-Kamerlid Duyvendak over tafel. Duyvendak voelde de morele verplichting op zijn zware volksvertegenwoordigende schouders rusten om af te rekenen met zijn duistere verleden in de jaren '80. Zo heeft dit boefje deelgenomen aan inbraken van de terreurgroep Rara bij het Ministerie van EZ. Daarom in deze aflevering een openbaring van Belanda over zijn handel en wandel in de jaren '80.

Trotski en de pinguins
Ik heb als oud-kraker ooit in de derde Oosterparkstraat gewoond. In mijn portiek woonde ook kraker Rob. Droeg van die stoere leren jacks, had knalrood haar dat altijd stijf van de gel rechtop stond. We praten hier over de newwave periode. Rob was een markant figuur. Hij kwam uit de Zaanstreek en was grootgebracht met De Waarheid. Inderdaad, het ter ziele gegane lijfblad van de Communistische Partij Nederland. Net als zijn vader bracht hij iedere dag zijn propagandapapier rond. Trotski en klassenstrijdproza prijkten prominent op zijn boekenplank. De Waarheid overleed in 1991 met slechts 6.000 abonnees. Dat waren er in 1945 nog 345.000! Heb me altijd afgevraagd hoe Rob het einde van de Waarheid en de zelfkritiek van toenmalig hoofdredacteur Gijs Schreuders ooit heeft verwerkt. Sinds Rob mij op de dag van een verhuizing met mijn spullen liet zitten, heb ik geen contact meer met hem gehad. Rob en ik hadden onze eigen codetaal. Zo rekenden wij niet in guldens, maar in pinguins. 1 Pinguin was 10 cent. Een pinguin was onze favoriete drop bij de snackboer. Deze kostte toen een duppie.

Rob had een grote liefde, dat was geen krakersmeisje met zwarte lippenstift, maar een enorme witte RAT met geniepige rode oogjes waar ik altijd kippenvel van kreeg. Rob's RAT was op een dag op onverklaarbare wijze vertrokken naar de Eeuwige Jachtvelden. De doodsoorzaak is altijd een mysterie gebleven. Nee, creepie Belanda was niet de dader. Stoere Rob was ontroostbaar. Om zijn verdriet goed te kunnen verwerken besloot hij de RAT een eerbiedwaardige begrafenis te gunnen.

Een Duyvendakje doen
Rob en ik trokken in die tijd veel op met een groep Texelse vrienden. We waren dan ook regelmatig op het eiland te vinden. Rob had een prachtige locatie voor zijn RAT op het oog. De Russische begraafplaats tussen Oudeschild en Den Burg. Rob wilde niet alleen, dus moest ik mee naar de plaats des onheils. In een witte schoenen doos brachten we de RAT post mortem per trein naar het Noorden. Toen er geen passanten in de buurt waren, sprongen we beiden in de bossages naast het Russenkerkhof en vertrouwden zijn RAT toe aan de Texelse aarde.

Mijn Duyvendakje is dus dat ik getuige ben geweest van deze illegale actie, die getuigt van weinig respect voor de gevallenen. Daarvoor betuig ik mijn diepste spijt. Toch ben ik de RAT dankbaar dat hij mijn kennis van de Nederlandse geschiedenis op een bovengemiddeld peil had gebracht. Ik had tot dat moment geen flauw idee dat er ooit Russen op Texel zaten. Die Wodkatypes zaten immers toch achter het ijzeren gordijn? Ja ja, ik weet het met terugwerkende kracht. Het waren Georgiers en geen Russen. Maar toen was het voor ons 1 pot wodka.

Zo, zullen we nu maar met z'n allen stoppen met die onzin over de noodzaak van Duyvendakjes doen ....en overgaan tot de orde van de dag? De NRC komt vandaag met het artikel Omstreden Helden, twee volle pagina's over de Texelse Russen. Voelde de NRC mijn opwellende Duyvendakje soms al aankomen?

De allesweter

2008-08-24T23:49:00.012+02:00

Ik lees in de NRC een artikel over hoe de expansiemotor van India begint te haperen. De Indiase IT-industrie bepaalt deze motor. De arbeidskosten in de Indiase IT-sector stijgen jaren met meer dan 10%. De loyaliteit van Indiase IT'ers naar hun bedrijf is om te huilen. Ze rennen net zo gemakkelijk naar de concurrent als die maar paar rupees meer betalen. Het wonder van IT-offshoring lijkt hier te zijn uitgewerkt.

Bij het artikel een prachtige foto van een Indiase dame met een bindi (stip) op haar voorhoofd. Op de bindi is een nieuw soort computerchip geplakt. Kort speurwerk op internet maakt mij duidelijk dat de foto dateert uit 2005. Het gaat hier dus niet om een nieuwe generatie chip.

Mijn 7-jarige dochter ziet de foto. Ze weet sinds haar workshop Bollywood dansen al wat een Bindi is. Ik wijs haar op de opgeplakte chip en probeer haar uit te leggen wat een chip is.

Ze denkt even na en zegt dan:
"Met die chip op het hoofd weet die mevrouw nu alles?"

Zen en de kunst van het fietsonderhoud

2008-08-24T20:58:00.013+02:00

Ik rij op mijn omafiets richting huis. Mijn rugzak is beladen met boodschappen. Zoals altijd rij ik in hoog tempo. Vlakbij mijn huis zie ik in mijn ooghoek in een flits ineens een fietser met volle vaart vanuit een steegje rechts op mij afkomen. De fietser verzuimt om zich heen te kijken en rijdt als een kip zonder kop. Tijdens mijn uitroepen van het woord 's**t!' ramt de fietser zich van opzij in mijn fiets. Een klap, een schok, een moment van chaos. Mijn rechtertrapper vliegt raaklangs langs mijn hoofd door de lucht. Ik wordt gelanceerd en maak salto over mijn stuur heen. Ik belandt op straat, terwijl mijn boodschappen op mijn rug mijn val breken. Met dank aan C1000!

Het goede nieuws: ik had geen schrammetje, was alleen erg geschrokken en de eieren waren allemaal nog heel gevolg van de klap. Band overleden. Fiets overleden.

Nu wil het geval dat mijn fiets 24/7 mijn transport is in A'dam. Ik doe alles op mijn fiets. Mijn omafiets was in drie jaar tijd eigenlijk al zo afgereden dat ik toevallig al een tijdje overwoog een nieuwe fiets aan te schaffen. De voorzienigheid gaf het mij laatste zetje.

Ik ben inmiddels weer voorzien van een nieuwe tweewieler. Een B'Twin 5 om precies te zijn. Hij rijdt goddelijk! Het is een allround-fiets, maar laten we het een sportfiets noemen. Het is de eerste sportfiets die ik ooit voor mezelf heb gekocht. Hij vraagt wel om extra onderhoud. Ik zie het als een uitdaging om hem te gebruiken met zorg en aandacht. Volgende week zet ik er wat accessoires op, zoals een derailleurbeschermer.

Inderdaad: Zen en de kunst van mijn fietsonderhoud.

Oosterse glimlach met eetstokjes

2008-08-18T22:08:00.015+02:00

Ben je een Chinese academisch geschoolde vrouw, tussen de 18 en 24 jaar. Heb je een lengte tussen de 168 en 1.78 meter? Heb je een lichte en glanzende huidskleur? En een elastische huid? Voldoe je aan de door de autoriteiten speciaal voor de Olympische Spelen gedefinieerde ideale verhoudingen voor de breedte van jouw neus, de lengte van jouw gezicht, de breedte van jouw mond en de afstand tussen jouw oogpupillen? Staan jouw ogen op 3/10de van de lengte van jouw gezicht?

Bofkont! Dan zit je vast tussen de 297 gelukkigen uit 5000 sollicitanten die als hostess Olympische medailles mag uitreiken. Mits, je natuurlijk wel vooraf geslaagd bent voor de bootcamp die speciaal voor jou wordt georganiseerd. Neem wel je eetstokjes mee. Daarmee moet je namelijk urenlang acht witte tanden kunnen ontbloten door deze stokjes tussen je tanden te houden. Inderdaad, jouw perfecte glimlach zal ons doen smelten voor de beeldbuis.

Eh, nee Yang Peiyi, jij mag met jouw 7-jarige leeftijd niet meedoen. Zullen we het er maar op houden dat je nog te jong bent? ;-)

Peptalk van Randy Pausch

2008-08-17T19:34:00.011+02:00

Zit het even tegen? Heb je een peptalk nodig? Bekijk dan deze inmiddels wereldberoemde The Last Lecture van de charismatische Randy Pausch, professor aan de Carnegie Mellon University. En je zit weer rechtop in je stoel! Zijn performance is grappig, intelligent en ontroerend.

Pausch: " "If you lead your life the right way, the karma will take care of itself, the dreams will come to you."

Randy Pausch was een van de pioniers op het gebied van virtual reality. Pausch was stervende vanwege een van de ergste vormen van kanker (alvleesklierkanker). Hij had nog maar enkele maanden te leven en besloot voor zijn drie kleine kinderen een peptalk boodschap achter te laten, die ze kunnen terugkijken als zij groot zijn. Maar intussen is dit college via internet al meer dan 6 miljoen keren bekeken. Van The Last lecture is ook een boek verschenen. Pausch stierf op 25 juli 2008.

Bekijk hier de uitgebreide videoversie van The Last Lecture.

What's in a name...

2008-08-15T21:08:00.012+02:00

Ik heb vriendin Xuan gevraagd mij een Chinese naam te geven. Ze moest er eerst een tijdje over nadenken. Want vanzelfsprekend wordt de gekozen naam geacht mij voorspoed te brengen.

Mijn Chinese naam is geworden:

马森

Xuan: "The Chinese pronounciation is: 'ma se.' The original meaning of the second character is forest and Chinese people consider it as a representation of a rich and colorful life which is full of passion."

En voor de nieuwsgierigen onder jullie: mijn blognaam 'Belanda', het Indonesische woord voor 'Nederlander'.

Zonsondergang

2008-08-10T22:11:00.009+02:00

Copyrights: Belanda

De Kop van het Amsterdamse Java-eiland.
Het Einde van de Wereld.
Mijn plek van bezinning.
Vergezichten, luchten, water, ruimte.
Ruimte in mijn hoofd.
De koperen dag neemt afscheid.
Ik verwelkom de stilte.

Ode aan Yang Peiyi

2008-08-09T23:13:00.003+02:00

Het 7-jarige meisje Yang Peiyi mocht niet optreden tijdens de opening van de Olympische Spelen omdat ze te lelijk was. Als vader van mijn 7-jarige dochter vraag ik me af hoe ondraaglijk deze situatie moet zijn voor haar zelf, voor haar familie. Wanneer ik terugdenk aan de Opening, denk ik aan de prachtige acrobatiek, het theater....en vooral aan Yang Peiyi.

Met belangstelling kijk ik uit naar de filmdocumentaire die vast en zeker over een tijdje door iemand gemaakt gaat worden en die furore gaat maken op Internationale Filmfestivals. Een portret over het leven van dit moedige Chinese meisje voor, tijdens....en vooral na de Olympische Spelen.

Mijn favoriete Asian movies

2007-10-10T16:45:00.000+02:00

Opera Jawa

2007-10-08T16:23:00.004+02:00

Het verhaal
Sinta Obong gaat over Prins Rama en zijn vrouw Sinta, die wordt ontvoerd door de demon Rahwana. Hun huwelijkse trouw wordt danig op de proef gesteld. In de film staat de gepassioneerde driehoeksverhouding centraal tussen drie voormalige dansers, die ooit deze episode uit de Ramayana vertolkten.

Het echtpaar Setyo en Siti runt een pottenbakkerij. Wanneer deze failliet gaat en Setyo de stad verlaat, grijpt de wrede handelaar Ludiro zijn kans. Hij ontvoert Siti en probeert haar te verleiden. De strijd tussen de beide mannen leidt tot steeds meer geweld.

Gevangen tussen de twee rivalen probeert Siti zich staande te houden en haar positie te bepalen. Een requiem over verlangen, liefde en trouw met een onvermijdelijk tragische afloop.

Mijn recensie
Elke scene is een bewegend schilderij op zich. De gamelan opera voltrekt zich te midden van veelal alledaagse taferelen: een pasar, een café met oude mannen, in een huiskamer, maar ook in de kraton van de sultan van Yogyakarta.

De film eindigt dramatisch met de moord van Setyo op zijn geliefde Siti. De woeste branding van de Javazee bij Parangtritis en knalgele doorzichtige doeken zijn het decor van dit verdriet.

De in het Javaans gezongen dialogen zijn ondanks de Nederlandse ondertiteling moeilijk te volgen. Toch lijkt dat niet veel uit te maken. De film wordt gedragen door de beelden, dans, de mimiek van de acteurs en de gamelan waarmee je je volledig kan laten meevoeren in de film.

Grappig is dat de moderniteit van Indonesia volledig buiten beeld is gelaten, met uitzondering van een uit wit steen gehouwen televisie die een paar keer als stille getuige verslag doet van de gruwelijkheden die zich hebben voltrokken.

Zou regisseur Garin Nugroho hiermee een subtiele maatschappijkritsche vingerwijzing geven naar de kwaliteit van de mediapluriformiteit in het post-Reformasi tijdperk?

De meeste indruk op mij als kijker maakte de scene waarin de pottenbakker zijn vrouw rond draait en haar bedekt met klei. Hij wil haar tevergeefs vormen naar zijn ideaalbeeld van haar. Hebben wij allen niet af en toe stiekum die neiging om als deze pottenbakker onze geliefden te willen vormen naar ons beeld?

Hoewel Garin Nugroho ook minder goede films heeft gemaakt, vind ik deze film -naast mijn filmfavoriet [i]Daun atas Bantal[/i] - zijn tweede grote meesterwerk. Een streling voor het oog en een must voor iedereen die Indonesia in zijn hart gesloten heeft. Rapportcijfer: 8.

Een Indonesische vriendin vertelde mij gisteren dat de film drie weken geleden in Jakarta in roulatie is gegaan. Ze was aangenaamd verrast dat liefhebbers in NL de film ook al zo snel kunnen zien.

Opera Jawa. Regie: Garin Nugroho. Met: Artika Sari Devi, Martinus Miroto, Eko Supriyanto. In: Rialto, Amsterdam (t/m 10 oktober); tournee t/m 23/01.

De smaak van verlangen

2007-10-02T16:15:00.001+02:00

Toen mijn Indische omaatje Moes in 1998 overleed liet zij o.a. een 60 jaar oud vervallen hard gekaft schrift met bruine bladen na. Het was het kookboek dat zij in 1943/1944 in het Jappenkamp heeft geschreven. Papier was natuurlijk schaars in die tijd. Zij gebruikte dit kookboek daarom ook als kalender voor het vastleggen van belangrijke gebeurtenissen. Ze schreef ook krantenberichten over uit de Japanse propagandamachine (zoals de Nederlandstalige Japanse krant Jawa shinbun).

Zo staat in het kookboek van Oma Moes:
"..Paps (mijn opa dus) wordt geinterneerd in Toewan Florijn no. 309 Blok 3 kamer 32 Benteng Ngawi"

Al haar tientallen geheime recepten staren me aan: van mijn favoriete spekkoek tot royal sorbet, van warme broodpudding en klappertaart tot ajam petjil godok en kerrie frikadel. Haar hele leven gebruikte ze dit kookboek.

15 Jaar na oma's dood heb ik het boek van mijn moeder gekregen. Ik ben nu bezig het kookboek te ontcijferen en de inhoud zo te redden voor de familiegeschiedenis.

Onlangs kreeg ik van een goede vriendin als verjaardagskado het net uitgekomen boek De smaak van het verlangen. Zij wist hoe ik het kookboek van mijn oma koesterde.

Want wat blijkt. Honderden vrouwen hebben in de oorlog tijdens gevangenschap kookboeken geschreven. Terwijl er honger was. Hoe kan dit? Daar gaat dit prachtige boek over. Het boek staat vol met interviews met Indische dames op leeftijd die net als mijn oma geinterviewd worden over dit fenomeen. De interviews worden afgewisseld met prachtige zwart-wit portretfoto's. natuurlijk ook afbeeldingen van kookschriften die de tand des tijds hebben doorleefd.

"Als je bang bent, heb je geen honger."
"Recepten verzamelen was een zoete kwelling."

Zo maar enkele uitspraken in het boek van overlevenden.

De smaak van verlangen is niet bedoeld als kookboek. Toch hebben de auteurs er enkele recepten in opgenomen om te onderzoeken of het eetbare rcepten waren.

En ja, mijn spekkoek staat ook in het boek. Door dit boek kwam mijn oma's kookboek even tot leven.

Maar de smaak (van mijn verlangen) naar de spekkoek van oma Moes, zal nooit overtroffen kunnen worden door welke andere recept dan ook.

Hebben jullie ook van dit soort familie-kookboeken op zolder liggen? Spelen ze nog een rol in de familie(-keuken)?

KAN JI ZAI BO SA GYO JIN HAN NYA HA RA MI TA JI SHO KEN.....

2007-07-22T13:58:00.009+02:00

“KAN JI ZAI BO SA GYO JIN HAN NYA HA RA MI TA JI SHO KEN.....”

Met het gezamenlijk opdreunen van de circa 280 lettergrepige Hartchakra werd letterlijk de toon gezet voor de start van de tweedaagse Zenretraite Lin Chi in het Zentrum in Utrecht. Het was een intensief weekendprogramma met maar liefst 12 Zazen sessies van elk 30 minuten, afgewisseld met lezingen over Lin Chi (de Chinese grondlegger van Zen), maaltijden en Kinhin (loopmeditatie).

Met enige twijfel betrad ik de Zen-do. Zou ik als ontluikend Zenner al goed genoeg zijn in vergelijking met de 18 andere meer ervaren onbekende deelnemers? Maar ik besloot deze twijfel instant weg te werken en Zenwise tot ‘bubbel’ te degraderen om me gewoon over te geven aan alles wat er deze dagen zou gebeuren.

Alles in stilte
Opvallend was hoe vrijwel alle handelingen in de Zen-do volgens strakke rituelen verliep. Buigen bij ieder binnenkomen van de Zen-do, buigen naar de zitplaats, buigen voordat je gaat zitten. Maaltijden werden ook volgens vaste riten geconsumeerd in de Zen-do: wat je at, wanneer je at, wanneer je stopte met eten, waar je jouw servies neerzet, hoe je jouw handen houdt wanneer je wel of geen tweede kopje soep wilt. De maaltijden waren licht: soep met 2 boterhammen met kaas, zoethout thee, koekje en fruit als toetje. De soepkom maak je na het eten op je zitkussen schoon met zoethoutthee dat je vervolgens moet opdrinken. Dus wie een bodempje championnensoep laat staan, is genoodzaakt om vervolgens een theemelange te drinken, waar Douwe Egberts zeker en vast zijn theeneus voor zou ophalen.

De vaste riten voelen me comfortabel aan: je weet precies wanneer je wat kunt verwachten. Daar hoef je niet meer aan te denken. En dat scheelt weer een aantal bubbels, nietwaar? Als gehele groep zijn we dagelijks ook verantwoordelijk voor het schoonhouden van de Zen-do en het klaarmaken van het eten. Maar met zoveel handjes kom je in een half uurtje een heel eind. Praten met elkaar gebeurt alleen tijdens de huishoudklusjes en tijdens de inhoudelijke inleidingen die worden gehouden. Verder doe je alles in stilte en hoor je alleen de gong of het klakken van de houtjes.

Ganzenpas
Meteen in de eerste Zazen had ik een slechte start. Plattere zitkussens als thuis, waardoor ik minder prettig zat en snel flinke pijn kreeg aan mijn benen en voeten. Ik begon behoorlijk op te zien naar de tien Zazen die ik nog tegoed had. Het pijnprobleem verdween voor een groot deel nadat ik besloot gebruik te maken van de zitbankjes die je tussen je benen kunt plaatsen. Maar om de bloeddoorstroming van de Zenner te bevorderen, werden soms twee Zazen sessies onderbroken door Kinhin(foto), een loopmeditatie van 5 minuten.

Kinhin
Kinhin betekent bewust lopen. In de vorm van een slang lopen de Zenners als ganzenkuikens door de Zen-do achter de Zenleraar aan. Eerst loop je in slow motion, waarbij je bewust uitademt op het afrollen van iedere voet. Op een signaal van klakkende houtjes wordt de pas versneld en ga je snel lopen. Kinhin voelt als een welkome afwisseling. ’s Avonds thuis heb ik vlak voor het slapen flink de stramheid uit mijn benen met olie weggemasseerd. Ik sliep snel en diep. De tweede dag gelukkig veel minder last van mijn benen.

Lin Chi
Lin Chi leefde als Zenleraar tijdens de Tang Dynastie in het 9de eeuwse China in de regio die tegenwoordig Shandong heet. Kenmerkend voor Lin Chi, grondlegger van de Rinzai Zentraditie, is de volgende uitspraak:

"Many students come to see me from all over the place. Many of them are not free from their entanglement with objective things. I treat them right on the spot. If their trouble is due to grasping hands, I strike there. If their trouble is a loose mouth, I strike them there. If their trouble is hidden behind their eyes, it is there I strike. So far I have not found anyone who can set himself free. This is because they have all been caught up in the useless ways of the old masters. As for me, I do not have one only method which I give to everyone, but I relieve whatever the trouble is and set men free."

"Friends, I tell you this: there is no Buddha, no spiritual path to follow, no training and no realization. What are you so feverishly running after? Putting a head on top of your own head, you blind idiots? Your head is right where it should be. The trouble lies in your not believing in yourselves enough. Because you don't believe in yourselves you are knocked here and there by all the conditions in which you find yourselves. Being enslaved and turned around by objective situations, you have no freedom whatever, you are not masters of yourselves. Stop turning to the outside and don't be attached to my words either. Just cease clinging to the past and hankering after the future. This will be better than ten years' pilgrimage."

Vermoord de Buddha

De excentrieke Lin Chi is het meest beroemd en berucht om zijn uitspraak dat je Buddha moet vermoorden zodra je hem tegenkomt.

Want de Buddha die je tegenkomt is niet de echte Buddha, maar een uitdrukking van je verlangens. Dus als je meneer Buddha niet koudmaakt, dan staat hij alleen maar in de weg. Tegen deze achtergrond was Lin Chi ook van mening dat zijn monniken maar eens moesten ophouden met tijd verliezen aan het verdiepen en begrijpen van Sutra’s (Buddha’s uitspraken) en Sastra’s (commentaren op de uitspraken van Buddha). Studenten die durfden te vragen naar de essentie van de Dharma (de leringen van Buddha) konden een flinke klap krijgen van meneer Lin Chi met zijn stok. Ik denk aan een uitspraak van de Zenleraar dat in Japan de beste Zenleraren fascistische neigingen hadden.

De inleidingen over de leringen van Lin Chi laten onze Zengroep na afloop in nog grotere verwarring achter. Het leven is een grote paradox. De leringen in Zen (inclusief de Koans) zijn zo mogelijk nog grotere paradoxen. Voor mij en de meeste anderen is de belangrijkste les van de |Lin Chi workshop misschien wel het besef van het bestaan van alle paradoxen waaruit ons mensenleven is opgebouwd, belangrijker is dan met krampachtige rationaliteit proberen het leven te vangen en de geheimen ervan op te lossen.

Met de Hartsutra wordt de retraite afgesloten. Ik neem kennis van de betekenis van deze spirituele tekst. De Hartchakra sluit af met de volgende tekst:

“Weet dat de wijsheid voorbij alle wijsheid het diepste woord is dat vanuit het hart opwelt, dat voortkomt uit het onverklaarbare inzicht dat alle lijden wegneemt, dat waar is en niet berust op illusie, het woord dat uit het hart komt en dat luidt: Gegaan, gegaan, naar de andere oever gegaan, aan de andere oever aangekomen. Volkomen ontwaakt.”

Ik vond het bijzonder om zo intensief in stilte te mediteren. Je krijgt dan een heel klein beetje een indruk hoe het leven van Zenmonnik moet zijn wanneer je dag in dag uit in zo’n ritme leeft. Met een behoorlijk ontspannen en vooral voldaan gevoel (dat ik mijn tijd hier zinnig heb besteed) sloot ik het weekend af. Voor diegenen die een retraite van 4 dagen of meer willen uitproberen, zou ik adviseren eerst maar eens twee dagen te doen. Want ik hoor van Zenners met 10 jaar ervaring dat ze zelfs zo’n weekend van ‘slechts’ twee dagen al als erg intensief ervaren.

Het programma van de Zen workshop Lin Chi zag zo uit:

Zaterdag
13.45 uur aankomst
14.00 uur welkom en inleiding
14.30 uur Zazen-Kinhin-Zazen
15.30 uur inleiding
16.30 uur thee
17.00 uur Zazen-Kinhin-Zazen
18.00 uur maaltijd
19.00 uur Zazen
19.30 uur inleiding
20.30 uur Zazen
21.00 uur einde

Zondag
09.00 uur Zazen-Kinhin-Zazen
10.00 uur inleiding
11.00 uur thee
11.30 uur Zazen-Kinhin-Zazen
12.30 uur lunch
13.30 uur Zazen
14.00 uur inleiding
15.00 uur Zazen
15.30 uur afsluiting

Taiwan Thrills

2007-06-15T14:37:00.006+02:00

Copyrights: Belanda - Taiwan 2007

Mijn vakantie van 9 dagen in Taiwan is begonnen. Masayo en ik hebben hier een geweldige tijd samen. Taiwan en Taipei is harstikke leuk. De Taiwanezen zijn hele sociale en aardige mensen. Ik vind ze leuker dan de vastelandchinezen. Het is hier bloedheet. Iedere dag zweten bij 35 graden. Heerlijk haha. Het is een nogal spirituele trip geworden tot nu toe, mede ook onder invloed van Masayo die extreem sensitief is, kan aura's zien en zo. Bijna al onze gesprekken gaan hier over spiritualiteit. Masayo en ik hebben hier best wel een intens contact. En we doen hier hele aparte dingen:

* Chakra-massage op 40ste etage van het Shangrila hotel (echt een waanzinnige en onbeschrijflijke ervaring)

* Voetreflexologie bij Bruce, voormalig karatekampioen van heel Azie!

* Mediteren boven op een berg in de wolken (zwaarste klimtocht - bij 30 graden dus - die ik ooit heb gemaakt).

* Vegetarische diners in verborgen restaurants waar echt alleen maar Chinezen komen en die je niet in de reisgidsen kunt vinden.

* Meedoen met volksdansen van de Taiwaneze aboriginals (yep, ze hier hier een stuk of 10 indianenstammen (oorspronkelijke bevolking), echt heel apart.

* Uitdampen in zwavelhoudende heetwaterbronnen

* Traditionele Taiwenese theeceremonie (heel anders als Japanse t.) in het beste theehuis van Taiwan, onvindbaar in reisgidsen, komen alleen locals.

* Eten van de lekkerste dumplings ter wereld in een restaurantje waar vooral locals komen, maar wat volgens de new York Times behoort tot de 10 beste restaurants ter wereld! Een een service daar die subliem is. En niet duur!

* Gezegend door Tibetaanse monnik tijdens zijn 80-ste verjaardag in het vegetarische restaurant.

Ik zal Taiwan missen als ik straks wegga. Gelukkig nog een boel dagen. Heb gevoel dat ik al een maand in Taiwan zit. Ik weet inmiddels goed de weg in Taipei. Ze hebben hier een metro die nog mooier, schoner en efficienter is dan de Japanse. Kun je nagaan. Zelfs Masayo onder de indruk.O ja, je kunt hier shoppen totdat je er dood bij neervalt.Mensen zijn best wel hip hier. Laatste modetrend dames: hotpants met kniekousen tot boven de knie en guerillaprintbroeken (dus ik hoor er helemaal bij haha).

Copyrights: Belanda - Taipei 2007

Niets Nieuws

2007-04-22T00:15:00.004+02:00

Geen nieuws in de krant
Ik stop mijn krant

Ik koop een krant
Niets in de krant

Niets nieuws
Behalve de wereld en ik

Fiets

2007-04-15T00:14:00.002+02:00

De wind waait
Door mijn hoofd
Ik fiets
Verder niets

Klein Geluk

2007-04-13T00:11:00.003+02:00

Drie generaties
Op een kleedje
Bloesems vallen
Op ons hoofd
Een toost op oma
Klein geluk

Adembenemend

2007-04-01T00:08:00.003+02:00

Adem in, adem uit
Ode aan Zen
Bevrijder van mijn energie

Totdat een pneumonia
Als een steen dondert
In mijn vijver
Adembenemend

Exitpoll NIPO 21:00 uur Polarisatie samenleving een feit

2006-11-22T20:09:00.001+01:00

De grote exitpoll van het NIPO om 21:00 uur. Verlies voor de grote partijen.
Spectaculaire overwinningen op extreem links (SP) en extreem rechts (van Christenfundamentalisten tot Groep Wilders).

Ofwel: het verlangen naar een socialere samenleving versus buitenlander-'bashing':
'wij' tegen 'zij'.

Daarmee is de polarisatie die in de samenleving onder de Kabinetten Balkenende een twijfelachtige impuls kreeg, nu ook vertaald naar zetels in de Tweede Kamer.
Een slachtveld in het politieke midden.

Dat wordt een zeer lange formatieperiode en als het even tegen zit....veel maatschappelijke onrust.

Geheim agent Iran: AL-QUAEDA heeft NEDERLAND als DOELWIT

2006-11-12T20:11:00.002+01:00

Opmerkelijk nieuwsbericht in Telegraaf: Een geheim agent van de Iraanse Inlichtingendienst heeft tegenover andere inlichtingendiensten verklaard dat Nederland een van de voornaamste doelwitten van Al-Quaeda zal zijn in decembermaand. Al-Qaeda zou over voldoende slapende cellen beschikken in ons land om een aanval in te kunnen zetten.

Dat belooft een spannende decembermaand. In Engeland gingen de autoriteiten zeer professioneel om met de gepleegde terroristische aanslagen. Het Engelse volk hield ondertussen de rug recht en ging door met leven vanuit een positieve levensinstelling. De wereld was ervan onder de indruk.

Ik ben benieuwd voortvarend hoe de Nederlandse autoriteiten met een dergelijke crisissituatie omgaan. En of de Nederlanders de Angelsaksische buren met hun positieve attitude kunnen evenaren.

Ik verwacht dat in beide gevallen Nederland het zal afleggen tegen de Engelsen. Zo toonde de eerste Nederlandse Nationale Rampoefening Bonfire van enige tijd geleden, aan hoe de autoriteiten zich vooral verloren in een competentiestrijd over welke club de baas mag spelen over wie.

De Nederlanders, met hun grom & bromcultuur, doorgeslagen Islamofobie en buitenlanderhaat, zullen compleet van de leg raken in mijn worstcase scenario en het Angelsaksische positivisme moeilijk kunnen opbrengen. Een tsunami van onwetendheid, gebrek aan onderwijs en kennis en inzicht over hoe de (inter)nationale samenleving in elkaar zit c.q. volkspopulisme waarbij ingespeeld op de irrationele angsten van mensen, ziet zich vertaald in de opiniepeilingen in maar liefst zes zetels voor Geert Wilders, als de vleesgeworden icoon van dit alles. Dat zegt voldoende.

Zo positief als ik in het leven sta, zal ik als niet-moslim overigens in december geen seconde aarzelen om per vliegtuig een goede Indonesische vriendin van mij – zij is een conservatieve getrouwde Indonesische gesluierde moslim met een moderne levensinstelling (zij heeft een academische opleiding, een enorm gevoel voor humor en relativeringsvermogen, een goede baan bij Swatch, en is getrouwd met een tot de Islam bekeerde westerse architect) - in Zwitserland te bezoeken. Met deze dame ben ik al 11 jaar bevriend.

Meanwhile let’s keep our fingers crossed and hope nothing will happen.

SADAM HOESSEIN: DOODSTRAF = MARTELING = MOREEL EN JURIDISCH DILEMMA ?

2006-11-06T20:14:00.002+01:00

Sadam Hoesein is veroordeeld tot de doodstraf door ophanging. Er zullen weinig mensen zijn die bij deze dictator niet een eerste gevoel van opluchting voelen omdat het recht staat te geschieden.

Amnesty International is principieel tegen doodstraf omdat zij doodstraf zien als de meest extreme vorm van marteling met de meest verregaande consequentie: de dood. Een ander argument dat zij gebruiken is dat de dood onomkeerbaar is. En dat dus in geval van nakomend bewijs waaruit zou blijken dat de doodstraf ten onrechte is uitgevoerd, de fout niet meer kan worden hersteld. Het is een publiek geheim dat in de VS met regelmaat mensen ten onrechte in de dodencel zitten of erger nog, zijn gevonnist.

Bent u het ermee eens dat een veroordeeld en aangetoond schender van mensenrechten zoals Sadam Hoessein, recht heeft dat zijn mensenrechten moeten worden nageleefd omdat de doodstraf in strijd is met de Universele verklaring voor de Rechten van de Mens? En dat zijn doodstraf omgezet moet worden in een levenslange gevangenisstraf?

Ik ben benieuwd naar uw argumenten bij uw standpunt over dit morele en juridische dilemma.

Bos wint met kop en schouders van Balkenende

2006-11-03T20:19:00.001+01:00

Bos heeft het RTL4-debat overduidelijk met kop en schouders gewonnen.
Balkenende is vooral gestruikeld over zijn stijve neerbuigende houding en defensieve uitstraling, minzame glimlachjes, nietzeggende algemene statements, en vooral zijn onvermogen om de 3 vragen van Bos te beantwoorden.

Bos vroeg Balkende om drie, twee, of desnoods één voorbeeld te noemen van concrete maatregelen die hij had genomen om iets te vragen van de allerrijksten. Balkenende bleef het antwoord echter tot drie maal toe schuldig. Wel erkende Balkenende dat er veel gevraagd was van de middeninkomens en de meest kwetsbaren in de samenleving.

Bos slaagde erin de meeste concrete onderwerpen te introduceren en daar duidelijke stellingen over in te nemen. Dankzij Bos is integratie en onderwijs weer een onderwerp in deze verkiezingen. Balkenende had weinig weerwoord tegen te prikkelende statements van Bos.

De door Bos aangehaalde leugen van Balklenende over hoe hij tegen alle beloftes bij de vorige verkiezingen in toch ging morrelen aan de hypotheekrente. Kortom: Balkenende is een lelijke kras op zijn neus rijker. Jan-Peter viel door de mand.

Opiniepeiling na afloop van het debat:
50% Bos Balkenende 46%.
Bos krijgt van de respodenten een rapportcijfer 7.2 en Balkenende een 6.9.
Een representatieve steekproef van het electoraat heeft gesproken.

Helpjavanow.com

2006-11-03T20:17:00.001+01:00

Steun de wederopbouwcampagne HelpJavaNow.com. En sponsor een bamboehuis op palen. Zo komen de Indonesische slachtoffers van de aardbeving van 27 mei op Java de regentijd door.

PIANO EN VIOOL BENEFIET CONCERT
door pianistes Yukiko Hasegawa en Megumi Tanno en violiste Christina Aiko Mayer

Het programma bestaat uit muziekstukken van Chopin, Beethoven, Debussy en Gershwin. Na het concert wordt een loterij gehouden met bijzondere prijzen zoals vouchers voor een diner voor twee personen (gedoneerd door het Japanse restaurant Benkei in Den Haag), prive concerten, thee sets en andere prijzen. De tickets voor de loterij worden verkocht vlak voor aanvang van het concert en tijdens de pauze.

De opbrengsten van het Benefiet Concert worden volledig gedoneerd aan de wederopbouwcampagne HelpJavaNow.com voor de bouw van bamboehuizen en het herstellen van waterbronnen voor de slachtoffers van de aardbeving van 27 mei 2006 in Yogyakarta (Java, Indonesië).

Datum: Woensdag 15 november 2006
Locatie: Bachzaal
Adres: Bachstraat 5, 1077 GD Amsterdam
Zaal open: 19:00 uur
Aanvang: 19.30 uur

Entree: € 5,00

Voor reserveringen voor het concert kunt u een email sturen aan y.hasegawa.5@hotmail.co.jp en tevens het bedrag voor het aantal door u gewenste toegangskaarten overmaken op bankrekeningnummer 60.46.02.227 ten name van Yukiko Hasegawa, Amsterdam. Uw reservering wordt dan bevestigd met een reserveringsnummer.

Wij hopen u te mogen verwelkomen op 15 november !!

Yukiko Hasegawa, Renée Pompen en Marcel van Kanten

Droomduiding: mensensmokkel in de jungle

2006-10-31T20:27:00.002+01:00

Het komt zelden voor dat ik in mijn dromen werkelijk bestaande fysieke locaties tegenkom. Vannacht was de uitzondering op deze regel. Ik droomde dat ik met een bestelbusje mensen smokkelde van Brits Guyana naar buurland Suriname.Deze avond viel bij mij het kwartje.

Ik heb een week geleden een DVD in mijn handen gehad van een documentaire over een avonturier die een mooi esthetisch vormgegeven witte luchtballon had ontwikkeld waarmee hij onderzoek wilde doen naar de flora en fauna vlak onder het dak van het oerwoud, een onontgonnen gebied. Als onderzoekslocatie had hij voor Brits Guyana gekozen. Ik herinner me zojuist weer dat ik op dat moment in een flits dacht: waarom koos hij Brits Guyana en niet Suriname, ook een land met een ongekende rijkdom in haar jungle die viervijfde van het land overwoekert.

De mensensmokkel in mijn dromen is waarschijnlijk gerelateerd aan de indruk die het op mij maakte toen ik las dat Amerika een muur van 1200 km aan haar zuidgrens gaat bouwen. Zie ook mijn vorige blogbijdrage.

Het staat nog in mijn geheugen gegrift hoe mijn bevlogen hoogleraar Volkenrecht in 1992 voor de collegebanken in huilen uitbarstte toen hij bezig was een messcherpe analyse te geven over waarom de trek vanuit Afrika naar Europa van wanhopige mensen alleen nog maar steeds grotere vormen zal aannemen. En hoe Europa alleen maar muren zal optrekken om haar fortificatie te versterken. Het zijn van die zeldzame momenten uit je studietijd die een mens zich voor altijd blijft herinneren.

Het blijft wonderlijk hoe twee gebeurtenissen zonder enige relatie met elkaar in een droom creatief samensmelten tot een nieuw verhaal waar ik verder geen bewuste invloed op heb gehad.

Muren van betonnen rechtlijnigheid

2006-10-27T20:30:00.002+02:00

Goed nieuws voor de bouwsector. President Bush gaat een muur bouwen van 1200 km lang om de grote vijand - lees ‘ de arme Mexicaan’ - buiten deur te houden.

In 1989 vond een kentering in de wereldpolitiek plaats: de Berlijnse Muur werd neergehaald. Muren leken hun beste tijd te hebben gehad als betonnen metafoor voor de hokjesgeest van machtspolitici. De Chinese Muur had al lange tijd daarvoor zijn beste tijd gehad om de Mongoolse illegalen buiten de vermiljoenrode Chinese poorten te houden.

Israël haalde in 2001 het icoon van het rechtlijnige betonnen denken weer uit de mottenballen en amputeerde een deel van haar samenleving door een muur van 670 km neer te zetten. Daardoor werd aan de helft van de door de staat als ‘tweederangs’ beschouwde Palestijnse burgers de meeste elementaire grondrechten onthouden.

Vanzelfsprekend haalde Israël zijn schouders op bij de veroordeling door het Internationale Gerechtshof.

De dramatische gevolgen van dit Israëlische staatsterrorisme:

Toegang tot 97 gezondheidsklinieken en 11 ziekenhuizen is door de bouw van de muur beperkt. Duizenden vrouwen hebben niet of niet op tijd medische faciliteiten voor pre-/postnatale zorg kunnen bereiken.

Minstens 50 dorpen gescheiden van hun landbouwgrond (8,9% Palestijns landbouwgrond).

36 Waterbronnen van de Palestijnen liggen nu ten westen van de muur waardoor deze onder feitelijke controle en beheer staan van Israël. Waterprijzen in de Westelijke Jordaanoever zijn hierdoor gestegen van $2,5 per m³ tot $7,5 per m³. 200 Palestijnse gemeenschappen op de Westelijke Jordaanoever hebben geen toegang tot schoon drinkwater in tegenstelling tot kolonisten op de Westelijke Jordaanoever, die 20 keer meer water gebruiken dan de Palestijnen.

De Berlijnse muur was 4 meter hoog. De muur in Israël is 8 meter hoog.
Maar Bush overtreft de Israëlische betonnen rechtlijnigheid in lengte met 570 km.

Het wachten is nu nog op:
Een muur om Nederland, tegen de immigranten.
Een muur om Europa, tegen de immigranten.
Een muur om Afrika, om de emigranten binnen te houden.
Een muur om de wereld, om de marsmannetjes buiten te houden.

Of zetten we toch maar in op een klein maar stevig muurtje om George W. Bush, om zijn vijandigheid naar de rest van de wereld binnen te houden?

Deze muur laten we dan natuurlijk metselen door een Mexicaanse illegaal die toch al het werk opknapt, waarvoor de gemiddelde Amerikaan zijn neus ophaalt.

Dit zou een kleine stap terug zijn voor de legale bouwsector.
Maar een grote stap voor de mensheid.

Korea mon amour 11: SLOT...De cirkel is rond… laten we onze zegeningen tellen

2006-06-29T22:39:00.004+02:00

Copyrights: Belanda - Koreaans peutertje

De Koreaanse familie van Miss Pucca heeft zich in Seoul voorbereid op onze laatste dagen in Korea. Het aftellen voor de terugreis naar Nederland is begonnen.

Ik heb iedere dag Miss Pucca, sinds de dag van de familiehereniging aan het begin van onze reis, steeds Koreaanser zien worden. Zoals ze beweegt op straat. Zoals ze eet. Zoals ze kijkt. Veel van haar gedragingen en voorkeuren waren een feest van herkenning voor de familie en haarzelf.

"Zonder roots kun je niet groeien".
- Jurgen Rayman -

Door deze reiservaring heb ik het gevoel gekregen dat wie wij als mens zijn, en hoe wij ons als mens gedragen, nog dieper in de menselijke genen zit verankerd, dan dat dit automatisch allemaal maar toegeschreven kan worden aan opvoeding en aangeleerd gedrag. Miss Pucca heeft namelijk vanaf haar derde levensjaar een zuiver Hollandse opvoeding gekregen zonder ook maar het minste Aziatische tintje daaraan.

Miss Pucca heeft zichzelf hervonden door haar oorsprong en haar biologische familie te vinden. Met name de vriendschap en liefde tussen haar en haar oudere zus heeft, als in een soort snelkookpan, veel diepgang gekregen. Hoe ontroerend was dan ook het voorlopige afscheid tussen de herenigde zusjes. De uitwisseling van geschenken heeft de duurzame band tussen alle familieleden bestendigd.

Miss Pucca gaat nu serieus Koreaans leren om met haar Koreaanse familie te kunnen communiceren. Een minstens evenzo mooi geschenk is dat de band met haar Nederlandse ouders door de Koreaanse familiehereniging alleen maar sterker is geworden.

De cirkel is rond en de reis is klaar.

Lieve Miss Pucca: bedankt dat ik deze fantastische reis met je heb mogen delen.

Wat ik ervan heb geleerd, is de banden met de mensen die mij dierbaar zijn minder als iets vanzelfsprekends te nemen. De Voorzienigheid kan zo maar, met een knip in de vingers, anders beschikken. Zoals de wonderlijke samenloop van omstandigheden, dat mij 90 jaar oude oma overleed, op ongeveer hetzelfde moment dat de Koreaanse zusjes afscheid van elkaar namen.

Ik heb afscheid moeten nemen van mijn oma. Jij van jouw verre dichtbije Koreaanse zus.

Het traditionele Koreaanse Hanbok-kostuum dat ik van jouw Koreaanse familie cadeau heb gekregen, als dank voor mijn bijdrage aan de familiehereniging, zal me er altijd aan herinneren....... to count my blessings in life.

Je vriend BELANDA

Zondag 4 juni vliegen Miss Pucca en ik (Belanda) naar Zuid-Korea voor een vakantie van 20 dagen (24 juni terug naar Amsterdam). Met regelmaat schrijf ik updates in deze blog onder KOREA MON AMOUR over mijn bespiegelingen en reiservaringen in en over dit fascinerende verre land waarin we gaan rondreizen. Miss Pucca gaat tijdens deze reis op zoek naar haar Koreaanse roots.

Dit is de laatste aflevering in Belanda's travelserie KOREA MON AMOUR.

Korea mon amour 10: Buddha’s water als levenselixer

2006-06-28T22:37:00.000+02:00

Foto: Sanbangsan grot op het Koreaanse Jeju-eiland

Een grot in de Sanbangsan berg op Jeju-eiland is reeds 500 jaar het domein van Buddha. Vanaf het plafond in de grot valt kristalhelder water vijf meter lager in bassins. Met houten lepels kunnen pelgrims hier hun lippen bevochten onder het alziend oog van de Buddhabeeld. En zich zo verzekeren van een langer leven in goede gezondheid.

In een Balinese tempel (Indonesia) wordt op soortgelijke manier water geconsumeerd. Ik heb op beide plaatsen dit levenselixer mogen consumeren. Ik meen daarmee mijn aantal lange levens te hebben verlengd met een factor 2.

De bewoners van Jeju voelen een sterke energie in de Sanbagsan grot. Iets wat ik ook gewaar werd, terwijl ik deze bijzondere plek aan het bewonderen was. Een monnik bidt in de grot op verzoek voor gezondheid en zielenheil van anderen. Voor deze inspanningsverplichting moet wel 10.000 Koreaanse Won (8 euro) worden neergeteld. Dit is dan wel inclusief een kopje dampende Koreaanse koffie met creamer.

Sinds 918 na Chr. leven er monniken in deze bijzondere grot met uitzicht op de Drakenkoppen-kust (zo genoemd vanwege de grillige klifformaties).

Wordt vervolgd.

Zondag 4 juni vliegen Miss Pucca en ik (Belanda) naar Zuid-Korea voor een vakantie van 20 dagen (24 juni terug naar Amsterdam). Met regelmaat schrijf ik updates in deze blog onder KOREA MON AMOUR over mijn bespiegelingen en reiservaringen in en over dit fascinerende verre land waarin we gaan rondreizen. Miss Pucca gaat tijdens deze reis op zoek naar haar Koreaanse roots.

Lees ook de andere afleveringen in Belanda's travelserie KOREA MON AMOUR

Korea mon amour 9: Ontdekker Korea is Hendrik Hamel

2006-06-27T22:36:00.000+02:00

Foto: VOC-schip Sperwer in nood voor de kust van Korea

Is een expositie over Johan Cruijf in het Amsterdamse Rembrandthuis denkbaar? En dat de conservator dan deze bizarre combikeuze motiveert met de overeenkomsten tussen beide heren: BNN’ers die Nederland groot hebben gemaakt? WaarschijnIijk niet. Maar in Zuid- Korea kan zoiets: VOC-zeeman Hendrik Hamel en Guus Hiddink delen beide dezelfde expositieruimte op een heuse replica van het VOC-schip De Sperwer.

Dit VOC-schip ligt in een prachtige groene baai met imposante kliffen aan de Zuid-kust van het meest zuidelijke Zuid-Koreaanse eiland Jeju.

Hendrik Hamel (1630 - 1692) was een Nederlands zeventiende-eeuwse zeevaarder. Hij is vooral bekend geworden door zijn reisverslag en is in Europa tijdenlang de enige bron van informatie geweest over Korea: Hoewel Hamel tegenwoordig door het Nederlandse volk vergeten is (lang leve het onderwijs), eren de Koreanen hem als een nationale held omdat hij hun land bekendheid gaf in het Westen.

De beroemdste Nederlander in Korea is niet Guus Hiddink, maar Hendrik Hamel. De VOC-boekhouder stapte in 1653 in Batavia aan boord van het schip 'De Sperwer' voor een korte tocht naar de Japanse handelspost Deshima. Door de plotseling oprukkende storm sloeg het schip kapot op een onbekende kust: dat Korea bleek te zijn. 36 van de 64 opvarenden overleefden de schipbreuk.

Eerst dachten de bemanningsleden dat ze op een onbewoond eiland zaten, maar algauw zagen zij zich omringd door soldaten van de plaatselijke gouverneur. Ze namen de Nederlanders gevangen, die met handen en voeten probeerden duidelijk te maken dat ze weer weg wilden, naar Japan. Uiteindelijk liet de gouverneur tot hun verbazing een tolk halen: de Nederlandse Jan Jansz. Weltevree. Hij vertelde dat de Koreanen hem al 26 jaar vasthielden. De schipbreukelingen moesten volgens hem rekenen op hetzelfde lot.

Jan Janz. Weltevree kreeg gelijk. De Koreaanse koning wilde de vreemdelingen niet laten gaan. Hij nam ze in dienst en onderhield ze. Hoewel de Nederlanders voortdurend ontsnappingsplannen maakten, pasten ze zich met de jaren steeds meer aan. Ze leerden Koreaans, kochten huisjes en verdienden wat geld met bedelen en verhalenvertellen. Na 13 jaar lukte het Hendrik Hamel en zeven anderen toch te ontkomen. Met een klein scheepje voeren ze naar Japan, waar ze zich meldden bij de handelspost. In opdracht van de VOC beschreef Hamel de gebeurtenissen en het land. Door zijn verhaal ging Korea leven in Europa en daar zijn de Koreanen nu nog trots op.

Wordt vervolgd.

Zondag 4 juni vliegen Miss Pucca en ik (Belanda) naar Zuid-Korea voor een vakantie van 20 dagen (24 juni terug naar Amsterdam). Met regelmaat schrijf ik updates in deze blog onder KOREA MON AMOUR over mijn bespiegelingen en reiservaringen in en over dit fascinerende verre land waarin we gaan rondreizen. Miss Pucca gaat tijdens deze reis op zoek naar haar Koreaanse roots.

Lees ook de andere afleveringen in Belanda's travelserie KOREA MON AMOUR

Korea mon amour 8: Voetbalgekte op z'n Koreaans

2006-06-15T22:35:00.001+02:00

'Please, pray for Korea' smeekte de Koreaanse hotelbaas in het stadje Danyang Miss Pucca en mij voor aanvang van de WK-voetbalwedstrijd Zuid-Korea - Togo.

In het rustige bergstadje Danyang komen Miss Pucca en ik bij van een tamelijk enerverende start van onze reis, zoals jullie hebben kunnen lezen in de eerdere afleveringen van KOREA MON AMOUR. Vandaag ben ik er lekker alleen op uitgetrokken en heb een kleine berg beklauterd met bovenop de restanten van een Jeoksseong Sanseong fort uit de 5de eeuw na Christus. Vanaf deze strategische locatie een adembenemend uitzicht op de door de valijen kronkelende Chungjuho rivier.

Diezelfde avond zijn Miss Pucca en ik onverwachts in een complete voetbalgekte beland. 'Please, pray for Korea' smeekte de Koreaanse hotelbaas in het stadje Danyang Miss Pucca en mij nog voor aanvang van de WK-voetbalwedstrijd Zuid-Korea - Togo.

In ons plaatsje Danyang stroomt dus de Chungjuho rivier. Aan de rand ervan staat een flinke stadiontribune. Deze kijkt uit op een enorm TV-scherm dat ervoor staat. Daar hebben wij samen met duizenden Koreanen naar de wedstrijd Korea-Togo gekeken. Er omheen werd een complete gratis show voor de plaatselijke bevolking georaniseerd, compleet rock bands a la U2 en hip hop acts in Korean style. Hele families van oma en opa tot kleinkids in luiers (hoefden allemaal niet te slapen kennelijk) bevolkten de tribunes en tooiden zich in rode outfits (kleur Zuid-Koreaanse voetbalelftal 'Red Devils') met vlaggen en geschminkte gezichten, lichtgevende duivelshoorntjes en duivelsdrietanden.

Het Koreaanse supporterspubliek ging alleen al compleet uit z'n dak als Korea aan de bal was. Bij herhalingen van doelpunten werd telkens weer met dezelfde intensieve gefeest alsof het steeds weer en nieuw doelpunt betrof. Als een Afrikaan van het veld werd gedragen werd er hard gelachen. Straalbezopen Koreanen dirigeerden het publiek tot het gedisciplineerd uitvoeren van waves.
We werden van alle kanten opgenomen in dit feest der verbroedering. Het feit dat we net als coach Dick Advocado en Guus Hiddinggu uit Holland kwamen opende alle deuren. De Koreaanse rijstewijn, pils, stukken meloen, kip en ansjovis en zoete snacks kwamen zonder oponthoud onze kant op. Miss Pucca heb ik bijna naar huis moeten dragen omdat ze het zo onbeleefd vond de alcohol niet op te drinken. En Miss Pucca drinkt normaliter NOOIT alcohol.

Korea won met 2-1! Het anders zo slaperige bergplaatsje Dayang was te klein. We hebben daardoor een waanzinnige avond gehad omdat alle Koreanen compleet door het dolle heen waren. Kleine Koreaanse bakvisjes sprongen op mijn nek van vreugde. Vuurwerk verlichtte de Chungjuho rivier. Miss Pucca en ik zijn nu helemaal Korea-voetbalfan geworden en kunnen niet wachten tot de volgende wedstrijd. In Koreaanse suporters outfit natuurlijk........... ;-)

"De Hamindinggu................, de Hamindinggu..........!!!!!!!!!!!!!!!"
(= hup Korea!).

Alle Koreanen zijn het er over eens dat Guus Hiddink meer charisma heeft dan Dick Advocaat. De laatste is met de meest lelijke foto-poses terug te vinden in de Koreaanse kranten. Vooral na het verlies van de eerste WK-match. Hiddink daarentegen prijkt vier jaar na dato nog steeds op enorme reclameposters in de grootste shoppingmals van Seoul. Ben benieuwd of Dick Advocato zich net zo onsterfelijk zal maken de komende weken.

Wordt vervolgd.

Zondag 4 juni vliegen Miss Pucca en ik (Belanda) naar Zuid-Korea voor een vakantie van 20 dagen (24 juni terug naar Amsterdam). Met regelmaat schrijf ik updates in deze blog onder KOREA MON AMOUR over mijn bespiegelingen en reiservaringen in en over dit fascinerende verre land waarin we gaan rondreizen. Miss Pucca gaat tijdens deze reis op zoek naar haar Koreaanse roots.

Lees ook de andere afleveringen in Belanda's travelserie KOREA MON AMOUR

Korean mon amour 7: Hanbok's, karaoke en Buddha

2006-06-14T22:33:00.001+02:00

Copyrights: Belanda - Soroaksan Mountains in Zuid-Korea

Wat doe je als je een peperdure traditioneel Koreaans Hanbok-kostuum wordt aangeboden als bijdrage aan het helpen vinden van de familie van vriendin Miss Pucca?

Juist, accepteren! Miss Pucca en ik werden door Zus, zwager en tolk (vriendin van Zus) meegesleept naar een Hanbok-speciaalzaak op de Dongdaemun in Seoul. Een hanbok is een traditioneel kostuum dat voor de vrouw bestaat uit een hoog gebonden japon (zie foto bij KOREA MON AMOUR 1)en voor de de man een hemd, met hesje en broek van dezelfde soort stof. Bij belangrijke gebeurtenissen zoals bijvoorbeeld en huwelijk, wordt een hanbok op maat aangeschaft. Deze outfits kosten vele honderden euro's. Dat Miss Pucca een hanbok kreeg van haar familie, kon ik nog wel begrijpen. Zelf had ik nogal moeite met mijn eigen hanbok. Ik begreep al snel dat dit een familiegeschenk is, dat je in deze omstandigheden niet kunt weigeren. Ook al wist ik dat de familie het nou ook weer niet heel erg breed heeft hangen.

Zus en zwager hebben ons - wederom om hun dankbaarheid te tonen - ons compleet in de watten gelegd met een geheel verzorgde trip naar de heilige berg van Zuid-Korea: Mount Soroaksan aan de oostelijk gelegen Japanse Zee.

In de avond stopten we eerst op een vismarkt bij de kust. Ik heb nooit zulke enorme hoeveelheden zeebeesten in aquaria (bij ingang visrestaurants) gezien. Denk aan inktvissen (een van de favoriete lekkernijen van de gemiddelde Koreaan), zeekomkommers, spinnekrabben die ik qua formaat alleen maar van de TV ken, zee-egels, allerlei zeeslakken etcetera. De krbbane lagen bij tientallen op elkkaar gestapeld in cylinderachtige aquaria te wachten op een andere lotsbestemming.

Toen ik Zus en Zwager kenbaar maakte dat ik toch vooral van gewone vis hield, was daarmee het lot bezegeld van twee ferme visknapen, die ik vanuit mijn ooghoeken nog net gebroederlijk in een emmer zag verdwijnen. Nog geen 15 minuten later lagen de jongens, gefileerd in tientallen dunne plakjes sushi op een ijzig hiernamaals te wachten voor onze consumptie. Je kunt een Koreaan niet sneller beledigen dan te zeggen dat sushi een Japans culinair fenomeen is. Ook de Koreaanse keuken kent een eeuwenoude sushi-traditie.

De avond werd na de vismaaltijd bezegeld met een karaoke-happening in een singingroom in ons hotel. Miss Pucca had nog in het vliegtuig gezworen zich voor geen goud te laten verleiden tot Karaoke-idioterie. U begrijpt het al. Mevrouw heeft de hele avond met een glimlach van oor tot oor actief meegedaan met Zus, zwager en ondergetekende. Ik vond het wel geestig dat mijn Robbie Williams karaoke-imitatie van de song Suppreme in zeer goede aarde viel bij mijn publiek.

De volgende wachtte een voor mij 'zwaar' Koraans ontbijt met vissoep, spicy kim chi, tofu en stramme lange Hollandse benen die nauwelijks onder de lage Koreaanse eettafeltjes - waarbij je op de grond zit - passen. Zus wierp af en toe een meelijwekkende blik in mijn richting, hetgeen resulteerde in een volgende eetgelegenheid met stoelen.

De eetgewoonten van Koreanen doen opvallend lekker Chinees aan: lekker hard boeren en slurpen aan tafel en zo.

Eindelijk dan naar naar de heiligste berg van Korea: de Mount Soroaksan. Naast de berg een immense imposante bronzen Buddha met daaronder en tempel. Zo kwamen we er achter dat Zus en zwager buddhisten waren. Het plafond van de tempel was bedekt met duizenden wenskaartjes van bezoekers. Ik heb bij Buddha een mooie lange kaars opgestoken voor mijn dochtertje. Haar naam staat op de kaars geschreven. Koreaanse Buddhisten bidden anders dan Japanse. Japanners klappen in een tempel drie keer in hun handen, buigen staand lichtjes en gooien muntjes. Koreanen knielen op de grond en met hun hoofd geogen ontvouwen ze hun handen. Uiteraard na ook het Koreaanse hiernamaals met geld verwend te hebben.

Een kabelbaan bracht ons in slechts vijf minuten van Buddha naar de bergtop in een geruisloos werkende hypermoderne kabelwagon (inclusief bediende). Helaas zagen we bovenop weinig omdat de bergen gehuld werden in mist en regen. Deze gaf de Koreaanse Alpensfeer hier wel en mystiek tintje. De Koreaanse groene pannekoeken met sesamstroopsaus maakt achteraf een hoop goed.

Wordt vervolgd.

Zondag 4 juni vliegen Miss Pucca en ik (Belanda) naar Zuid-Korea voor een vakantie van 20 dagen (24 juni terug naar Amsterdam). Met regelmaat schrijf ik updates in deze blog onder KOREA MON AMOUR over mijn bespiegelingen en reiservaringen in en over dit fascinerende verre land waarin we gaan rondreizen. Miss Pucca gaat tijdens deze reis op zoek naar haar Koreaanse roots.

Lees ook de andere afleveringen in Belanda's serie KOREA MON AMOUR

Korea mon amour 6: Digitale translators

2006-06-14T22:14:00.001+02:00

Copyrights: Belanda - Koreaans peutertje

Hoe overleef je Korea met een Koreaanse taalbeheersing dat niet verder gaat dan 'An young haseyo?' ('Hoe gaat het?') en 'Gamsa hamnida!' ('bedankt!')? Juist: digitale translators!

Seoul kent zijn eigen 'Verboden Stad' (Beijing, China): het Gyeongbokgung paleis uit het jaar 1395. De Koreanen hebben het paleis helemaal opnieuw nagebouwd nadat het tijdens een Japanse invasie met de grond gelijk was gemaakt. Toch de moeite van het bekijken waard. Erg opvallend binnen de paleismuren is het Gyeonghoeru Paviljoen in de kunstmatig aangelegde paleisvijver. De sfeer op deze laatste plek doet me denken aan Het Gouden Paviljoen in de Japanse stad Kyoto, waarover de Japanse schrijver Yukio Mishima een prachtig boek heeft geschreven.

Het viel me op dat er nogal wat groepen met Koreaanse kleutertjes het paleis binnen gingen. Nou niet direkt de meest voor de hand liggende leeftijd voor een bezoeker, dacht ik zo. In het paleis bleek zich ook een Kindermuseum te bevinden, waar de kleintjes door (inter-)actief dingen te doen, kennis maken met de cultuur van hun land. Museum was erg leuk en origineel en fraai vormgegeven qua opzet. De ukkies vonden het geweldig.

Koreaanse kids zijn opmerkelijk ongeremder en spontaner dan de volwassenen. De kids blijken graag moeite te willen doen hun basic Engels uit te proberen. Ik denk dat ik een extra rugzak met Koreaantjes meeneem. Want die koppies zijn echt om op te vreten!

Een avondje bijkletsen over de 'roots'avonturen van Miss Pucca en mijzelf met onze Indiase Punjabi-vrienden (de we eerder in Seoul hadden ontmoet) op een enorme ovalen grasmat in het hart van Seoul eindigde met een douche omdat er een flinke regenbui losbarstte. Maar niet nadat zij hadden beloofd hun complete Indiase netwerk van relaties te activeren, mochten we ooit besluiten en keer naar India te gaan. Staat genoteerd ;-).

We bereidden ons voor op een paar dagen optrekken met de familie van Miss Pucca. Compleet Seoul afezocht naar een goed Engels woordenboek. Dit leek bijna een mission impossible te worden. De bazin van Kims Guesthouse (waar wij verbleven) kwam met het ei van Columbus: koop een digitale translator. Aldus geschiedde. Het ziet er uit als een personal digital assistant, met toestenbord in latijns, Koreaans en japas alfabet. Het leuke hebbedingetje bevat allerlei naslagwerken, je kunt ermee vertalen van Koreaans naar Engels en omgekeerd en nog veel meer. Het bevat ook nog eens diverse uitgebreide woordenboeken en stemmen waarmee je in zes verschillende talen (Koreaans, Engels, Duits, Frans, Italiaans, Mandarijn en Japans) honderden zinnetjes kan laten uitspreken).

Mis Pucca en ik hebben vervolgens ieder zo'n digitale translator aangeschaft. De Koreaanse zuster van Miss Pucca bleek onafhankelijk op hetzelfde idee gekomen te zijn en wapperde bij het weerzien ook met een digitale translator. Resultaat was dat we met drie van die handapparaatjes in de aanslag met elkaar communiceerden op ieder moment van de dag en op iedere plek.

Wordt vervolgd.

Zondag 4 juni vliegen Miss Pucca en ik (Belanda) naar Zuid-Korea voor een vakantie van 20 dagen (24 juni terug naar Amsterdam). Met regelmaat schrijf ik updates in deze blog onder Korea mon amour over mijn bespiegelingen en reiservaringen in en over dit fascinerende verre land waarin we gaan rondreizen. Miss Pucca gaat tijdens deze reis op zoek naar haar Koreaanse roots.

Korea mon amour 5: Miss Pucca vindt haar biologische ouders!

2006-06-08T22:30:00.001+02:00

Copyrights: Belanda - Koreaans peutertje

Het lijkt alsof we in een surrealistische film terecht zijn gekomen. Door een bizarre en wonderlijke samenloop van omstandigheden hebben Miss Pucca en ik binnen een recordtijd van 3 uur haar complete biologische familie gevonden. De dag van de familiehereniging was erg aangrijpend voor iedereen. Een missie lijkt volbracht.

Miss Pucca heeft haar adoptiepapieren meegenomen naar Korea. Daar staat een adres op van 30 jaar oud. De bazin van onze guesthouse adviseerde ons om eens te wandelen in een bepaalde wijk. In deze wijk kwamen we voorbij een protestantste kerk. Ik stelde voor de kerk eens binnen te wandelen omdat we een beetje doelloos rondliepen. Een clubje dames was nieuwsgierig en kwam naar ons toe. Niemand sprak helaas Engels. Een doortastende dame trok ons mee de kerk uit en sleepte ons naar het politiebureau dat 500 meter verder op lag. Naam van de vader werd in een ogenschijnlijk aftands computersysteem ingetypt. Het scherm begon te blinken. Er werd een match gevonden! Niet alleen adres, maar ook een telefoonnummer verscheen. De Engelssprekende officier was buitengewoon behulpzaam. Politie-auto kwam voorrijden. Hij bracht ons naar een lokale politiepost in een buitenwijk van Seoul. Vandaar uit belde de politie-officier die ons steeds begeleidde, de Koreaanse vader. Vader kwam ons ophalen van het politiebureau. Een uur later vielen Miss Pucca en vader elkaar in de armen. Politie-agenten stonden, net als ondergetekende, met camera's in de aanslag. Miss Pucca was erg nerveus en zag haar hele leven aan zich voorbij trekken.

Niet veel later ontmoetten Miss Pucca de gehele familie bij vader thuis want we werden onmiddelijk uitgenodigd om mee te komen. Er volgde een groot traditioneel Koreaanse Woorden schieten te kort om te beschrijven hoe warm en liefdevol Miss Pucca in de familie werd opgenomen. Ineens had ze er een vader, een zus (waarvan ze wel van het bestaan wist), een broer (wist ze niet) en een neefje van 3 jaar bij! De familie was in eerste instantie in een chock. Net als Miss Pucca. Er ontstonden nogal wat communicatieproblemen omdat wij elkaars taal niet spraken. Dankzij een goede vriendin van de familie, die Engels spreekt, kon de familie echt verenigd worden en ontrolde zich het familiedrama dat zich in de loop der tijd heeft afgespeeld. Hulde voor deze tolk die niet wist wat haar overkwam en op een geweldige manier deze zwakre klus deed.

Het ultieme bewijs dat Miss Pucca daadwerkelijk de verloren dochter was, is een unieke oude zwart/wit foto. Daar op staat Miss Pucca als kleutertje met haar zusje voor een tempel in een park. De echte voornamen van beide dames bleken ook deels hetzelfde te zijn. Dit was een bewuste keuze geweest van de vader. Op de gezichten van iedereen was verdriet en ultiem geluk over de familiehereniging te lezen. Ik voel me vereerd dat ik dit allemaal heb mogen meemaken en dat de familie ook mij met open armen heeft ontvangen.

De Koreaanse media zitten nu achter Miss Pucca en mij aan en blijken daarbij ronduit onbeschoft. De media blijken te zijn ingelicht door de politie. Dit verhaal is natuurlijk erg goed voor de Public Relations van de Koreaanse politie. Is weer eens wat anders dan boeven vangen. De politie-agente met fotocamera was waarschijnlijk geen toevalligheid. Heel begrijpelijk heeft Miss Pucca geen zin om in Korea voorpagina nieuws te worden. We weigeren dus persinterviews.

Miss Pucca heeft nu tijd nodig om alles een plaatsje te geven in haar leven. Dat proces gaat natuurlijk door, zodra we weer terug in Nederland zijn. Ik ben ook erg benieuwd hoe deze ervaringen zullen doorwerken in keuzes die ze gaat maken in haar Nederlandse leven op welke vlak dan ook. Miss Pucca staat nu te popelen om Koreaans te leren en heeft daar nu een diepgewortelde motivatie voor.

Hoe alle ogenschijnlijke toevalligheden samenvallen tot een verhaal en een reiservaring welke van alle kanten helemaal lijken te kloppen, is wat Deepak Chopra noemt 'SYNCHRONICITEIT' pur sang. Fascinerend om mee te maken.

Wat ik leer van deze gebeurtenissen met Miss Pucca is hoe vanzelfsprekend het lijkt om familie te hebben die er altijd voor je zijn en van je houden. En dat je daardoor soms vergeet hoe waardevol je familie is of zou kunnen zijn.

Door alle nieuwe ontwikkelingen passen we nu ons reisschema ingrijpend aan zodat we met de familie van Miss Pucca kunnen optrekken en bij hun op uitnodiging kunnen logeren. We hebben er nog maar vijf dagen van de drie vakantieweken opzitten. Toch hebben we al heel veel meegemaakt en beleefd. Ik ben erg benieuwd hoe dit verhaal verder gaat. Jullie ook? ;-)

Om redenen van privacy zal ik in deze weblog niet ingaan op de dramatisch verlopen familiegeschiedenis van de famile van Miss Pucca.

Wordt vervolgd.

Zondag 4 juni vliegen Miss Pucca en ik (Belanda) naar Zuid-Korea voor een vakantie van 20 dagen (24 juni terug naar Amsterdam). Met regelmaat schrijf ik updates in deze blog onder KOREA MON AMOUR over mijn bespiegelingen en reiservaringen in en over dit fascinerende verre land waarin we gaan rondreizen. Miss Pucca gaat tijdens deze reis op zoek naar haar Koreaanse roots.

Lees ook de andere afleveringen in Belanda's serie KOREA MON AMOUR.

Korea mon amour 4: schaar in mijn noodles

2006-06-08T22:27:00.000+02:00

Foto: Kim-chi

In het krankzinnige drukke verkeer zie ik een trendy meid met zonnebril, mobieltje in de ene hand op een soort gemotoriseerde skatebord voorbij racen. In de andere hand een gashendel. Zag er cool uit!

De Koreaanse keuken is er eentje om in meerdere opzichten niet te . Volksgerecht nummer 1 is Kim-chi, Chinese kool in een pepersaus. Helemaal top wanneer je van spicy food houdt. Dus wij zijn daarom deze reis begonnen met kim-chi. We aten op de negende etage van een strak kantoorgebouw met subliem uitzicht op de hekseketel die Seoul heet. Bijna bestelden we abusievelijk vier menu's in plaats van twee omdat de meeste Koreanen simpelweg geen Engels spreken of schrijven. Menukaarten blijven hierdoor altijd een cryptisch aandoende sensatie wanneer je niet gezegend bent met enige Koreaanse enige taalvaardigheid.

Heel bijzonder voor (andere!) liefhebbers zijn hondenrestaurants. En hiermee bedoel ik dus nadrukkelijk geen restaurants waar hondjes met hun date kunnen eten. Of wat dacht u van het consumeren van levende inktvissen waarvan de nog steeds kronkelende afgesneden tentakels een unieke sensatie in uw mond - of daarbuiten rond uw lippen - garanderen. We konden het niet opbrengen om te vragen op welke manier dikke witte zeewormen worden genuttigd, welke in een bakkie water op een markt op een gewisse dood lagen te wachten.

Na in een klein maar leuk eethuisje een bak noodles besteld te hebben, stelde ik vast dat het snijden ervan de nodige tijd zou gaan kosten want enigszins taai. Dat bleek zo te horen bij dit gerecht. Een stevige Koreaanse kokkin kwam vervolgens met een heuse schaar mijn kant op. Of ze de noodles niet even moest doorknippen. Ik meende oprecht met Koreaanse humor te maken te hebben. Het bleek echter een serieus bedoelde behandeling van mijn noodles te zijn, welke we ook nog vaker tijdens de reis mochten aanschouwen bij andere tafelgasten. Ook vlees wordt geknipt in plaats van gesneden.

We bestelden een avond bijna 4 volwassenmenu's in plaats van twee omdat alle menu's in het Koreaans stonden. Kon gelukkig het nog worden rechtgezet. We werden al raar aangekeken.

Erg geestig vond ik ook de reuze-kiwi's - lees: 2x zo groot als normale - die je hier kunt kopen. Heerlijk die extra vitamine C.

Met twee Sikhs uit Punjab hebben we een klimtocht in de heuvels van Seoul gemaakt, langs boeddhistische en shamanistische gebedsplaatsen van Inwangsan. Deze spirituele omgeving bestond uit de meest grillige rotsformaties, met hier en daar in het steen een boeddha uitgehouwen. De Sikhs waren twee ingenieurs uit India die werkten voor Samsung. Hele sympathieke kerels. Tot mijn verbazing droegen ze geen tulbanden omdat de jongere generaties waartoe zij zelf behoorden veel gematigder waren en niet meer noodzakelijk een tulband hoefden te dragen. Ze toonden zich bereid miss Pucca te helpen waar nodig bij het zoeken van haar familie.

In een vredesparkje ontmoeten oude mannetjes elkaar om een bordspel te spelen dat een kruising lijkt tussen dammen, schaken en go. Het park blijkt ook een favoriete ontmoetingsplaats voor verliefde stelletjes en mensen die er hun chiwawa of nadere maniatuurhondjes willen laten paraderen. Hun aaibaarheidsfactor deed even onze angst voor Koreaanse hondsdolheid vergeten.

Grappig om ook hier in Seoul op iedere straathoek de lichtgevende Pocari Sweat frisdrankmachines te zien staan, die ik ken van Japan.

Wordt vervolgd.

Zondag 4 juni vliegen Miss Pucca en ik (Belanda) naar Zuid-Korea voor een vakantie van 20 dagen (24 juni terug naar Amsterdam). Met regelmaat schrijf ik updates in deze blog onder KOREA MON AMOUR over mijn bespiegelingen en reiservaringen in en over dit fascinerende verre land waarin we gaan rondreizen. Miss Pucca gaat tijdens deze reis op zoek naar haar Koreaanse roots.

Lees ook de andere afleveringen in Belanda's serie KOREA MON AMOUR.

Korea mon amour 3: Welkom thuis Yun Soon

2006-06-06T22:11:00.000+02:00

Terwijl we nog 15 minuten te vliegen hebben, zit miss Pucca met haar neus tegen het raam gedrukt om maar niets van de eerste contouren van haar oude vaderland te missen.Ze is licht gespannen, maar erg opgewonden over het weerzien met Korea na 31 jaar.

Terwijl de kuststrook inzicht komt zegt ze: "Goh, de kuststrook lijkt wel een soort poederdoos. Een groot lijnenspel van allemaal recht keurige vakjes."

Ik verbaas me erover hoe gemakkelijk miss Pucca zich beweegt in een land dat ze eigenlijk nooit heeft gekend. Ze vind het heerlijk om eens een keer niet op te vallen vanwege haar Koreaanse uiterlijk en geniet er iedere seconde van. Ze heeft al drie keer in twee dagen geroepen: "Ik voel me hier thuis merk ik." Ook al verstaat ze de Koreaanse taal niet. Ik kan me er wel iets bij voorstellen.

Aankomst in Seoul na een KLM-vlucht van 10 uur tussen niet nader te identificeren Braziliaanse voetballers te hebben gebivakkeerd. Mijn eerste gedachte bij aankomst op de luchthaven: alles is schoon, schoon en nog eens schoon... en alles glimt. Je kunt er van de grond eten. Na twee dagen nog steeds geen propje papier opstraat gezien. De Koreanen zijn snel en efficient: bij de moneychanger handelde men mijn verzoek voor inwisselen Euro's in Koreaanse Won af in letterlijk vijf seconden, inclusief geld in net envelopje stoppen. Banktransacties vanaf je lopende rekening doe je hier gewoon via de geldautomaat.

Glimmende schone kleurige bussen brengen passagiers elke 15 minuten in een half uur naar de buitenwijk van Seoul. Het verbaasde me dat dit moderne land geen snelle kogeltreinverbinding heeft naar de stad, net zoals dat in Tokyo en Hong Kong het geval is.

De eerste verrassing. Lopen we met twee Samsung telefoons - Koreaans merk mind you! - blijken we deze wel te kunnen vergeten tijdens ons verblijf hier. Ze werken niet. Telefoonkaart voor vijf minuten bellen met Nederland = 10 Euro. Nou, dan maar geen sms en gewoon lekker emailen en bloggen.

Dit krijg je als je de verkeerde toetst intypt en uit frustratie het latijnse alfabet niet meer kunt vinden: ㅋㅇ리;헌애ㅑㅎㄱㄷㅎ힠ㅀㄱㅁㄴㄱㄱㅈㅎㅊ포록리ㅓㅡㄹ규ㅏ혀754ㅓㅍ!!!!!!!!!!!!

Eens kijken hoe onze namen er uit zien als we de Koreaanse tekens gebruiken:

Ik: ㅡㅁㄱㅊ디 ㅍ무 ㅏ뭇두
Miss Pucca: ㅏㅑㅡ ofwel voluit: ㅑㅜㅎㄷ-ㅏㅑㅡ

Miss Pucca gebruikt ook spontaan haar echte geboortenaam als iemand er hier naar vraagt: Yun Soon ofwel ㅛㅕㅜ 내ㅐㅜ. Wellkom 'thuis' Yun Soon .

Wordt vervolgd.

Zondag 4 juni vliegen Miss Pucca en ik (Belanda) naar Zuid-Korea voor een vakantie van 20 dagen (24 juni terug naar Amsterdam). Met regelmaat schrijf ik updates in deze blog onder KOREA MON AMOUR over mijn bespiegelingen en reiservaringen in en over dit fascinerende verre land waarin we gaan rondreizen. Miss Pucca gaat tijdens deze reis op zoek naar haar Koreaanse roots.

Samenzweringstheorie 9-11

2006-06-01T22:07:00.002+02:00

De Verenigde Staten is het land bij uitstek waar samenzweringstheorieen ontstaan, groeien en bloeien. in hoeverre worden we mondiaal om de tuin geleid over de aanslagen van 9\11?

Is er reden om het dossier van de aanslag 9\11 te heropenen?

Kijk en oordeel zelf op de website van de organisatie reopen911.

Korea mon amour 2: Rendez-vous met biologische Koreaanse ouders?

2006-05-29T22:06:00.001+02:00

De klok tikt af. Nog zes dagen voor vertrek naar Zuid-Korea. Miss Pucca heeft eindelijk haar Koreaanse geboortedocumenten hervonden. Ze waren namelijk ‘kwijt’. Maar eerlijk gaf ze toe het moment van vinden steeds uitgesteld te hebben. Miss Pucca verraste me vandaag met meer informatie dan ik had verwacht…

Miss Pucca blijkt officiële documenten te hebben met de volledige namen van haar biologische ouders. Bekend is ook dat ze een biologische zus heeft. Ik ben benieuwd wat ze met deze informatie gaat doen. Het plan tot dusver was namelijk om haar kindertehuis in Seoul op te zoeken. En niet meer dan dat. Op meer heeft zij zich tot dusverre niet ingesteld. We zouden ook naar haar geboortedorp reizen om ‘sfeer’ te proeven. Nu blijkt ze echter niet in een dorpje geboren te zijn maar in Seoul zelf !

Dit laatste wist Miss Pucca zelf ook niet. Ze had de naam van de wijk in Seoul aangezien voor de naam van een dorp.

Wat gaan we doen als we in Seoul zijn? Wat gaat Miss Pucca besluiten? Wel een zoektocht naar haar familie? Of toch niet? Welke factor of voorzienigheid gaat straks bepalen wat ze gaat doen? Welke rol gaat het verdrietige feit dat Miss Pucca ernstig ziek is met een onduidelijke levensverwachting hierbij spelen? Wat zal dit alles voor effect hebben op mij als goede vriend en reisgezel van Miss Pucca? Kan ik mijn eigen obsessie met het zoeken van roots (sinds ik de film Roots als 12-jarige puber zag in de jaren ’70) voldoende opzij zetten?

Zondag 4 juni vliegen Miss Pucca en ik (Belanda) naar Zuid-Korea voor een vakantie van
20 dagen (24 juni terug naar Amsterdam). Met regelmaat schrijf ik updates in deze blog onder KOREA MON AMOUR over mijn bespiegelingen en reiservaringen in en over dit fascinerende verre land waarin we gaan rondreizen. Miss Pucca gaat tijdens deze reis op zoek naar haar Koreaanse roots.

Wordt vervolgd.

Lees ook: KOREA MON AMOUR 1: Friese boerin in Koreaans jasje

Korean mon amour 1: Friese boerin in Koreaans jasje

2006-05-28T22:04:00.000+02:00

Zondag 4 juni vliegen Miss Pucca en ik (Belanda) naar Zuid-Korea voor een vakantie van 20 dagen (24 juni terug naar Amsterdam). Met regelmaat zal ik met updates in deze blog onder KOREA MON AMOUR gebruiken voor bespiegelingen en reiservaringen in en over dit fascinerende verre land waarin we gaan rondreizen.

Hoewel ik zelf een ervaren Asia-reiziger ben (o.a. Japan en China), is Zuid-Korea voor mij nieuw terrein. Miss Pucca is geboren in Zuid-Korea en als driejarig kleutertje geadopteerd door Nederlandse ouders. Ze ziet er Koreaans uit, maar spreekt vloeiend Fries en is een hartstochtelijk schaatster! Ik omschrijf haar dan ook graag als een
Friese boerin in een Koreaans jasje.

Voor Miss Pucca wordt deze trip een 'roots'reis. Wij gaan o.a. het kindertehuis en haar geboorteplaats bezoeken. Zij hoopt door de reis meer innerlijke rust te krijgen en Zuid-Korea een plaats te geven in haar hart en in haar leven. Tot voor kort was ze nooit bezig met haar roots. Ik ben zelf half Indisch en half Surinaams (maar in NL geboren en grootgebracht), en heb vele ‘roots’-reizen naar Indonesia gemaakt. D.w.z. alle locaties afgereisd die een rol hebben gespeeld in de turbulente Indische familiegeschiedenis. Zo heb ik vorig jaar de geboorteplaats van mijn oma in het hart van Kalimantan (voorheen ‘Borneo’ in Indonesia) bezocht.

Die reizen (zie ook mijn eerdere travellogs) hebben mij enorm geholpen te groeien als mens en om mijn eigen identiteit te vinden en ontwikkelen. Ik heb door deze ervaringen gemerkt dat ik goed lijk aan te voelen wat de reis voor Miss Pucca betekent en hoe zij omgaat met deze wellicht belangrijkste reis in haar leven. En hoop zo dat ik er voor haar kan zijn op momenten dat het nodig is.

Ik twijfel of ik Miss Pucca zal vertellen over mijn Volkskrantblog KOREA MON AMOUR omdat ik mijzelf niet aan enige vorm van a priori zelfcensuur uit rekenschap voor haar wil onderwerpen. Een interessant dilemma. Zij zal op haar eigen manier haar ervaringen in enigerlei vorm vastleggen. Mijn gedachte is de KOREA MON AMOUR cyclus te beperken tot mijn eigen beleving van onze gezamenlijke expeditie. Ik ben zelf gewend om lange Asia-reizen alleen te maken. In die zin wordt deze reis ook voor mij een nieuwe ongetwijfeld rijke ervaring.

Wordt vervolgd.

Nederland ‘Intolerland’

2006-05-01T20:04:00.002+02:00

Bordje
‘Verboden voor Joden, ‘Verboden voor negers’. Bordjes die het entreehek van het Vondelpark tijdelijk sierden. Eindelijk weer een kunstproject dat stof deed opwaaien. Een spiegel voor de volksziel. Ik miste nog een bordje: ‘Verboden voor inlanders en honden’. Het bordje dat onze dappere koloniale voorvaderen graag ophingen in Nederlands-Indië.

Tolerantiedoctrine
Dat het kunstproject onder protest van bewoners slechts kort mocht hangen van de politie, is symptomatisch voor hoe Nederland omgaat met andersdenkenden en culturen. Wij Nederlanders hebben ons in de loop der tijd aangepraat dat wij tolerant zijn naar ‘andersvoelende medelanders’. We hebben zelfs ook deze toegeëigende eigenschap als exportartikel misbruikt. Tot ver over de grens werden Nederlanders tot voor kort beschouwd als tolerant. Het vergif van dit Public Relations-offensief van de Tolerantiedoctrine was succesvol. Iedereen geloofde het. Wij zelf voorop.

Not in my backyard
Maar Nederlanders zijn ‘onverschillig’. Dat is iets anders als ‘tolerant’. We kijken graag de andere kant op….zo lang we er maar geen last van hebben. In overheidskringen bestaat daar zelfs een officiële term voor: ‘NIMBY’(Not in my backyard). ‘Wij zijn onverschillig en hypocriet’ zou er in het Wapen van onze fiere Nederlandse Leeuw moeten staan in plaats van ‘Je maintaindrai’. Want onverschilligheid en hypocrisie zijn de rode prikkeldraden door de vuile Nederlandse geschiedenis.

De Februaristaking werd gevoerd door een enkele moedige anderhalve man en een paardenkop. Waar was de rest? De Joden die uit de vernietigingskampen terugkwamen werden met de nek aangekeken en hadden een lange rottijd.

Ja...maar de hongerwinter
De Nederlandse overheid dumpte Molukkers zelfs in Westerbork. Mind you! Was dat niet ooit het tussenstation voor een enkele reis Auschwitz? Protest vanuit autochtonen: 0.0. Dan praten we hier we over die Molukse militairen, die niet zoals andere pechvogels in den Oost, waren gesneuveld op het slagveld, met de woorden op hun lippen ‘Lang leve de Koningin’. Indische mensen die naar Nederland kwamen, werden door Nederlanders als paria’s beschouwd. De Indo’s werden misbruikt als bewijs van de tolerantie door ons Nederlanders. Ze waren immers toch geruisloos geïntegreerd in de Nederlandse samenleving? Het bewijs? Ze protesteerden nooit. Indo’s werden tot in de jaren tachtig geacht om hun bek te houden over de verschrikkingen van de Japanse bezetting. Er over beginnen werd afgestraft door buuf met ‘Ja, maar wij hebben de hongerwinter’ meegemaakt! Einde verhaal.’

Pas in de jaren ’80 werd het allereerste Indische herdenkingsmonument in Den Haag opgericht. Sinds een paar jaar bestaat er pas een monument voor de slavernij. Ach onzin, vinden veel Nederlanders. Wij herdenken de 80-jarige oorlog toch ook niet meer?

Kotomissie
Ik stel voor om met het volgende kunstproject een statement maken. We laten alle vrouwelijke blanke BN‘ers op de dag van viering van het einde van de Slavernij een modeshow lopen in Surinaamse kotomissie klederdracht. In de slaventijd konden Nederlandse slaveneigenaren in Suriname hun handen niet afhouden van de zwarte vrouwelijke welgevormde slavinnetjes.

Toen kwam een Nederlandse echtgenote van een slaveneigenaar op het briljante idee om deze zwarte vrouwen ‘onaantrekkelijk’ te maken. En wel door ze in tentjurken te laten lopen die rond hun middel opgevuld werden met kussens. Of het gewenste effect werd bereikt, valt te bezien. Deze klederdracht heeft de tand des tijd overleefd. Met zo’n statement laten we zien dat Nederlanders ballen hebben. En dat we definitief durven afrekenen met onze collectieve zelfverloochening. Wie gaat onze geschiedenisboekjes herschrijven? Nog een beetje sambal bij?

Mijn eigen drie lieve moslima's

2006-03-03T21:53:00.001+01:00

Beste Mutiara, Esthi en Ikoy, Ik wens jullie (en jullie partners, kinderen en familieleden) een selamat Idul Fitri en fijn suikerfeest als einde van de Ramadan op 3 november. We zijn in Nederland de weg kwijt mijn lieve drie eigen moslima's.

Al 10 jaren zijn we hele goede vrienden. Ik, niet-gelovige single Indisch-Surinaamse Nederlandse man, voel mijn leven verrijkt doordat jullie zijn wie jullie zijn in onze vriendschap: warme persoonlijkheden met het hart op de juiste plek. En ik kan me geen leven voorstellen zonder onze vriendschappen.

Jullie vragen me altijd - vanuit het verre Indonesia - naar het leven in Nederland. Ik weet hoe jullie Nederland bewonderd hebben al die jaren. Welnu, mijn lieve moslima's. Nederland is volkomen van de leg. Toenemende angst en onwetenheid bepaalt het denken en handelen van grote groepen mensen. Het verlangen naar een wereld die bestaat uit zwart-wit denkbeelden woekert als een gezwel in mijn samenleving.

In NL moet je tegenwoordig voor- of tegen de islam zijn. En iedere moslim wordt door steeds meer Nederlanders als mogelijke terroristen aangezien. Jullie willen niet weten wat hier gebeurt. Vreedzame moslims die op zoek zijn naar een toilet in de trein om zich te reinigen voor het Ramadan-gebed worden door angstige onwetende bevooroordeelde mensen voor terrorist aangezien. De trein wordt stopgezet en iedereen moet de trein verlaten. En willen jullie wel geloven dat deze twee mannen begrip hadden voor het stigma dat ze kregen opgeplakt.

Door mijn vele reizen in Islamitische landen,ben ik me ervan bewust geworden dat de meeste mensen - ongeacht hun religie - gedreven worden door dezelfde drijfveren. Iedereen wil werk, gezondheid, eten, drinken, huisje, relatie, sex etc. En hoe gemakkelijk dan vanuit dat besef culturele, etnische of religieuze verschillen daardoor wegvalllen! Wat overblijft is dan contact van mens tot mens. En zo zijn onze vriendchappen ontstaan.

Ik mis de kleurschakeringen in het denken van zo vele Nederlanders. Ik wordt doodziek van het zwart-wit denken en het gepolariseer door politici, in de media, op straat etcetera. Mensen hier zullen onze vriendschappen niet begrijpen omdat deze buiten het bevattingsvermogen van de polemisten vallen. We passen niet in de hokjes waar anderen vanuit hun angst zo'n behoefte aan hebben. Jullie gaan woede en verdriet voelen als je hier over de kille straten loopt.

Ik leef in een wereld van grijstonen en kleuren. Ik haat fundamentalisme: Islam, Joods, Hindoeistisch en Christelijk. Ik peins er niet over me te bekeren tot welk geloof dan ook. Ik heb warme sympathieen voor het Budhisme en de Bahai. Ik krijg de creeps van leermeesters. Ik vind het heerlijk met of zonder jullie mooie moskeen te bezoeken. Ik hoef geen vriendin met een hoofddoek.

Ikoy, ik hou van je hoofddoek. Esthi, ik bewonder jouw macho-gedrag als muslima. Mensen hier zouden je niet begrijpen. Mullah's, ik haat jullie minarettengeschreeuw. Gefascineer kan ik naar de beelden van Mekka kijken. Wat zou ik daar graag kijken als niet-muslim. Ik kan genieten van de esthetiek in Islamitische kunst. Prachtige traditie: de Ramadan.De commercieel geworden kerstgedachte verbleekt erbij.

Ikoy ik mis je. Kom maar niet met jouw hoofddoek naar Nederland. Dit land gaat jou niet welkom heten. Ook al kom je uit Aceh, waar de tsunami heeft huisgehouden. Mensen hier hebben een kort geheugen en een kort lontje. Ik pas niet in de zwart-wit hokjes lieve vriedinnen. Jullie ook niet. Ik mis jullie humor. Ook dat zullen velen hier niet begrijpen. Muslims die humor hebben. Ze weten hier niet beter. Ik hou van jullie.....en laat ze lekker polemiseren hier.

Mijn blondharige niet muslim-dochter krijgt heeft nu reeds vriendinnetjes met alle kleuren van de regenboog. Want zo voed ik haar op: als wereldburger. Ze mag van mij zelfs van spruitjes houden. Maar de spruitjeslucht van de multi-culturele polemiek zal ze nooit goedkeuren. Ook al is ze pas 5 jaar. Want daarvoor zie ik in haar prachtige ogen al meer wijsheid dan in menig volwassene die ik dagelijks voorbij zie komen.

Franse slag waarschuwing voor NL?

2005-11-06T22:02:00.002+01:00

Het enige politieke mantra dat president Chirac en minister van Binnenlandse Zaken Zarkozy de laatste dagen afscheiden is: “Het enige wat telt is herstel van openbare orde en veiligheid.”

Zarkozy doet er nog een schepje met statements als “We trappen de jeugd de wijken uit”. Het Franse centrale gezag heeft zich teruggetrokken op een eiland. De Franse regering heeft iedere binding met de samenleving verloren.

De ferme statements zijn bedoeld om met het oog op de verkiezingen kiezers af te snoepen van het electoraat van de extreem-rechtse Jean Marie Le Pen. En wel over de ruggen van Franse jongeren. De statements blijken olie op het vuur van de maatschappelijke onrust.

De Franse overheid heeft jarenlang systematisch de Jeugdzorg in het land afgebroken. De werkeloosheid in de met migranten bevolkte no-go area’s van grote steden loopt op tot 50%. Oom wijkagent is definitief verdwenen uit het straatbeeld van deze ghetto’s in grote steden.

Fascinerend dat geen enkel regeringslid oproept tot een dialoog met de jeugd. Of dat de regering zich zelf vragen stelt hoe het zo ver heeft kunnen komen dat de systematische verwaarlozing van de migrantenjeugd een vanzelfsprekende prijs is geworden van jarenlang politiek opportunisme?

Les voor Nederland?
Er zijn bloggers die vrezen dat het Franse virus overslaat naar Nederland.
Er zijn echter enkele significante verschillen tussen Nederland en Frankrijk. Hoewel veel fouten gemaakt zijn in de Jeudzorg, leert de Nederlande overheid daarvan. En wordt er veel belastinggeld geïnvesteerd in de reorganisatie van de Jeugdzorg. Buurtregisseurs zijn er genoeg in de achterstandsbuurten. Buurtvaders hebben hier meer invloed op straat dan in de Franse no-go area’s.

Daar staat tegenover dat ook in Nederland de werkeloosheid onder allochtone jongeren significant hoger is dan onder autochtone jongeren. Ook in Nederland is aangetoond dat de discriminatie op de arbeidsmarkt van allochtone jongeren aanzienlijk is. Ook in Nederland is er sprake van een groeiende intolerantie naar muslims. Maar we hebben geen ghetto’s omdat de woon- en leefkwaliteit van de gemiddelde migrantenwijk hier aanzienlijk beter is dan in Franse steden.

Zolang de Nederlandse overheid migranten in Nederland hun menselijke waardigheid blijft ontnemen – bijvoorbeeld: mensen mogen niet werken zolang ze in een jarenlange toelatingsprocedure zitten; of Marokkaanse scholieren die geen stageplek kunnen krijgen; of mensen op straat\luchthaven aanhouden op grond van huidskleur - speelt ze met vuur. Het oordeel is aan de tijd of dat Nederlandse vuur kouder of warmer zal zijn dan het Franse.

Bevrijdingstheologie van Peter R. de Vries

2005-11-01T21:50:00.001+01:00

De Grote Roerganger is gekomen. Het Einde der Oude Tijden is nabij. Een Nieuw Tijdperk gloort in de Haagse ochtenzon. Hij zal ons leiden naar onze bestemming. Zuiver tot op de graat. Recht in de Leer. Helder in zijn woorden als bronwater. Hij gaat doen wat Hij zegt. Hij gaat zeggen wat hij denkt. Hij is niet links. Hij is niet rechts. Hij staat boven de politieke partijen. Hij gaat geen water bij de wijn doen. Het volk krijgt zuivere wijn, brood, spelen ………en gratis openbaar vervoer.

De Wijze Man zwijgt over de financiële dekking voor zijn gratis OV. Zijn volk is er nog niet aan toe. Hij zal ons leiden door deze onzekere en bange tijden. Over Zijn Lichtend Pad. Politiek wordt voor altijd anders. De Nieuwe Leider gaat politiek bedrijven ZONDER onderhandelingen. De Stellingen van Zijn bevrijdingstheologie zijn absoluut… … en niet bedoeld als inzet voor onderhandeling. En PETER R. DE VRIES zag dat het goed was.

De nederige bode van het Paleis van Politieke Volksvlijt dacht daar anders over. En weigerde de Poort van de Politieke Kathedraal te offeren voor de proclamatie van Zijn absolute stellingen. Meewarend blikte De Grote Roerganger naar zijn eerste afvallige. En zuchtte over de noeste wereldse arbeid die voor Hem in het vooruit ligt.

Romeins veldheer op waterlaarsjes

2005-10-30T21:47:00.002+01:00

Theatergroep Dood paard presenteerde in het Amsterdamse theater Frascati een moderne bewerking van Shakespears Tragadie van Corolianus uit 1608. De theatergroep heeft zich daarbij aan het gewicht van deze Tragedie vertild.

De Romeinse aristocraat Gnaeus Marcius Corolianus was de legendarische commandant van de legioenen van de Volsci, een stam uit de Apenijnse bergen. Zij overrompelden in de eerste helft van de 5de eeuw v. Chr. Centraal-Italië met een invasie.

Shakespears tragedie gaat over macht in de Romeinse politiek en over de patriciërs die de plebs stevig onder de duim proberen te houden. Na vrijwillig gekozen verbanning uit Rome keert Corolianus weer terug met succesvolle veldtochten tot aan de poorten van Rome. Het verhaal en het theaterstuk eindigen er mee dat zijn vrouw Volumnia en zijn moeder Venturia Corolianus ervan overtuigen om maar niet door de Roomse poorten te gaan. Hij luistert.

Dood paard is er redelijk in geslaagd om de moeilijk te consumeren oud-Engelse lyrische dialogen uit Shakespear in eigentijds onvervalst Nederlands neer te zetten. Ook brengt de theatergroep veel humor in de dialogen. Dit vergemakkelijkt de consumptie van de dialogen.
Maar er ontbreekt iets essentieels in deze Shakespearvertaling voor het toneel….

Natuurlijk hoeft een Romeins veldheer of en generaal uit het Legioen op het toneel anno 2005 niet alleen en uitsluitend uitgebeeld te worden met helm, sandalen, goudgerand harnas en een donkerrode cape, fier wapperend er over heen. Maar de theatergroep wilde het fenomeen macht in hun performance centraal stellen. En daarbij tegelijkertijd de personages uit het verhaal ondergeschikt maken. Het is een ambtie gebleken waar zich flink aan hebben vertild. Het probleem is namelijk dat macht als op zichzelf staand fenomeen niet bestaat.

Macht ontstaat in de interactie tussen karakters, waarbij de machtsuitoefenaar dat doet op basis van gezag en charisma dat deze uitstraalt. Om machtswerking op toneel succesvol zichtbaar te maken, is daarom goede typecasting onmisbaar. En daar ontbrak het volledig aan in deze toneeluitvoering.

Corolianus, zijn generaal, de patriciërs…alle personages droegen een soort van moderne vrijetijdskleding met waterlaarsjes (!) vanwege een regenscène halverwege het stuk. Corolianus werd gespeeld door een slungelachtige acteur die oreerde met een krachteloze zachte Vlaamse stem. Herhaaldelijk stond hij daarbij - bewust met x-benen -‘macht’uit te oefenen op zijn omgeving. Zijn generaal werd gespeeld door een boom van een acteur (enige pluspunt) met een hoog mannenstemmetje die zich met zijn eigen lichaam en mimiek geen raad wist. De meest geloofwaardige rollen werden gespeeld door de twee vrouwelijke acteurs.

Kortom: de vraag rijst: Win je met een dergelijke casting een zesdaagse veldtocht van de Volsci tegen de Romeinse Legioenen of een politiek debat in de Romeinse Senaat? Volgens historische bronnen hebben de Volsci-horden Cnaeus Marcius Corolianus uiteindelijk ter dood gebracht wegens hoogverraad. Zou de echte Corolianus dan toch stiekum door de Volsci betrapt zijn met waterlaarsjes?

Boven op een vulkaan

2005-10-28T21:42:00.004+02:00

Wolkenspel danst mijn ogen voorbij
Zonnelicht komt en gaat
Kou op de vulkaankrater kietelt mijn hals
Het regenwoud ontwaakt onder de wolkendeken
Mijn blik omlaag
Vangt een turqoise meer
Vangt nog een meer zo zwart als de nacht
Wateren als godshuizen
De meren strijden om de ultieme schoonheid
Mijn ogen vallen dicht
Mijn longen vullen zich met leven
Mijn gedachtenwereld verlaat mijn hoofd
Ik ben leeg
Er is niets meer
En het is goed

Papa's papegaaien praatjes

2005-10-26T21:39:00.002+02:00

Dochterlief van vier en pap hand in handje in Artis. We lopen in de richting van de papegaaienkooi. Twee papageaaien krijsen druk naar elkaar.

"Pap, wat zegt de ene papegaai tegen de ander?", vraagt het kleine ding. "O, die zegt dat hij het zo leuk vindt dat het schattige kleine meisje hem eindelijk weer komt opzoeken.", antwoord ik. "

Ach pap, jij met je kletspraatjes altijd! Papegaaien kunnen helemaal niet praten!" In gedachten sla ik weer een pagina om in het opvoedboek 'Oei, ik groei' En ik lach om mijn kadootje op de deze zonnige dag.

Dear Mr. President Bush

2005-10-25T21:35:00.002+02:00

Dear Mr. President Bush, I wonder how you manage to go to bed every night and have a good night sleep, while your brave soldiers are giving their life for you in America’s new Vietnam: Iraq!

I wonder. Are you aware of the fact that you have accomplished a new doubtful milestone today? You signed a death announcement to wife and parents of soldier number 2000, who give his life for your wonderful country.

I wonder if you truly believe in your explanation to the relatives of soldier 2000 that he died courageously for a good cause, just like the other 1999 victims.

I wonder, do you get accustomed to writing your signature every death announcement? Or do you prefer a rubber stamp so that you can avoid cramp in your trembling old hands? Or are you using a staff of trainees nowadays to do the dirty writing job – like the famous scene in the movie Saving Private Ryan - when another young life has been taken away?

I wonder if you ever can accept the fact that your worst nightmare has become true: Iraq has become America’s second Vietnam. Everybody can see it. Everybody knows it. Do you Mr. President? I wonder if you have a secretly in English translated edition - by the CIA - of the controversial book Kill! Kill! Kill! from the author and of former staff sergeant Jimmy Massey, waiting on your bedside table to be read?

I wonder if your West Wing Staff informed you about the painful fact that all (!) American publishers have demonstrated to be cowards because they are scared to publish this book in the USA. Jimmy Massey found a French publisher who had the guts to do it.

I wonder with what kind of mood the Supreme Commander of the American army in Iraq goes to bed today, when aware of the fact… …that his own soldier admits to have committed warcrimes, violations of the Geneva Conventions on War and violations of International Law, by killing at least 30 innocent harmless unarmed civilians. …that this brave soldier is about to do everything he can to tell the world and the Courts of Justice what is really going on in America’s hell on earth.

I wonder if you ever wonder…. Mr. President……sleep well.

Bruto Nationaal Geluk: het kan!

2005-10-24T21:31:00.002+02:00

De Sociale Agenda stelt de vraag hoe we meer we meer welzijn en geluk ontlenen aan de welvaartsgroei. Ons nationale inkomen is verdubbeld in 35 jaar tijd zonder dat we twee keer zo gelukkig zijn. Een eerste stap kan zijn eindelijk eens een brede maatschappelijke discussie te lanceren over het afscheid nemen van het instituut Bruto Nationaal Product (BNP)…en deze te vervangen door het Bruto Nationaal Geluk (BNG).

De dwangmatige gedachte achter het BNP is dat regeringen en het bedrijfsleven moeten streven naar winstmaximalisatie om een samenleving in de vaart der volkeren op stoom te houden. Dat we allen een hoge prijs betalen voor deze welvaart, ervaren we dagelijks. Is er dan een alternatief voor dit economische model?

De regering van het land Bhutan heeft 30 jaar geleden afscheid genomen van het BNP uit onvrede met de richting waarin de materialistische wereld de natuurlijke hulpbronnen uitput en de leefomgeving vernietigd. Het BNP werd vervangen door het meetbare model BNG. De Bhutanen stellen dat ontwikkeling niet alleen afhangt van materiële welvaart, maar ook van geestelijke welvaart, geluk. In deze visie zijn niet alleen economische ontwikkeling, maar ook het beschermen van cultuur, natuur en goed openbaar bestuur essentieel.

Het Bhutanese beleid lijkt succesvol. Economisch behoort Bhutan tot de minst ontwikkelde landen ter wereld. Het land heeft echter ook een zeer rijke culturele traditie en is het één van de landen met de grootste biodiversiteit ter wereld. Uitingen van schrijnende armoede, zoals bedelaars of krottenwijken, zul je in Bhutan niet snel aantreffen.

Fascinerend is dat wanneer je een statistiek zou maken van de BNG van de Verenigde Staten, het resultaat daarvan is dat de ontwikkeling van deze wereldleider sinds de jaren ’50 is gestagneerd!

In het kader van de Verdragen op het gebied van Duurzame Ontwikkeling die Nederland met de landen Benin, Bhutan en Costa Rica gesloten heeft, kwam een groep Bhutanesen in januari 2001 naar Nederland om hun idee van ontwikkeling te bespreken.

Hoe kan het dat politiek, openbaar bestuur en maatschappelijke organisaties nooit hebben aangedrongen op een brede maatschappelijke discussie over dit onderwerp? Te bedreigend voor de status quo van de hoeders van het BNP? Biedt de Sociale Agenda van de Volkskrant, de Raad voor Maatschappelijke Ontwikkeling en het Tijdschrift voor Sociale Vraagstukken, een hernieuwde kans om de potentie van het Bruto Nationaal Geluk voor de Nederlandse Samenleving alsnog leven in te blazen?

Wantrouwen werkgevers blogs terecht

2005-10-22T21:28:00.001+02:00

In de Verenigde Staten zijn tientallen gevallen bekend van mensen die door hun werkgever zijn ontslagen op grond van voor de baas onwelgevallige informatie in de prive-weblog van de werknemer. De vakbond Abvo-Kabo meldt dat onlangs ook in NL de eerste werknemer om deze reden de laan is uitgevlogen. Werkgeversorganisatie VNO-NCW bepleit een gedragscode voor het gebruik van weblogs. Terecht of onterecht?

Ik werk zelf als woordvoerder voor een grote overheidsorganisatie. Daardoor ben ik mede – met mijn collega-woordvoerders – een gezicht van onze organisatie. In die functie heb ik dagelijkse contact met vele massamedia. Door dit werk zou ik mijn eigen professionele geloofwaardigheid verspelen, wanneer ik via mijn weblog de geloofwaardigheid en integriteit van mijn werkgever naar de buitenwereld zou ondermijnen.

Ik heb het hier voor alle duidelijkheid nadrukkelijk niet over het wegmoffelen van ernstige misstanden in plaats van klokkenluider spelen. Want vanzelfsprekend moeten ernstige misstanden aan de kaak worden gesteld. Maar als je er als werknemer voor kiest om voor een werkgever te werken, dan heeft deze werkgever recht op een zekere loyaliteit van de werknemer. Niet alleen woordvoerders, maar iedere werknemer – van koffiejuffrouw tot bestuurder – zijn de visitekaartjes van hun organisatie.

Pleit ik hier voor zelfscensuur op weblogs? Nee, ik beschouw de keuze om iets wel of niet te schrijven in een weblog eerder als het afwegen van belangen. Een individueel belang versus een collectief belang. Dankzij de zegeningen van het internet en de weblogs kan ieder individu nu zijn eigen uitgever en redactie worden. De traditionele media hebben daarmee hun monopolie op de distributie van informatie verloren. Maar voor een journalist gelden ethische spelregels. Voor webloggers zou ook een gedragscode mogen gelden. Vrijheid van meningsuiting is, in tegenstelling tot wat helaas vele mensen denken, nog altijd een relatief en geen absoluut grondrecht. Je behoudt als weblogger een verantwoordelijkheid voor wat je opschrijft en deelt met lezers.

Ik ben dan ook voorstander van een gedragscode voor weblogs, zoals voorgesteld door VNO-NCW. Ik heb aan mijn werkgever het bestaan van mijn weblog gemeld. Hoe denkt u als lezer over een gedragscode voor webloggers?

Gebrainwashed door tereurdreigingen

2005-10-21T21:26:00.001+02:00

Net als iedere ochtend pak in de trein naar mijn werk. De conductrice passeert en knipt de kaartjes. Ze ziet een fiets met twee tassen staan in mijn treincoupe. De conductrice roept "Van wie is deze fiets?" Niemand reageert. Ze roept opnieuw, met duidelijk ongerustheid in haar stem. Het blijft stil.

Maar ik voel me ineens ongemakkelijk. Ik zie dat anderen schichtig om zich heen kijken. Ik hoor mezelf denken. "Dit is géén Madrid, dit is geen Londen." En daarmee bevindt ik me... in Madrid..in Londen. Maar ik stap even later toch stiekum opgelucht uit.

En ik neem me voor te blijven vechten tegen de massapsychose over de dreiging van een terrorist achter elke boom en in elke trein, die Nederland teistert.

Kakelen over terreurdreiging

2005-10-19T21:06:00.001+02:00

Minister Pechtold (Bestuurlijke Vernieuwing) zegt dat premier Balkenende zijn steentje bijdraagt aan het doemdenken in Nederland door steeds te waarschuwen voor mogelijke terreuraanslagen.

„We moeten nu eens minder kakelen over terreurdreiging. Naar mijn mening zullen we als samenleving moeten wennen aan deze nieuwe vorm van oorlogsvoering”, aldus een quote van Pechtold in een jongerenblad.

De premier is niet de enige die zich overgeeft aan deze doemdenkerij. De mediacratie waarin wij leven, levert een 24-uur-per-dag-slecht-nieuwsshow over alle rampen en crises die de wereld (en NL in het bijzonder) over zich heen krijgt. Het is vrijwel onmogelijk om je als mediaconsument niet door al deze negativiteit te laten brainwashen.

Van de inwoners van Londen en Bali kunnen wij nog veel leren. Namelijk, doorgaan met echt leven....met samenleven. Hulde voor het vermogen tot relativeren van Pechtold. Het aanpakken van echte maatschappelijke problemen hoeft hiermee niet strijdig te zijn.

De man en het hagedisje

2005-10-15T21:03:00.002+02:00

Dit is een waargebeurd verhaal uit Japan. Een man wilde zijn huis renoveren. En brak daarom een muur open...

Japanse huizen hebben gewoonlijk een holle ruimte tussen de houten muren. Bij het openbreken van de muur, ontdekte de man een hagedisje. Het diertje zat vast in de holle ruimte omdat hij was vastgenageld door een spijker die van de andere kant door de muur dwars zijn poot was geslagen. De man aanschouwt het tafereeltje, voelt spijt, maar is ook erg nieuwsgierig. Hij herinnert zich dat de spijker tien jaar geleden in de muur is geslagen toen het huis pas werd gebouwd. Wat is er gebeurd?

Het hagedisje heeft maar liefst tien jaren overleefd! Hoe kan dat in hemelsnaam? Het lijkt haast onmogelijk. De man is vastbesloten het antwoord te vinden op dit mysterie. Hij stopt met werken en begint het gevangen hagedisje te observeren. Op een zeker moment verschijnt er een tweede hagedisje....met voedsel in zijn bek. De man is verbijsterd en diep geraakt. Het gevangen hagedisje werd de afgelopen tien jaar van voedsel voorzien door het tweede hagedisje! Liefde verbindt deze twee kleine schepsels. Waartoe liefde al niet in staat is! Liefde leidt tot wonderen.

Probeer je toch eens voor te stellen hoe tien moeizame jaren lang beide hagedisjes de hoop op een betere toekomst en een verlangen naar samenzijn nooit hebben opgegeven. Deze kleine beestjes waren in staat tot iets waartoe vele andere tweebenige schepsels met een briljante geest niet toe in staat zijn.

Ik was onder de indruk bij het ontdekken van dit verhaal. Mijn relaties met vrienden en familie flitsen door mijn hoofd. Met alle technologische innovaties krijgen we steeds sneller toegang tot informatie. Maar hoe zit het met de afstand tussen mensen? Wordt die evenredig kleiner?

Ringtone psychologie

2005-10-13T20:58:00.002+02:00

We kunnen ons er niet meer aan onttrekken. De dictatuur van de ringtone in de openbare ruimten. De gekozen ringtone zegt veel over de beller. Descartes zou zeggen "Ik ring, dus ik ben".

De drukke ringtones met veel geschreeuw en schrille tonen, al dan niet behorende bij piepkuikens of popsongs, belichamen het verlangen van de TMF-generatie die stilten in openbare ruimten ervaren als momenten van ongemak met zichzelf. De 50-cents en andere gangstarapringtones doen hun puberende mobieleigenaren in de buitenwijken van de grote steden smachten naar dat andere leven, dat zij niet - en in vele gevallen nooit - zullen hebben: veel geld, veel vrouwen,veel mooie auto's. De mobiel als fallus en de ringtone als het libido.

De simpele standaardringtones doen vermoedden dat het mobiele baasje, geen tijd of zin heeft, zich te vediepen in de alternatieve geluidverontreiniging. De mobiel is voor hen een werktuig en geen statusobject. De anti-stress ringtones van natuurgeluiden, kabbelend water, hindoeistische mantra's en gongen behoren toe aan diegenen die een statement willen maken tegen de geluidverontreiniging die het publieke domein steeds meer terroriseert.

In Japan worden jaarlijks steeds meer mobieltjes in de metro achter gelaten omdat mensen het zat zijn om - onder invloed van de reclame-indoctrinatie- altijd maar bereikbaar te moeten zijn voor alles en iedereen. In het bijzonder voor de baas. De ringtone is de metafoor voor onze illusie dat permanente bereikbaarheid de kwaliteit van het leven voor eeuwig zal bevorderen.

Ik vrees dat het nog even zal duren voordat we in de geest van Nietsche kunnen roepen: "De ringtone is dood. We zijn geen kinderen van de ringtone meer."

De zwerver en de baby

2005-10-10T20:55:00.002+02:00

Ik zit op een krukje voor een eettentje te genieten van mijn bak met noodles. Naast mij ligt een baby zich te vermaken met het handenspel van zijn papa. Door de geurige damp van mijn hapje zie ik een man dichterbij komen. Het blijkt een wezenloos en recht voor zich uit starende zwerver.

Hij heeft een lege koude blik in zijn ogen. Zijn ogen lijken bevroren. Hij is vervuild en schuift trillend op zijn benen voetje voor voetje. Hij kwam vanuit het niets. Hij is op weg naar het niets. Een vraag komt in mij op, terwijl ik een blik werp naar de olijke baby naast me. Is de zwerver misschien ook ooit geboren uit de liefde van zijn ouders? Waarom is het lot hem dan zo slecht gezind?

De kinderwagen hobbelt met de ouders de weg op. Op weg naar het niets. "Niemand is gelukkig. Wees niemand." zei Freek de Jonge ooit.

Virtuoos marionettenspel uit het Chinese Quanzhou

2005-10-08T20:52:00.002+02:00

De Quanzhou marionettentheatergroep en het Jinjiang handpoppentheater uit de Chinese stad Quanzhou tonen op 8 oktober een knap staaltje poppentheater tijdens het Chinafestival in het Amsterdamse Muziekgebouw aan ‘IJ. De poppenkast van Jan Klaasen en Katrijn vallen bij deze virtuozen in het niet.

De kleurrijke Chinese poppen zijn een lust voor het oog en hangen aan gemiddeld vijftien doorzichtige koorden. Enkele poppen beschikken zelfs over oogleden met een koortje. De poppenpracht varieert van gewapende soldaten, dappere prinsen, sensuele prinsessen, acrobaten, stoere ‘Kung Fu’vechters tot apen, tijgers en draken. Sommige poppen worden zelfs met twee tot soms wel drie spelers in optimale harmonie bewogen.

De sprookjes, verhalen en tafereeltjes worden ondersteund door een muziekorkestje van het type dat je ook bij Peking Opera hoort, compleet met vliegende gongen. De poppenspelers kunnen allen zingen en zorgen zelf voor de zang. Zij zijn in op vele momenten ook zichtbaar voor het publiek.
Acrobaatpoppen doen kunstjes die niet zouden misstaan in het Chinese Staatscircus. Denk aan het draaiende houden van schoteltjes op stokjes, of acrobaatpoppen die lenige menselijke piramides vormen. Het dierlijke gedrag dat de aap vertoont, doet je vergeten dat je naar een pop zit te kijken. De aap springt op het been van de poppenspeler en weigert los te laten. De vechtkunstpoppen die strak uitgevoerde Kung Fu-bewegingen maken, al dan niet met wapens, zijn briljant.

Drie oude mannenpoppen dansen traag op de muziek en veranderen ineens in sensuele prinsessen. De kleren en maskers van de oude mannen vliegen aan koortjes door de lucht, waarna de prachtige gewaden van Chinese prinsessen zichtbaar worden. Het publiek klapt laaiend enthousiast. De traditionele Chinese draak in fel groen en geel doet zijn rituele gevecht met een krijgerpop. Tot verbazing van iedereen wordt daarbij ook zichtbaar dat onder deze draak ook nog eens twee menspoppen zitten, ook weer aan koortjes, die zogenaamd de draak voortbewegen: multidimensionaal poppentheater?

Mijn dochtertje van vier jaar heeft de dag van haar leven en heeft haar ogen uitgekeken. Dat geldt ook voor deze recensent!

Shanghai Baby

2005-10-07T20:48:00.002+02:00

De Chinese jonge schrijfster Wei Hui van het evenzo beruchte als beroemde boek Shanghai Baby bezocht 6 oktober het Chinafestival in theater De Balie in Amsterdam. Deze fascinerende vrouw uit Shanghai is een innemende persoonlijkheid, aantrekkelijk, intelligent en spiritueel. Wei Hui werd beroemd en berucht met haar in 2000 uitgekomen boek Shanghai Baby. Het meest controversiële boek van de Volksrepubliek China is een roman die zich afspeelt in het moderne China en gaat over een jonge Chinese vrouw die de erotiek en vrije seks ontdekt. Wei Hui schrijft hier zeer openlijk over. Chinese sexuele revolutie
In het onconventionele boek ontbreekt ieder cliché over de Chinese cultuur. Miljoenen Chinezen kochten haar boek en zorgde voor een ware Chinese seksuele revolutie. Veel Chinese jonge vrouwen ontdekten hun seksuele vrijheid dankzij Wei Hui. Wei Hui rekent af met het westerse clichébeeld van China dat de vrouwen daar seksueel onderdrukt worden. Conservatieve Chinese mannen zien in Wei Hui een verrader van de Chinese culturele traditie en een hoer van de westerse culturele decadentie.

Brandstapel
Met Shanghai Baby is een nieuw genre in de moderne Chinese literatuur ontstaan: romans over seksuele vrijheid in China. De jonge generaties in China praten volgens Wei Hui tegenwoordig open over seksualiteit. De Chinese overheid schrok zo van deze door haar niet geregisseerde ontwikkeling dat zij het boek Shanghai Baby verbood en publiekelijk op de brandstapel gooide. Het boek werd uitgegeven door de grootste particuliere uitgever van de stad Shanghai. Deze man werd door de staat gedwongen zijn uitgeverij voor negen maanden te sluiten. Het boek werd en wordt nog steeds in het zwarte circuit in China onder nog eens vele miljoenen Chinezen verspreid.

Een hoge official van de stad Shanghai bekende aan Wei Hui dat het controversiële boek een ongekende positieve promotie heeft opgeleverd voor de gelijknamige stad. De official is weggepromoveerd. Wei Hui werd uitgenodigd om naar New York te komen met een studiebeurs aan de Columbia University. Een Amerikaanse uitgever bracht haar boek Shanghai Baby op de markt. Een knallende recensie in de New York Times maakte haar wereldberoemd.

Trouwen met Buddha
Het boek Shanghai Baby is nu vertaald in maar liefst meer dan dertig landen, waaronder in het Nederlands. In mijn vraag aan Wei Hui wat de impact van haar boekverbod en haar wereldbekendheid is geweest op de relatie met haar ouders, antwoordde Wei Hui dat dit alles alleen maar haar relatie met haar ouders heeft verdiept, in het bijzonder met haar moeder. Shanghai Baby heeft nu een vervolg gekregen in het Nederlands vertaalde boek Trouwen met Buddha.

Congolese vrouw NL uitgetrapt

2005-10-04T20:39:00.001+02:00

Wie herinnert zich nog de vele honderdduizenden mannen en kinderen die tijdens de Iran-Irak oorlog van 1980 tot 1988 door de Iraanse legerleiding de mijnenvelden werden ingejaagd als levende mijnvegers?

Ik moest daar vanavond ongewild aan denken toen ik een vriendin belde. Ik bleek haar ongelegen te bellen omdat haar Congolese vriendin Francoise morgen op het vliegtuig wordt gezet met enkele reis Congo.

Mijn vriendin is deze laatste paar uren de steun van Francoise. Was Congo niet het land dat centraal stond in het TV-programma Buitenhof afgelopen zondag? Er zat in de uitzending een hoge Nederlandse militaire adviseur van de Verenigde Naties aan tafel die vertelde hoe zijn manschappen met beperkte middelen zich staande moeten houden in Congo, waar dagelijkse op grote schaal gemoord, geroofd en verkracht wordt door rebellen en Congolese militairen.

Klikt u maar eens op de reisinformatie over de Democratische Republiek Congo op de website van het Ministerie van Buitenlandse Zaken. Dan leest u zelf waartegen onze regering u als reiziger wil beschermen, maar waarvoor minister Verdonk andere maatstaven hanteert voor vluchtelingen als Francoise. Zij wordt veroordeeld tot enkele reis naar "de mijnenvelden" van Congo. It's a bloody shame!

Geef Bali haar glimlach terug

2005-10-03T20:36:00.002+02:00

Bali beleeft zijn tweede nachtmerrie. Bommen reten opnieuw onschuldige slachtoffers, en daarmee de vreedzame sfeer die het prachtige eiland kenmerkt, uiteen. Na de eerste bomaanslag in 2003 heeft Bali zwaar geleden onder het ineenstorten van het toerisme. Vele Balinezen raakten hun banen kwijt en eindigden in armoede. Vele hotels gingen failiet. Bali is de toegangspoort voor Oost-Indonesia.

Prachtige ruige vulkanische eilanden als Flores zijn voor de toestroom van toeristen volledig afhankelijk van bezoekers die via Bali komen aanvliegen. Deze eilanden hebben nog zwaarder geleden onder het ingestorte toerisme sedert 2003. Nu dreigt het harde werken van de Indonesiers om hun toekomst veilig te stellen weer in drie klappen ongedaan gemaakt te worden.

De zelfmoordterroristen treffen helaas nog het meest hun eigen landgenoten, door ze met hun dood en verderf naar de armoede te bombarderen. Toerisme is na olie de belangrijkste bron van inkomsten voor Indonesia. Indonesia heeft met haar gastvrijheid en de hartverwarmende glimlach van haar bewoners altijd veel voor toeristen gedaan. Laten we wat terug doen en Indonesia nu niet de rug keren, terwijl ze ons toeristen hard nodig heeft.

Blijf op vakantie gaan naar Indonesia. Het kan nog steeds.... in dit onmetelijk grote land. En geef zo de hartverwarmende mensen van Bali en Flores hun glimlach terug.

Republiek Amsterdam in de verbouwing

2005-10-01T20:32:00.001+02:00

Mijn republiek Amsterdam is een grote bouwpunt geworden. Het Centraal Station wordt 10 jaar lang ontsiert door de cementmolens. De belofte van een nieuwe metrolijn trekt een spoor van ongerief van Noord naar Zuid. Bedrijven gaan failliet, huizen verzakken. Maar het kan en wordt nog erger. De gemeente belooft dat de komende drie jaren een bouwkeet van 3 etages met hekken er om heen pontificaal vlak voor het Paleis op de Dam wordt neergeplant, tot ergernis van ondernemend Amsterdam. Ondertussen belooft de NS dat haar reizigers een kans van 25% op ernstig letsel oplopen door treinbotsingen wegens achterstallig onderhoud aan het computersysteem en infrastructuur. De voedselbanken voor de armen die niet meer kunnen rondkomen in Amsterdam, schieten als paddo's uit de grond. Ondertussen pompt de gemeente Amsterdam miljoenen van onze belastingcenten in de imagocampagne 'Iamsterdam', bedoeld om de stad een beter imago te geven....zodat de stad aantrekkelijker wordt voor bezoekers. Van Aartsen droomt ondertussen van een New York aan de Amstel. Dames en heren bestuurders droomt u rustig verder.

Kuifje op Java 4

2005-05-26T19:57:00.004+02:00

Moe
In Yogya begint de vermoeidheid een beetje toe te slaan. Ik had ineens veel slaap nodig. Daar heb dus lekker aan toe gegeven. Met af en toe een baantje zwemmen tussendoor in mijn hotelzwembad.

Gelukkig word ik in Yogya niet – zoals in - door straatmegafoons - in naam van Allah - mijn bed uitgeschreeuwd. Ha…onze Don Quichote Geert Wilders had daar wel raad mee geweten. Mijn hotel ineens bevolkt met 130 studenten uit Makassar, Sulawesi.

Taking heat
Ik heb voor tijdens het relaxen een heerlijke biografie aangeschaft: ‘Taking heat’ van Ari Fleischer, de voormalige woordvoerder van president Bush. Hij doet een boekje open over zijn dagelijkse werk in the West Wing van The White House. Dit boek is echt een must voor alle woorvoerders (zoals ik er beroepshalve ook eentje ben). Deze man heeft een ervaring en een visie waarvan ik onder de indruk ben.

Ga nooit met Nyai Loro Kidul in zee
Ben nog een dagje op bezoek geweest bij Nyai Loro Kidul, de Godin van de Zee. Ofwel: een dagje naar het strand van Parangtritis. Daar woont ze in zee. Haar kleur is groen. Mag je dus niet dragen als je over het strand slentert. De zee is hier extreem gevaarlijk. Regelmatig verzuipen er hier dan ook eigenwijze mensen: Nyai neemt dan wraak wordt gezegd. De golven zijn zeer hoog en onvoorspelbaar. U begrijpt het al: De sultan van Yogya brengt jaarlijks offerandes naar het stand van Parangtrites om haar gunstig te stemmen. Of hij daarvoor zijn serie koetsen - model Spijker uit Amsterdam, 1901! - gebruikt weet ik niet.

Joan & Nanang
In Yogya heb ik mijn lieve vrienden Joan & Nanang weer opgezocht. Het belangrijkste doel van mijn bezoek aan Yogya. Ik had ze vijf jaar geleden voor het laatst gezien. Het werd natuurlijk een heerlijk weerzien. Zij is een nogal onconventionele Hollandse vrouw die al veertien jaar met haar vijftien jaar jongere Javaanse man een geweldig leuk bedrijf heeft. Het bedrijf heet Jaya Langgeng. Ze maken hier leerproducten, zoals tassen en riemen van Bijenkorf-kwaliteit. Maar dan voor een prikkie. Heb nu ook weer een prachtige tas voor mijn werk laten maken.
ik weer 10 jaar vooruit. Van het stel hoor ik ook dat het economisch voor heel veel mensen een hele slechte tijd is in. Zij houden zelf ook via het bedrijf een hoop mensen aan het werk. Hun medewerkers sparen zelfs via het bedrijf voor een pensioentje later. Hun medewerkers zijn ooit van de straat geplukt en vervolgens opgeleid tot deskundige medewerkers. Ze hebben in anderhalve dag mijn tas in elkaar gezet. Waar en wanneer ik maar kan, maak ik promotie voor dit bijzondere project. Dus wie nog van plan is om ooit naar te gaan: ga naar Jaya Langgeng!!!

De laatste aflevering in mijn inmiddels favoriete weblog feuilleton ‘Mag ik even vangen?’: Sinds jaar en dag heeft de indonesische overheid het monopolie op het organiseren van hadj’s - bedevaart- naar Mekka. De hoogste ambtenaren op het Ministerie voor Religieuze Zaken blijken decennia lang Mekkagangers voor vele miljarden aan Roepia’s teveel te laten betalen voor deze reis. En als je dan bedenkt dat vele Mekkagangers arme mensen zijn die eerst hun land of huis verkopen om aan deze zuil van de Islam te kunnen voldoen.

Zojuist nog een geruststellende chat met mijn vriendin Esthi in Aceh. Deze Javaanse tante werkt voor het Internationale Rode Kruis in tsunami-gebieden in de provicie Aceh. Haar Singaporese vriendin en collega is zojuist neergeschoten (nekschot). Leger geeft de verzetstrijders de schuld en omgekeerd. Het slachtoffer ligt nu op de intensive care in. Een onderzoek naar de toedracht is ingesteld.

Agent 007
Vooruit dan, omdat dit mijn laatste weblog is: Een jaar geleden is tijdens een Garuda-vlucht van Jakarta naarAmsterdam een bekende mensenrechtenactivist (Munir) vergiftigd. De Indonesische regering heeft toen een onderzoek ingesteld. Deze loopt vast met het onderzoek omdat belangrijke kopstukken van politie en geheime dienst, inclusief het hoofd van de geheime dienst, medewerking weigeren aan interviews voor deze commissie. Argument van de Agent 007: "het is niet erg beleefd om mensen voor zo'n commissie uit te nodigen." (Ik verzin dit echt niet!) De president spreekt via de tv zijn teleurstelling uit over de houding van het hoofd van de geheime dienst. Reactie van deze agent 007: "Ik kan mij niet voorstellen dat de president teleurgesteld is in mij."
.......En we gaan weer over tot de orde van de chaotische Indonesische dag.............

Op het moment van dit schrijven zit ik weer in om hier mijn vakantie af te sluiten. Ik heb het echtgevoel alsof ik al een half jaar in plaat van een maand van huis ben. En dat is een goed teken voor mij. Ik had het echt even nodig om uit mijn dagelijkse leefroutine te zijn. Met een tevreden gevoel over wat ik deze vakantie allemaal heb gedaan en heb meegemaakt, kom ik straks thuis. En zal ik mijn dochter weer een heerlijke knuffel geven. Ik hoop nog - vlak voor ik op het vliegtuig - te horen hoe de baby van vriendin Mutiara gaat heten. Ik heb een vermoeden. Ik ben benieuwd!! Met moeder en kind gaat het nu goed. Het prille gezinnetje is weer thuis. Ze moeten wel snel gaan vaccineren. Want polio is nu ook hun Bogor-district gepenetreerd.

Dit was mijn laatste travelupdate.

Kuifje op Kalimantan 3

2005-05-24T19:49:00.001+02:00

Lonny
Een man – een transmigrant van het eiland – geeft me een lift dwars door fikse regenbui richting mijn hotel. We stoppen eerst bij zijn school om te wachten tot de ergste bui voorbij getrokken is. Hij blijkt te studeren voor leraar basisonderwijs an de plaatselijke universiteit. De tussentop gaf me de gelegenheid om gezellig te babbelen met enkele mede-studenten van hem. Een van de heren was 1.80 meter lang. Dat is belachelijk lang voor Indonesische begrippen. Mijn motorrijder blijkt een echte lolbroek. Ik vind hem erg amusant. Niet in de laatste plaats omdat hij een exacte kopie lijkt van onze troetel-indonesier ‘Lonny’, beter bekend als de Balinese homo-kok van het TV-kookprogramma ‘ De Reistafel’.

Soto ayam
Na een heerlijk soto ayam met kroepoek emping als avondmaal te hebben verorberd, bij een van de vele warungs langs de rivier, keer ik terug naar mijn losmen. Ineens staat mijn motorrijder van die middag weer voor mijn neus, samen met een vriend. Na eerst wat nietsbetekende blabla over en weer, verteld hij dat hij een groot probleem heeft.

Hij tovert een A-4tje met enkele Engelse grammatica-les te voorschijn. Het niveau is: brugklas\HAVO 2. Hij is wanhopig want snap er niets van. Deze student gaat dus over twee maanden afstuderen, spreekt gen woord engels en staat dan voor de klas om o.a. engelse les te geven. Ik vind het shocking met ik zeggen. Maar goed, in het kader van ‘ gotong royong’ (we zijn op de wereld om mekaar te helpen: hij hielp mij uit de (regenbui)shit vanmiddag, dus help ik hem nu uit de Engelse les-shit) wil ik hen best een uurtje Engels bijspijkeren vanuit het Indonesisch. Viel me niet mee, maar het ging steeds beter. Ik vroeg nog met een knipoog of hij wel zeker wist of hij wel een goed cijfer wilde halen. Want de juf heeft dan hooggespannen verwachtingen van hem bij de volgende repetitie.

'Little little I can...'
Het bedroevend lage niveau van de Engelse taalbeheersing, drukken de Indo’s zelf graag met de nodige zelfspot uit met het geven van antwoord op de vraag: ‘ Do you speak English?’, ‘ Little-little I can’. Dit is de letterlijke vertaling van het Indonesische ‘sedikit-sedikit saja’. Dus doorgaans verloopt, zeker hoe verder weg je reist vanaf
, alle communicatie in het Indonesisch. Dis alles met dank aan taalpurist oud-dictator Suharto, die ooit alle Engele woorden uit het bahasa had verbannen. Ook het Mandarijn was verboden destijds. Nu zijn alle talen zonder problemen toegestaan, maar heeft het volk een fikse inhaalslag te maken.

Camera Obscura
Na de les probeert vriend ‘Lonny’ mij nog tevergeefs een stoffige antieke camera – made in China, type ‘camera obscura' jaren ‘20 – aan mij te verkopen. Na de les nodigt hij me uit voor een kop thee met zijn vrienden bij wederom een van de warung-stalletjes bij de rivier. Terwijl de dangdutmuziek uit de speakers knalt over de rivier, en de locale stelletjes op hun brommer flaneren langs de modderige ‘ promenade’ (grapje), sluiten we de avond gezellig af.

Ik sluit mijn tijd in Sintang af met een goed gevoel. Ik heb opnieuw een stukje ‘ roots’ van mij en mijn familie gevonden. En reis weer een donkere nacht terug naar ....met een rugzak fijne herinneringen aan Sintang.

Kiespijn
Terwijl ik me aan het voorbereiden ben op mijn volgende etappe in Kalimantan: de kustplaats Singkawan met prachtige palmstranden, wacht mij een onaangename verrassing. Mijn kies is gbroken. En wel de kies die ik een dag voor vertrek naar
nog speciaal heb laten behandelen door mijn tandarts. Ik baal als een stekker. Want ik weet wat dit betekent: EINDE

Maar ik heb niets te klagen. Want mijn belangrijkste doel heb ik tenslotte letterlijk en figuurlijk bereikt.

Het wordt me namelijk terecht afgeraden naar de tandarts te gaan op dit eiland van ‘ koppensnellers’. Ik weet nog snel een vliegticket te bemachtigen. En nog diezelfde avond zit ik weer in. Ondertussen een reisplan B verzonnen. Daarover de volgende keer meer.

John Lennon zei het ooit:
‘Life is what is happening while bussy making other plans.’ You were damn right Johnny-boy!

Een goede tandarts wacht inmiddels op me.

Wordt vervolgd...

Kuifje op Kalimantan 2

2005-05-21T19:45:00.003+02:00

Sintang, mijn roots

Met de nachtbus ben ik in 10 uren door naar de stad Sintang gereden. Het stadje van 25.000 inwoners ligt op de Y-splitsing van de Sungai Kapuas met nog een andere rivier. De weg er naar toe is op enkele delen na verassend goed. Ik vrees als een milkshake te moeten uitstappen. Maar dat is gelukkig niet het geval. Een groot deel van deze reis gaat door oneindig lijkende donkere bossen die gitzwart afsteken tegen het blauwe hemellicht. De hemel is zwanger van de sterren.

Regelmatig valt de verbinding van mijn mobieltje weg. Goh, dat lijkt belcompany Orange – daar werkt mijn werkgever provincie Noord-Holland mee - wel in de duinen van Heemskerk.

Vroeger moesten locals 2 dagen op een weinig comfortabele manier varen om Sintang te bereiken vanaf Pontianak. Nu gaat iedereen netjes met de bus. Ik neem de voor Indonesische begrippen (lees: is dus relatief) iets luxere variant, zodat ik niet 10 uren tussen kippen en zo, hoef te zitten met de benen in mijn nek. Want doorgaans geldt hier voor het openbaar vervoer: een bus is nooit vol. Er kan altijd iets of iemand bij. Ik heb gelukkig twee ruime stoelen voor mezelf alleen.

Doodmoe kom ik aan in mijn ‘ losmen’. Dit logement is – hoe toepasselijk – gevestigd in een oud koloniaal gebouw. Ik heb 24 uur geen bed gezien. Na een lekker koud ‘ mandi-bad’, de Indonesische variant van douchen door bakjes over je geen te gooien – heb ik eerst lekker een paar uurtjes geslapen.

Sintang

De bevolking van Sintang bestaat uit Maleiers, Chinezen en veel transmigranten van Java, Sumatra en Flores. Deze transmigranten zijn ooit in het kader van het transmigratiebeleid, gericht op een betere bevolkingsspreiding, naar Sintang gekomen om hier te werken in de houtkap. En helaas verdwijnen de wereld’s groenste longen op Kalimantan nog steeds bij bosjes.

Ik had verwacht in Sintang ook de eerste geciviliceerde Dayaks (oorspronkelijke indianen van Kalimantan en beter bekend en berucht als ‘ koppensnellers!’) aan te treffen. Overigens is kopensnellen nog niet zo heel lang geleden officieel verboden. Maar het schijnt af en toe nog te gebeuren. De Dayaks wonen echter nog vele dagen reizen door onherbergzaam gebied, diep in de wouden. Soms zie ik mensen met een echt indiaans uiterlijk . Maar dat kunnen net zo goed Maleiers zijn. Moslims en Christenen hebben hun eigen wijken. De andere etnische groepen leven vaak ook in concentraties bij elkaar. En dit alles op een vreedzame en gemoedelijke manier. De tijd lijkt stil de staan in deze stad zonder dynamiek. De sfeer is relaxed en alles gebeurt op zijn jan-boeren-fluitjes.

Oma Moes
Oma Moes had - ze helaas overleden in 1997 – een nogal opvliegend karakter. Zij vertelde vroeger altijd dat dat kwam omdat haar min een Dayakvrouw was. Een leuke anekdote die ik graag koester.

Terwijl ik door de opmerkelijk groene stad Sintang slenter, kan ik me bijna niet voorstellen dat oma Moes hier in 1909 werd geboren. Het lijkt zo’n andere wereld. Zo ver weg van de wereld die ik van thuis ken. Dat gevoel had ik ook toen ik enkele jaren terug het geboortehuis van mijn moeder in Kediri op Oost-Java vond. De vader van oma was kapitein bij het Koninklijk Nederlands-Indisch leger . Hij was gestationeerd in Sintang . Nederland was destijds van mening dat ook in de buitenste buitengewesten – rimboe – het gezag verzekerd moest zijn. Een oude inwoner van Sintang bevestigd dat er in de KNIL-tijd af en toe flink werd huisgehouden door de KNIL. Of moet ik nu schrijven ‘ de vrede bewaren en de rust herstellen? ‘ Ik zie een legerbasis aan de rand van de stad. Daar heeft vast ook het KNIL gezeten.

Jammu
Iedere ochtend om 05.00 uur hoor ik een Javaans ‘ Jammu‘-vrouwtje in de gangen roepen ‘Jammu, Jammu’ . De dag van aankomst in de losmen zag ik haar toevallig. Ze zei ‘ Je ziet er erg moe uit. Je moet jammu drinken’ . Jammu zijn vieze traditionele kruidendrankjes tegen allerlei lichamelijke ongemakken. Voor veel mensen een goedkoop alternatief voor de dure dokter. Ze is javaans, want dragt sarong en kabaya. Over har schouders een slendang. Darin hangt normaal een baby . Nu een mand met flessen met allerlei gekleurde brouwsels. Ik bedankt haar vriendelikj voor het aanbod. Er worden vak ook rauwe ingredienten in de brouwsels gestopt.

Sintang is zoals gezegd een hele rustige stad. De kampungs zijn er opmerkelijk netjes en vaak ook gezellig uit . Tuinieren blijkt hier een collectieve hobby. In vele tuintjes en op veranda’s schieten kleurenfeestjes van orchideeen uit de grond. Opvllend is ook dat veel huisjes aan de buitenkant met vrolijke en frisse kleurencombinaties geverfd zijn.

Speciaal voor de familie heb ik veel straattafereeltjes gefilmd. In het bijzonder kleine kindjes, die een lust zijn voor het handycam-oog. Dankzij kleine meisjes die op slippertjes op straat door de kampungs slenteren, kan ik me een beertje voorstellen hoe oma daar als klein meisje heft rondgelopen.

Een groep meiden van een jaar of 17 is aan het badmintonnen (sportnummer 1 in Indonesia). Ik overval ze en laat weten dat ik graag even wil meedoen. Belachelijk natuurlijk met die hitte. Maar soms is het gewoon leuk je een beetje uit te sloven. Het werd lachen, gieren en brullen natuurlijk. Toen ik de shuttle in een boom sloeg, kreeg ik een palmtak van 3 meter lang overhandigd, waarmee ik de shuttle weer uit de boom kon meppen .

Kapuas
Met een bootje ben ik de Kapuas ovrgestoken om Sintang-Noord te bekijken. Het plaatselijke museumpje blijkt helaas dicht. Dit wordt goedgemaakt door het vrolijke gebeuren voor de ingang ervan. Een klas meiden van de SMP – junior highschool - is bezig om traditionele dansen in te studeren. Ze worden muzikal begeleid door een slagwerk-orkestje met accordeon van vijf jongens. De muziek klinkt erg opzwepend. Na de training ga ik met het gehele gezelschap ijs eten bij de rivier.

Een man – oorspronkelijk van het eiland Flores – geeft een lift dwars door fikse regenbui, richting mijn hotel. We stoppen eerst bij zijn school. Hij blijkt te studeren voor leraar basisonderwijs an de plaatselijke universiteit.

Oh…ik moet nu mijn vliegtuig halen. Sorry.

Wordt vervolgd...

Kuifje op Kalimantan 1

2005-05-19T19:42:00.003+02:00

Sultan van Pontianak niet thuis
Pontinak is een levendige rivierhoofdstad van het sultanaat van West-Kalimantan, het vroegere Borneo. Deze provincie wordt doorkliefd door de 1200 km lange Sungai Kapuas. Deze is daarm de langste rivier van Indonesia. Pontianak bestaat maar liefst voor 50% uit Chinezen. Het wemelt er dan ook van de Chinezen tempeltjes. De Chinezen hebben – zoal altijd – het overgrote deel van de handel in handen. Leuk is de becaks ( fietstaxi’s) hier nog volop rijden. In Jakarta zijn ze bijvoorbeeld grotendeels verboden. Door een uurtje met een bootje over de Sungai Kapuas te scheuren, krijg ik een aardige indruk van het leven langs de rivier. De kades zijn hier en daar multifunctioneel (inclusief openbaar toilet en bad – en wasplaats)

Aan de overkant breng ik een bezoekje aan de Kraton (paleis) van de sultan. Een opmerkelijk groot en sierlijk houten gebouw van twee verdiepingen, die zich te midden van de laagbouwhuisjes van de kampungs bevindt. Een tandeloos omaatje beschouwde het als haar eervolle taak mijn sportschoenen met haar leven te bewaken bij de ingang van de Kraton. Uiteraard in ruil voor een gebaar waar ze weer een bordje nassi van kan kopen.

Vergeelde foto's
De Kraton zelf was van binnen minder indrukwekkend dan de andere Kratons die ik ooit in Indonesia heb gezien. De hallen waren behangen met geelkleurige doeken. De kleur moest natuurlijk de koninklijke weelde representeren. Maar echte rijkdom was er in het geheel niet aan te treffen. Uitsluitend vergeelde foto’s van de enorme familie en een paar kostuums. En last but not least het echtelijke bed waar de Pontianakse geschiedenis werd en wordt geschreven. De Kraton was wel lekker koel in de zengende hitte. Helaas was meneer sultan niet thuis om me een kopje thee aan te bieden. Ach, dan komt hij er nooit achter wat voor bijzonder onderhoud aan zijn vorstelijke deur voorbij is gegaan. Voor de deur spelt een jongetje met zijn layang, de traditionele Indonesische wybertjes vlieger. In de lucht zie ik tegen een felblauwe achtergrond hele kleine vierkantjes om elkar heen dansen. Ik denk aan het Indonesische kinderliedje Layang-layang yang ku sayang (De vlieger waar ik zo dol op ben). Ooit ga ik dat liedje aan mijn kleine dochtertje leren.

Slenterend door de kleine straatjes van de kampungs ontstaan er als vanzelf kleine volksoploopjes van nieuwsgierige bewoners. Vooral kleine kinderen. De locals wilden deze mafketel wel eens van nabij aanschouwen. Ook mijn handycam werkt natuurlijk als een magneet. Zo hoef ik alleen maar op het kruispunt bij de plaatselijke warung (zeg maar de kruidenier met een winkeltje van een vierkante meter van hout) een kopje thee te bestellen, om meteen bijgepraat te worden over het lokale wel en wee. Deels ontgaan me de verhalen om de locals bahasa Indonesia spreken met een stevig accent. Desondanks lachen we stevig met z’n allen.

Felblauw
De enige geplaveide weg van dit ‘Amsterdam-Noord’ van Pontianak is de weg van de de ingang van de Kraton naar de grote moskee. Bij deze mesjid speelt zich een kleurenfeestje van gewaden af . De megafoon tettert weer over de stad heen dat het tijd is van het middaggebed. Jazeker, oook midden in de nacht naast mijn hotelletje. Alle jongetjes dragen lange Arabische gewaden in prachtige kleuren, zoals felblauw. Daarboven de leukste kopjes met ondeugende ogen. De mannen zijn gekleed in traditionele sarongs met lange overhemden of een enkeling een colbert eroverheen. En uiteraard allen een hoofddeksel. De hadj’s – Mekka-veteranen die deze ‘ zuil ‘ van de islam hebben kunnen vervullen omdat ze rijk genoeg zijn , dan wel daarvoor hun huis met inboedel hebben verkocht - zijn te herkennen aan hun witte hoofddeksel.

In Pontianak maak ik me klaar voor mijn lange busreis van tien uren naar Sintang in het hart van Kalimantan. Ik zie een beetje op tegen de reis. Dat betekent namelijk midden in de nacht en dwars door de donkere bossen reizen en niet slapen (lukt me nooit tijdens reizen). Dat wordt klokkie rond in touw. Maar heb geen keus want vliegtuigen gaan er zelden (er moeten genoeg passagiers zijn). En om de geboorteplaats van mijn omaatje Moes (in 1909) te bezoeken moet ik wel wat over hebben, niet waar?

Wordt vervolgd...

Kuifje op java 3

2005-05-18T18:28:00.012+02:00

Dr. Who en de tijdmachine
Ik voel me soms net dokter Who in de tijdmachine: De ene dag midden in het ruige Kalimantan, de volgende dag in een Jakartaanse wolkenkrabber op weg naar de tandarts.

De wachtkamer ziet eruit als de Executive lobby van het Hilton Hotel: superchique. Geen ziekenfondstandarts dus. Dat de behandelkamer er uitziet als de schoonste glimmende kamer die ik ooit in Indonesia heb gezien, geeft me een buitengewoon geruststellend gevoel.

Dr. Lucy
Mijn tandarts is de Chinese tandarts Lucy, een innemende persoonlijkheid en professioneel bovendien. Alle expats van Jakarta weten haar te vinden omdat ze uitstekend op de hoogte is van de laatste tandheelkundige inzichten. Ik heb daarom veel goede verhalen over haar gehoord.
Verkiezingen
Toen Dr. Lucy zei: "O o, dat is een gecompliceerde kiesbreuk", namelijk van boven naar beneden tot diep in mijn tandvlees, dacht ik: "O shit...." De verdovingsinjectie is vervolgens pijnlijk. Maar de rest van de behandeling daarna niet meer. Ze heeft een flink stuk afgebroken kies, dat nog diep in mijn tandvlees zit, verwijderd. Het goed nieuws dat zij voor mij heeft, is dat ik de kies kan behouden. En dat deze niet getrokken hoeft te worden. Ze heeft de boel schoongemaakt en er een soort van noodkroon opgezet. Mijn eigen tandarts kan haar werken afmaken en er een gewone kroon opzetten. Morgen kan ik er weer op kauwen, stelt ze me gerust.
Ben echt blij dat ik niet naar Kalimantan naar de tandarts ben geweest. Ik vermoed dat ze daar gewoon mijn kies hadden getrokken. Wie weet had ik een of andere Dayak als tandarts gekregen. En dat zijn 'koppensnellers', weet u nog? Als ik was blijven doorlopen, had ik volgens Lucy een abces gekregen. Heb ik nu voorkomen. Ander mazzeltje is, dat ik deze kies ooit lang geleden een wortelkanaalbehandeling heb gehad. Anders had ik daadwerkelijk scheelgezien van de pijn. De behandeling kost me omgerekend 45 euro. Een astronomisch bedrag voor Indonesische begrippen. Ik ga ervan uit dat ik het gewoon vergoed krijg via mijn verzekeringen.

Food and music fusion
Het einde van de kiespijn heb ik gedenkwaardig gevierd met een Ikan Gurame (vismaaltijd) met spicy saus in een Asian fusion galerie-restaurant. Baas blijt een Belg te zijn. Daarna in de nachtclub van het Parklane Hotel een spetterende lifeband gezien. Zij speelden covers van Sharika tot Byonce tot Indonesische posongs en salsa. Een avond vol fusion dus.

Kraamvisite op z'n Soendanees
Het wonder is geschied. Als een speer reis ik af van Jakarta opnieuw naar Karawang, een uur rijden ten oosten van Jakarta. Vriendin Mutiara is twee dagen eerder moeder geworden van een kerngezonde baby. Een Javaans/Sundanees jongetje met een schattig kopje. Echt om op te eten. Hij is 3 kg en 50 cm lang. De baby heeft nog geen naam. Dit gebeurt in dit land na 7 of 40 dagen. Ik ben benieuwd wat het gaat worden.

Oom
Gezien het feit dat de gehele familie mij 'oom' noemt, voel ik me inderdaad alsof ik oom ben geworden van een lief piepklein Indonesisch neefje. Ik heb echt uitgekeken naar het moment om de babay te zien. Het moment van mijn vakantie is zelfs daarop afgestemd. Het is een emotioneel moment om het ooit kleine meisje Mutia, die ik al zo lang ken, nu te zien als moeder van haar eigen kind. De kraamvisie doet me ook veel omdat daarmee ook weer alle herinneringen aan de geboorte van mijn inmiddels vier jaar oude dochtertje naarboven komen.

Het kindje maakt het heel goed. Moeder is verzwakt, heeft nog hoge bloeddruk en is nog herstellende in het ziekenhuis. Baby is met keizerssnee ter wereld gekomen. Ik had nog nooit eerder een Indonesisch ziekenhuis van binnen gezien. Maar het ziet er op het eerste oog verzorgd uit. Als je maar betaald zoals dit jonge gezin, dan kom je in de Eerste Klas van het ziekenhuis te liggen. Ik neem aan dat je dan een kamer krijgt zonder gratis vliegen en muskieten en zo.

Slendang
De baby is straks gewikkeld in een slendang (doek), zodat het zijn armpjes en beentjes niet kan bewegen. Indo’s geloven dat hiermee voorkomen kan worden dat het x- of o-beentjes krijgt. Het ziet er wel grappig uit: zo’n klein pakketje. Natuurlijk gaat regelmatig de doek af als meneer het op een gillen zet omdat ie heeft geplast.

De kersverse en apentrotse vader Mas Sapto zegt bij herhaling dat mijn aanwezigheid - en onze vele gesprekken een behoorlijk positieve impact hebben gehad op hun gehele situatie en die van Mutia in het bijzonder, omdat ze onder zware sociale druk staat van de familie. Om dit horen, is misschien een van de mooiste kado's op deze reis.

Met een buitengewoon goed gevoel, maar toch ook met verdriet in het hart- neem ik afscheid van mijn vrienden in Karawang. Waarschijnlijk zie ik ze weer jaren niet. Toch ben ik erg tevreden dat ik veel voor het gezinnetje heb kunnen betekenen deze vakantie. Op weg naar huis zie ik een samenscholing van Chinezen bij een tempel. Buddha heeft weer eens een
feestje. Zo word me verteld.

Goyang Dangdut
Tja, nu is er in de industriestad Karawang niet zo veel vertier. Nu wil het geval dat in het businesshotel waar ik verblijf, iedere zaterdagavond dangdut-lifeconcerten voor de hotelgastengehouden. Ik ben gek op deze opzwepende volksmuziek die het midden houdt tussen reggae, Indiase hindimuziek en Krontjong (Portugees-Indische volksmuziek). Het orkest
bestond onder meer uit vier heupwiegende (wordt ‘ goyang dangdut’ genoemd)
zangeressen en een zanger.

Nu wil het geval dat aan het begin van de avond ik slechts met 2 Koreaanse expats het gehele gebeuren aanschouw. Er zijn weinig hotelgasten ingecheckt op het moment. Halverwege de avond vertrokken de Koreanen. Vervolgens ben ik daar 3 uur lang uit mijn dak gegaan, dansend met de vier dames, terwijl ze zongen met de microfoon in de hand. Ze bleven speciaal voor me spelen en zingen. Ik kon mijn verzoeknummers – ik had er natuuuuuuuuurlijk een paar –
indienen. Na deze onvergetelijke avond bekaf naar bed. En wat krijg ik als afscheidskado van mijn Karanwangse vrienden in het ziekenhuis: een collectie dangdut, inclusief karaoke VCD met Javaanse en Indonesische songs. Arme buren. Ze weten straks niet wat ze horen gaan als ik weer thuis ben. Gek he, maar daar zit ik helemaal niet mee.

Mag ik even vangen?
Onderweg van Karawang naar Jakarta wordt er lekker veel – gelukkig op de ander weghelft – gecontrolleerd door de politie. Toeval? In Indonesia is niets toevallig. Het is namelijk het einde van de maand. En dan zijn de heren politieagenten door hun centjes heen. Maar er moet wel nassi op de plank komen, nietwaar? Dus gaat oom agent lekker veel controleren en koop je
als automobilist de altijd aanwezige mankementen aan je perpetuum mobile af met het betalen van smeergeld. Er gaat een ‘kabar angin ‘ (lett. ‘nieuws dat zich met de wind verspreid’ , ofwel: gerucht\roddel) dat politieagenten dagelijks een bepaalde ‘ omzet’ op straat moeten halen van hun baas. Dat geld gaat vervolgens naar de baas. Haal je niet genoeg op, dan loop je het risico dat je wordt overgeplaatst naar de rimboe.

Sappig
U wilt nog een sappig verhaal? Nou vooruit dan: Paar dagen terug is aan een stad de jaarlijks prijs uitgereikt voor de ‘schoonste stad van Indonesia’ vanwege milieubevorderende projecten zoals de introductie van een bepaald soort vuilophaalwagens en zo. Zien we hier een ontluikend milieubewustzijn? De adder onder het rijstveld is: de stad die het meeste geld op tafel legt
achter de schermen, wint de prijs. Wie heeft er een teiltje?

U heef nog niet genoeg. Nou okay dan. Nog twee om het af te leren:

1. De Minister van Justitie is beschuldigd van corruptie.

2. De buurman van de vader van Mutiara heeft de regionale verkiezingen voor Bupati (soort regent) gewonnen omdat hij het meest smeergeld kon uitdelen. Zijn belangrijkste opdracht deze bestuurspriode: als het geld dat hij heeft moeten uitdelen, weer zo snel mogelijk terugverdienen. Linksom of rechtsom. De piepklein envelopjes (groote van uw handpalm, opschrift; hartelijk dank voor de samenwerking. Er passen 2 bankbiljetten in) zijn uit het straat en winkelbeeld verdwenen. Wat tegenwoordig in is, zijn lederen kantoor-omslagmappen. Dat lijkt het alsof je papieren overhandigt aan derden. Je blijft lachen hier.

Brandend zand in een verloren land
Terug in Jakarta ben ik na het inchecken in mijn inmiddels vaste hotel, even voor alle zekerheid polshoogte gaan nemen naar de gevolgen van de brand in dezelfde wijk de avond ervoor. Zestig huizen zijn de nacht voordat ik arriveerde op 300 meter van mijn hotel in de fik gevlogen. Alle gezinnen zijn alles verloren en 10 gewonden,geen doden. Vele mensen op straat die op de grond zitten en voor zich uitstaren. Veel bedelende kinderen ineens in mijn straat die geld inzamelen voor de slachtoffers in kartonnen dozen. Noodkeukens en noodposten zijn met kunst en vliegwerk ingericht om de mensen te helpen.

Het leek daar Sarajevo wel. Een grote smeulende zwartgeblakerde toestand. Met mijn karma is in ieder geval niets mis. Kuifje is altijd elders als dit soort gezellige dingen gebeuren. Er was geen sprake van een terroristenbom trouwens. Waarschijnlijk ergens kortsluiting. En u wilt liever niet weten hoe soms de elektrische bedrading door gebouwen loopt.

Reisplan B geactiveerd
Door mijn kiespijn heb ik verblijf in Kalimantan iets moeten verkorten. Nu heb ik enkele dag tijd over. Ik vlieg maandag naar de culturele hoofdstad en mijn favouriete en typisch Javaanse stad Yogyakarta om mijn vrienden Joan & Nanang te bezoeken. Ik wil dan deze keer daar ook naar de vulkaan Merapi (daar vlakbij) en misschien ook naar het mystieke strand van Parangtritis
(daar woont Godin van de zee Ratu Kidul). Over dit alles meer in de volgende travelupdate vanuit Yogya.

En nu naar Starbucks voor een Moccachino want Kuifje is uitgedroogd. Niet in de e laatste plaats door de gore kreteksigaretten die naast mij opgebrand worden.

Kuifje op Java 2

2005-05-17T19:17:00.003+02:00

Sharks in Jakarta
Mijn laatste paar dagen op Java ben ik, voordat ik op het vliegtuig stapte naar Kalimantan (Borneo), eerst nog even boven op de MONAS geweest. Een stalinistisch uitziende pilaar van 210 meter hoog. Bovenop bevindt zich een vlam van bladgoud. Dit is het Nationaal Monument op het Onafhankelijkheidsplein. Met een lift, inclusief liftbediende, kun je naar de top. De liftbediende kan tenminste in zijn kampung vertellen dat zijn baan hoogtepunten heeft iedere dag. Dat zijn werk concrete inhoudt dat hij slechts 2 knoppen hoeft in te drukken, kan hij maar beter niet vertellen. Ik durfde hem niet te vragen weat zijn SMART-doelstelling is (grapje voor mijn collega’s ;-)). Er wacht een uitzicht – compleet met smog en zon – over de zich oneindig uitdijende mierenhoop van 16 miljoen mensen die Jakarta heet.Met de Jakartaanse Merlyn, manager bij Starbucks en vriendin van de eerder in mijn reisverslagen voorkomende Hongkongse Catharina Lam, heb ik een bezoekje gebracht aan Seaworld. Een gigantisch zeeaquarium met een glazen wandeltunnel er dwars doorheen. Zeeroggen met een spanwijdte van 2 a 3 meter zwemmen, samen met de haaien, over je hoofd heen. Duikers in vol ornaat brengen die beesten hun hapjes hoogst persoonlijk.

Loungen op z’n Jakartaans
Die avond zijn Merlyn en ik naar het nieuwste trendy Japanse Tepanyaki-lounge restaurant van Jakarta gegaan. Deze tent bevond zich in een van de futuristische wolkenkrabbers van het busnessdistrict van Jakarta. Het restaurant is strak modern, maar zeer smaakvol ingericht. In het interieur komen veel stalen en organjegekleurde design objecten voor. Het eten wordt op een gigantische kookplaat voor onze neus in hoog tempo klaargemaakt. De zeewiersalade is afgemaakt met een bedje van gifgroengekleurde doorzichtige eitjes van de vliegende vis. Twee Singapore Slings smeken voor onze neus om geconsumeerd te worden.

Terrorismedreiging
Jakarta is geobsedeerd door mogelijke bomaanslagen. Het stadscentrum lijkt een grote fortiificatie. USA en Australia hebben inmiddels negatieve reisdviezen afgegeven. Bij ieder groot hotel, bij loopbruggen over grote wegen, bij fastfoodketens, soms bij bushaltes , staan metaaldetectiepoortjes zoals een ieder die ook kent van de luchthavens. Veel militairen overal. Voordat je de taxi uitstapt bij het Hyatthotel, vliegen ineens de deuren van mijn taxi open. En word ik hartelijk welkom geheten door 2 stoere militairen met AK-47 machinegeweren in de aanslag. Effe checken of meneer geen SEMTEX naast zich op de achterbank ligt. Ik overwoog nog hen mede te delen dat ik mijn kennis van draadjes niet verder gaat dan dat je met je vingertjes uit het stopcontact moet blijven.

Via sms is in Jakarta het gerucht verspreid dat er 3 auto’s met kant-en-klaar bommen door de stad rijden . Angst en herinneringen aan de bomaanslagen op Bali, het Marriot hotel en de ambassade in Australia en de arrestatie van enkele terroristen doet de rest. Toch zijn er veel Jakartanen die de angstsfeer zat zijn. Ze gaan gewoon door met leven en kopen bijvoorbeeld geen kranten meer. De televisie wordt niet meer afgestemd op het 8-uur journaal , maar op…….ja ja….de Indonesische idols of de Dangdut-versie daarvan.

Weg Revolutie
Hoewel de vlam van de MONAS nog fie overeind staat, sedert de Nederlanders het land uitgeschopt zijn, is er van de vlam van de Reformasi van 1998 (Suharto afgezet door studenten) helemaal niets meer te merken. De familie Suharto is achter de schermen machtiger dan ooit. De corruptie is nog nooit zo erg geweest als nu. Zo blijkt het volledige commite dat de laatste landelijke verkiezingen heeft georganiseerd, integraal te zijn omgekocht voor miljarden Rupiah’s.

Ondertussen kan ik me van mijn vorige zeven reizen naar Indonesia niet herinneren, dat er hier uberhaupt kinderen stierven van de honger. Iedere dag schrijnende beelden op tv van ondervoede kinderen op Java, Sulawesui en Timor. Op Kalimantan heb ik overigens nog geen hongeroedeem gezien. De zakkenvullers van de Indonesische overheid zouden zich de ogen uit hun kop moeten schamen hievoor.

Op West-Java waart ineens weer het polio-spook rond. De epidemie is precies in het gebied waar vriendin Mutiara uit Karawang haar baby krijgt. Ik heb haar er op gewezen dat ze na de geboorte de baby zo snel mogelijk moet vaccineren. De baby lat nog steeds op zich wachten en denkt kennelijk op zijn typisch Indonesisch "pelan-pelan aja" (= lekker rustig aan doen maar).
Ik ben nog net op tijd voor mijn vliegtuig naar Pontianak, Kalimantan. Zowel chauffeur als auto bleken in de lappenmand c.q. garage te liggen voor revisie. Ondertussen was het bedrijf vergeten mij in te lichten. Daar sta je dan met je bepakking in de snikhete zon.
"Oh maaf ya…lupa!" (Oh..sorry.,..even vergeten) was het antwoord, vergezeld van een betoverende glimlach van een mevrouw. Met weemoed denk ik even terug aan de efficieny van Hong Kong.

Wordt vervolgd...

Kuifje op Java1

2005-05-16T19:12:00.003+02:00

Land van de Rijzende Rijst
Het duurde even voor deze follow up van mijn reisverslag. Maar in het land Indonesia zijn er altijd wel mensen, omstandigheden of feiten die ervoor zorgen dat dingen of niet, of net anders, of met vertraging plaatsvinden. Zoals bijvoorbeeld superlangzame internetverbindingen. Record: opstarten hotmail in Karawang duurde 30 minuten en zonder succes! Ik verdenk de Indo's ervan dit met opzet te doen. Hebben ze weer een reden om kopjes koffie Tobruk o& Teh Botol (koude thee met jasmijnsmaak in een soort colaflesje!) te schenken...en daar verdienen ze dan weer aan. Zo worden in kleine plaatsjes in de rimboe gaten in wegen vaak niet gerepareerd, maar wordt er iets dat de naam garage niet verdiend, naast gebouwd.

De overgang van China (alles werkt zoals het hoort) naar Indonesia (niets is zoals het lijkt) vond ik toch best heftig. En dit ondanks het feit dat ik hier al vele malen in het land van de Rijzende Rijst geweest. Ik loop op de luchthaven van Jakarta naar de Tourist Information Office om een betrouwbare taxi te bestellen. Achter de balie zitten vijf heren. Achteraf blijken er twee helemaal niet werken voor dit bureau. Ook al lopen ze met en officieel legitimatiebewijs rond. Ze deden alleen alsof. Een van deze heren werd mijn taxichauffeur. Ben helaas door ook een stukje naiviteit (en vermoeidheid na lange vlucht en 's nachts aankomend) van mijn kant echt voor veel te duur besodemieterd voor mijn taxirit naar de stad.

Vervolgens klein tasje met spullen achter in de taxi laten liggen. Dat kun je nooit meer terugvinden in dit land waarin iedereen mekaar de handjes boven het hoofd houdt. Niemand op de luchthaven had ooit van deze zogenaamde taxichauffeur gehoord. Ook al wist ik naam, uiterlijk en familieomstandigheden van deze kerel te melden. Kafka kan er nog een puntje aan zuigen als hij ooit had geweten hoe een en ander hier werkt.

Verval
In het Jakartaanse hotel waar ik vroeger ooit als gids met mijn reisgroepen bivakkeerde, kon ik lekker korting bedingen. Ze kenden me nog. Triest om te zien hoe zo'n hotel steeds verder vervalt. De Nederlandse reisorganisatie waarvoor ik ooit werkte, had het hotel al jaren geleden opgegeven als hopeloos. Symbool voor het verval was allereerst de lift die al een half jaar kapot is en niet meer wordt gemaakt. We praten hier dus over een hotel met zeker 10 verdiepingen. Het verval wordt verder ingeluid met duistere figuren in de nachtelijke uren in het hotelrestaurant. Het restaurant is dan omgebouwd tot dangdut-karaoke bar. Dangdut is een kruising tussen Indiase Hindimuziek en een soort reggae. De meest populaire volksmuziek in dit land. Dat alles was op deze locatie jaren terug echt ondenkbaar geweest. Ja ja, ook Indonesia is als grootste moslimland ter wereld een land van normen & waarden. Maar ondertussen is voor (smeer)geld echt alles te koop. Heb me voorgenomen nooit meer in dit hotel terug te komen.

Enkele uurtjes en enkele ouderwets heerlijke Indonesische drukke chaotische tafereeltjes op trein- en busstations verder, kom ik aan in de industriestad Karawang, ten zuiden van Jakarta. Staat in geen enkele reisgids op de kaart omdat Karawang geen enkele toeristische bezienswaardigheid heeft. In Karawang woont mijn goede vriendin Mutiara met haar man mas Sapto.

Parel
Mutiara betekent letterlijk parel. En dat is ze ook. Een prachtmens met een ontwapenende glimlach van oor tot oor. Mutia is half Soendanees (West-Javaanse etnische bevolkingsgroep, niet te verwarren met Soedanees in Afrika) en half Makassarees (bevolkingsgroep met losse handjes uit de stad Unjung Pandang op het eiland Sulawesi (onder de onze Nederlandse koloniale vrienden beter bekend als de stad Makassar op het eiland Celebes). Mas Sapto is een echt Javaan.

Ik ken Mutia al sinds ze een klein meisje is. Nu is Mutia al weer afgestudeerd aan de universiteit, heeft een baan in de export bij Honda (Het stikt van de Japanse bedrijven in deze regio). Ze is net getrouwd en staat ze op het punt van bevallen van haar eerste baby. Eerste doel van mijn reis naar indonesia is dan ook een kraamvisite. Hoewel de baby nog even op zich laat wachten, is onze ontmoeting heel bijzonder en ook best een emotioneel weerzien. Ik bezoek Mutia namelijk om de circa 3 jaren. Veel om bij te kletsen dus. Ook al hebben we veel contact via telefoon, chat, sms en email. De kleine tengere Mutia van ooit is nu tonnetje rond geworden met haar dikke buik.

Ze leven in een grappig maar eenvoudig huisje in een van de kampungs van Karawang. Ze heeft met moeite een goede pembantu kunnen vinden die haar helpt met het huishouden, haar masseert en haar helpt met de baby straks. Ik probeer me even voor te stellen hoe ze bij Thuiszorg zullen reageren als je vraagt of de thuishulp ook iedere dag even komt pitjiten (masseren met sterk ruikende olie). Het jonge aanstaande gezin heeft het niet breed, terwijl beiden een goede baan hebben. Dit komt weer dankzij het sociale systeem van gotong royong. Dat betekent dat familieleden voor elkaar betalen als de ander het niet breed heeft. De ouders van Mutia wonen in een mooi huis. Ze hebben echter geen baan meer, maar moeten wel twee kleintjes, 2 studerende kinderen onderhouden. Ook laten ze graag aan de buurvrouw zien dat ze zich een mooi - hoewel over smaak altijd te twisten valt - bankstel kunnen veroorloven. Is dus niet uitsluitend een typisch Nederlands polderfenomeen. Ondertussen moet Mutia een deel van haar salaris afdragen om de complete familie te onderhouden. Mas Sapto komt uit een boerengezin. Hij verkeert in een soortgelijke situatie. Ondertussen moet het stel noodgedwongen heel eenvoudig leven met minimale middelen. Ach iedere huisje in het westen heeft zijn kruisje, en in de muslimwereld zijn eigen halve maantje.

Esthi
Onze gezamenlijke vriendin Esthi belde af. Zij zou eerst ook naar Karawang komen voor een reunie. Maar deze Javaanse Esthi uit Semarang is nogal avontuurlijk aangelegd. Zij werkt nu voor het internationale rode kruis in Aceh en doet zaken met zowel het Javaanse bezttingsleger als verzetstrijders van Aceh Merdeka in het kader van de Tsunami-rampenbestrijding. Ik vind het maar doodeng. Ze krijgt daar geen bescherming. En Acehers hebben doorgaans een bloedhekel aan Javanen. Nadat de Nederlanders Aceh hadden leeggeplunderd, is deze rol overgenomen door de Javanen. De Javanen halen daar de olie uit de grond. De afgeroomde winsten gaan terug naar Jakarta in plaats van dat er geinvesteerd wordt in deze provincie zelf. Gevolg: Oliewingebied Aceh is een van de armste gebieden van Indonesia. Vandaar al een decennialange oorlog aan de gang in de jungle. Toch fijn om Esthi even telefonisch gesproken te hebben. Dat ze maar goed op zichzelf moge passen.

Na mijn trip naar Kalimantan kom ik weer terug in Karawang om de baby te bewonderen beloof ik het jonge stel. Ik vervolgde mijn reis naar Kebun Raya, de beroemde tropische plantentuin van Bogor. De boom waar ik mijn oma en opa herdenk staat er prachtig bij. Sinds de laatste keer dat ik hier was hebben ze prachtige planenten in de buurt van de boom geplaatst. Het soort planten waar mijn oma zo van hield. Deze tuin was de plek waar mijn oma in de jaren 30 werkte op de Afdeling Personeelszaken. Ook heeft oma Moes destijds mijn opa daar leren kennen. Kebun Raya is een enorme groene oase in een sterk verstedelijkte omgeving.

De stad Bogor is inmiddels verworden tot een soort buitenwijk van Jakarta. Een fikse tropische regenbui maakte dat ik maar snel ergens ben gaan schuilen met een bord nassi goreng op schoot. Na de regenbui rook de tuin heerlijk fris.

Wordt vervolgd...

Kuifje in Hong Kong en Macao

2005-05-15T19:04:00.005+02:00

Na een voorspoedige vlucht met Cathay Pacific zondagochtend vroeg in Hong Kong aangekomen. Wel lichte kramp in de beentjes omdat de stoelen gemaakt waren voor Chineesjes en niet voor Kuifje.

Het openbaar vervoer is hier net zo schoon en efficient als in Japan. Propje papier op de grond gegooid? Huppekee:dat is dan 120 Euries.

Chungkin-express
Mijn guesthouse wordt gerund door Tamils en bevindt zich in in de wijk Kowloon. De Tamils doen ook mijn wasjes, want meneer Kuifje heeft vakantie namelijk.

Lieve mensen trouwens, die Tamils. In mijn mansion wemelt het van de camera's, videocamera's en verbodsbordjes. Zelfs Geert Wilders zou zichhier veilig gevoeld hebben. Op het van 30 hoog een vuilniszak naar benedengooien staat levenslang. Goh, hoe zouden ze toch op het idee gekomen zijn om dat borje daar op te hangen. Wellicht interessante suggestie voor stadsdeel Bijlmer.

Sommige mansion-gebouwen in dit deel van Kowloon lijken op elkaar. Dus natuurlijk in het begin per ongeluk de evenzo beroemde als beruchte Chungkin-mansion binnengelopen. Dit gedrocht van een gebouw is bekend van de film Chungkin-express van de Koreaanse filmer Wong Kar Wai.

Ik zag in de Chungkin-mansion een vriendelijk brief van het management op de muur: "Geachte gast, Indien hier brand uitbreekt, heeft u geen schijn van kans levend uit het gebouwte komen. Rook daarom liever niet. Voorkomen is beter dan blussen." Ook las ik daar:
"In dit gebouw komt Dengue-fever en een of andere Japanse ziektevoor." U begrijpt het al. Meneer Kuifje is niet zo lang in dit gebouw blijven hangen. Want hier wil je nog niet dood gevonden worden.

Shopping Malls
5 Kleine schildpadjes dobberen op een lang stuk hout in een fontein en zoeken zo bekoeling. De schildpadjes en ik boffen omdat Hong Kong net een hittegolfje van bijna 40 graden achter de rug heeft. Op deze eerste dag is het zwaar bewolkt en een graadje of 30 Celsius. De vijver ligt in een kleine groene oase waar de Hong Kong recidentsgraag vertoefen na een zondag eindeloos shoppen. Shoppen is hier echt een lifestile waar je erg moe van kunt worden.Je hebt kranten die gespecialiseerd zijn in de never ending contest Spiegeltje spiegeltje aan de wand, wie heeft wie de beste shopping mal in HongKong-land. Sommigen zijn zo groot dat je echt verdwaalt. Met name de HK-ladies lopen met een merkwaardige gelukzalige glimlach door de malls. Alsof ze met hun geepileerde gezichtjes willen zeggen: "Ik schreid hier rond en ben daarom volmaakt gelukkig." Er bestaat hier zelf een vrouwenmarkt met koopjes en zo. Dat klinkt mij eerlijk gezegd in de oren zoals 'kleine baby', 'grote reus','plat dubbetje'.

In het park heb je een Kung Fu corner waar je je kunt vergapen aan oude zwaardvechtende omaatjes en Tai Chi specialisten. In de haven zat een Falun Gong aanhangster te mediteren. Achter haar een bord met full colour foto's van lotgenoten die in mainland China zwaar vervolgd en gemarteld worden. Gelukkig had ik al gegeten. En wel onder andere goddelijke lekker groene thee-koekjes. Zeg maar een soort groen uitgevallen kruising van een bitterkoekje en een marshmallow.

Bank of China
In de avond heb ik kennis gemaakt vanaf de promenade met de adembenemende skyline van Hong Kong. Mijn favoriet: De asymetrische wolkenkrabber van de Bank of China. Dit gebouw is opgetrokken uit driehoeken. Het schijnt dat Feng Shui-liefhebbers zo ongeveer een hartverzakking krijgen van dit gebouw. De driehoeken lijken op scherven en hebben niets te maken met de eenheid en harmonie die Feng Shui-liefhebbers zo graag nastreven in hun architectuur. Maar dat mag de pret niet drukken.

De tweede dag heb ik de beroemde Star Line-ferry gepakt naar de overkant van de rivier, richting Hong Kong Island om dwars door het bussinessdistrict Wan Chai te wandelen naar de Bank of China. Toch elke keer weer grappig hoe klein en nietig je je voelt wanneer je zo'n immense en chique entreehal binnen stapt. Er is een speciale lift die uitsluitend op twee etages stopt: begane grond en....jawel...de 41ste etage. Dat ding gaat met eensnelheid van 1 seconde per etage naart boven. Je voelt dat de druk op je oren toeneemt door de hoogte. Bovenin heb je een uitzicht om van te hyperventileren.

Een meneer in een veiligheidskostuum keek me heel vies aan toen ik op de 41ste etage vroeg of ik naar toilet mocht. De gedachte alleen al dat een toerist zonder business-outfit zo'n oneerbaar voorstel doet. Ik heb de meneer lekker alleen gelaten met zijn gedachten. Na lekker even in het Franse cafe van de Bank of China bijgetankt te hebben, heb ik nog gratis geinternet.

Hong Kong is de eerste stad ter wereld die volledig - lees 7 miljoen inwoners - die beschikt over breedband. En sterker nog. Vrijwel overal kun je gratis internetten.

Mijn tribander mobieltje werkt hier prima. Grappig hoe je meteen door allerlei Chinese mobiele providers met reclame wordt bestookt via je mobiel zodra je Hong Kong binnenkomt. Met uitzondering van de oude kromme vrouwtjes die met grote handkarren vuilnis en karton ophalen, heeft iedereen hier minstens een mobiel.

Victoria Peak
Ik vervolgde mijn trip met een ritje van de wereldberoemde 19de eeuwse tram naar Victoria peak. Spectaculaire rit op een helling van 37 graden. Boven op Victoria peak is het uizicht om van te hyperventileren. Met een 'Hawaian-ananas'-pizza in de ene hand en een enorm glas 100% verse grapefruitsap zit ik op de beste locatie op een terras te hyperventileren van een waanzinnig uitzicht. Life is sweet, life is bitter. In de verte lacht Kowloon me toe.

Cathy Lam
In de avond heb ik dineetje met Catharina Lam, een kennis van me. Ze is een typische Hong Kongse Chinese en werkt voor een Canadese multinational. Cathy is ook gek op Indonesia. We zijn naar een gigantisch groot en nieuw Chinees restaurant geweest op de 10de etage van een of ander duur uitziend gebouw met marmeren liften. We hadden uitzicht op de skyline van Hong Kong. Een grote diversiteit aan dishes ging mijn neus voorbij. Van gestoomde vis en in sesamklaargemaakte noodle tot knal oranje gefrituurde lekkernijen. Die oranje jongens deden me met de ogen dicht aan de Indonesische 'Onde-Onde' ballen denken.Thats's Asian fusion, right?

Ik heb me laten bijpraten over het verschil tussen Kantonees en Mandarijn. Ik beweerde ook het verschil te kunnen zien tussen mainland Chinezen en Cantonezen. Cathy was zeer opgelucht en aangenaam verrast. Mijn definitie op basis van participerende observatie: Als het luid praat, zich als een onbehouwenboer gedraagt, zich niet weet te kleden, erg hard schreeuwt waar maar mogelijk,mensen opzij duwt die in de rij staan, roggelt en spuugt op straat.....dan is het een mainland Chinese. Ik ging door volgens Cathy meteen door naar de volgende ronde voor de video.

Cathy beklaagd zich zuchtend over de steeds groter wordende stroom aso's uit mainland China. Ik kan me er wel iets bij voorstellen.

We sloten die bijzondere avond af met het laten maken van een grote foto van ons met de skyline van Hong Kong op de achtergrond. Dit in het kader van 'You only live once in Hong Kong'. Bovendien was mijn handycam zich nog steeds aan het opladen.

Parkiet voorspelt
De volgende avond heb ik me gestort op de nachtmarkten van Templestreet en omgeving. Leuk T-shirt van Mao op de kop getikt. Voor mijn dochter heb ik een Mandarijnse bruidsoutfit, compleet met hoedje erbij opde kop getikt na flink afdingen. Leuk voor haar verkleedkistje. Het wemelde rond Templestreet van de toekomstvoorspellers. Ik had dit toevallig ook in hetvliegtuig op Discovery Chanel gezien. Onder het motto wel geschoten is ook vaak mis, heb ik me daar graag laten besodemieteren door een aanvankelijk betrouwbaaruitziend stokoud vrouwtje. Dat deed me meteen denken aan mijn favoriete quote uit de TV-Kung Fu serie 'Don't despise the snake for having no horns...grasshopper.' Aldus sprak de oude blinde monnik tot Kwai Chang Cain.

Ik mocht namelijk een wens doen. Daarna gaf oma een parkiet wat voer. Kooitje ging open. Parkiet pikte in een van de vele bruinige envelopjes die het voor zijn snavel kreeg. Oma maakte envelopje open. Papiertje met Engelse poetische tekst eruit. Ik las: ik moet geduld hebben. De operatie duurde ongeveer 1 minuut. Therapeutrische sessie was afgelopen. Oma sprak namelijk geen woord Engels. En het Cantonees van Kuifje is ook niet meer wat het geweest is. Kuifje werd uiteindelijk 50 Hong-Kong Dollar (= 5 Euries) lichter.

Macao
Eindelijk een andere wens in vervulling. Met de speed-catamaranferry van HongKong naar de Chinese stad Macao. In 1999 werd Macao ook aan China overgedragen, net als Hong Kong een paar jaar eerder. Het centrum van Macao isprachtig gerestaureeerd. Allemaal oude Portugeze huizen in barokstijl, met gevels in diverse pastelkleuren. Deze kleurstelling doet me een beetje denkenaan die van de huisjes langs de kaden van Willemstad op Curacao.

De munteenheid zijn Pataca's en hebben exact dezelfde koers van de Hong Kong Dollar. Beiden worden daar gebruikt. De buitenwijken van Macao zijn foeilelijk. Ik vermoed datze hier nog geen welstandcommissie kennen. Althans, niet in de buitenwijken. Op een heuvel staat nog een immense voorgevel van wat ooit een Portugese kathedraal was. De heuvel heeft de status van heiligdom. Alle straten in Macao hebben Portugese namen. De Portugese gemeenschap speelt echter 'uitstervend rasje'. Maar je hoort en ziet deze minderheid nog steeds op straat. Teleurstellend was dat er geen enkel Portugees restaurant was te bekennen. De Chinese keuken heeft definitief vaste voet aan de grond gekregen in Macao.

Tenslotte ben ik nog veel gelegenheden gepasseerd waar je kunt gokken. Macao is tenslotte het Las Vegas van de Far East. Erg moe, want alles te voet afgelegd, weer terug naar Hong Kong.

Dim sum
Een uitgebreide 'dim sum'-lunch was een een lust voor het oog en een streling voor mijn tong. Zeg maar de chinese variant van de Spaanse tapas. Vooral bedoeld als ontbijt of lunch. Er schijnen een stuk of 250 verschillenbde soorten dim sum te bestaan. Gelukkig was Cathy erbij om te vertalen. Want de menukaart was uitsluitend in het Cantonees. Op een soort bingo-kaart kruiste ze allerlei vakjes aan.

Hoewel ik de meeste dim-sum lekker vond, waren er twee soortenbij die ik wat minder vond. Ik heb maar niet gevraagd wat dat was. Ik wilde de gastvrouw niet beledigen.

Een leuk gesprek gehad met een Ghanese aurohandelaar. Hij verzend containers met Duitse en Japanse auto's naar Ghana. De man bleek Jehova. Hij wilde van alles weten over Japan en over Nederland.

Op mijn laatste middag lekker een relaxed tochtje gemaakt met de dubbeldekkerbus naar de de zuidkust van Hong Kong Island. Daar heb je leuke strandjes en groene heuvels. En zo waar betrok de lucht en begon het voor het eerst een beetje te regenen. Enkele wolkenkrabbers gingen op in de mist. Helaas zit mijn bezoek aan de grote Buddha op Lantau Island zit er niet meer in omdat ik geen tijd meer heb. Weer een excuus om terug te komen naar deze fascinerende stad.

Op het treinstation van Kowloon kun je zelfs al inchecken voor de luchthaven. Je bent alle bagage dus al kwijt voordat je uberhaupt op de luchthaven staat. Wat een service! De Airporttrein snijdt als een geruisloos mesdoor het landschap. Alle treinstoelen bevatten TV-schermen, net als in de vliegtuigen van Cathay Pacific. Opvallend is hoe brandschoon alles is: de lucthaven, de treinen, de treinstations, de straten. Dit ondanks 7 miljoen inwoners en dankzij de torenhoge boetes.Daar kan Amsterdam met zijn 700.000 inwoners echt nog een puntje aan zuigen.

Boeiend om te zien hoe al die mensen in Hong Kong boven op elkaar leven in huntorenflats omdat vlakke grond schaars is. Hetbegrip vol = vol krijgt dan ineens een geheel nieuwe betekenis.

Ik sta nu op mijn vliegtuig te wachten naar Jakarta. Dat wordt weer zes uurtjes vliegen.

Wordt vervolgd...

Geen 72 maagden maar kilo's druiven

2005-05-05T21:57:00.002+02:00

PARADISE NOW OR NEVER De Palestijns-Nederlandse filmmaker Hani Abu-Assad geeft in zijn met Gouden Kalf bejubelde film Paradise Now een peepshow in de leefwereld van Palestijnse zelfmoordenaars. Een intrigerend psychologisch drama over de uitzichtloosheid van een politiek conflict.

Parool-recensent Jos van den Burg gebruikt het woord ‘terrorist’, terwijl Palestijnen in de film praten over de ‘bezetter’, ‘de vrijheidsstrijder’ en ‘de collaborateur’. Ik gebruik het woord zelfmoordenaar. Ik ben me daarbij bewust dat de semantische discussie over de juiste omschrijving net zo uitzichtloos is als het Israelisch-Palestijnse conflict zelf. En dat de keuze van het woord onvermijdelijk het kiezen van positie in het conflict inhoudt. Kiest Assad met zijn spraakmakende film positie in het conflict?

Als student heb ik in de jaren ’80 Assad ontmoet toen hij nog Vlietuigbouwkunde aan de TU studeerde. Ik herinner me dat zijn studentenkamertje aan de Prinsengracht in Amsterdam behangen was met grote posters van de charismatisch revolutionair Che Chuevara. Kennelijk vond hij toen gewapende strijd gerechtvaardigd.

In de film hanteert Assad een uitgebalanceerde verhaallijn over twee mannen, waarbij de ene man uiteindelijk afziet van opoffering, terwijl de fatalist toch doorzet en zich in een bus vol Israëlische militairen opblaast naar het paradijs. De zelfmoordenaar zegt dat zijn daad voor hem de enige weg is om persoonlijk te kunnen ontsnappen uit zijn openlucht gevangenis die de door de Israëlische bezetter afgegrendelde stad Nablus heet.

Deze verklaring raakt mij als kijker meer, dan het gegeven dat zijn vader, die uit armoede ooit collaboreerde met de bezetter, voor de ogen van zijn 10-jarige zoontje werd geëxecuteerd. In de film wordt geen enkele muziek gebruikt om de emotie van de kijker te manipuleren. Dat versterkt het gevoel bij de kijker dat hij zich bevindt in de beklemmende stoffige mierenhoop, de stad Nablus.

De film eindigt met een close up van de diepe donkere ogen van de zelfmoordenaar… enkele seconden voordat hij aan het touwtje trekt. De dood schreeuwt zijn uit ogen. En dan…een wit filmdoek op het moment dat de bom afgaat. Géén rood bloed of chaos in beeld. Nee, niets anders dan maagdelijk wit. Géén geluid, géén muziek…..maar en overweldigende stilte die pijn doet in je oren. Stilte die je meeneemt terwijl je de filmzaal uitloopt waarna het overpeinzen geruisloos kan beginnen.

Paradise Now is gestript van cliché’s. De belofte van 72 maagden in het hiernamaals wordt in de film in het geheel niet genoemd. Recentelijk meldde een hoogleraar in het blad Intermediair dat de belofte van de 72 maagden, berust op foute vertalingen van de Koran. Volgens deze deskundige wordt in de Koran gesproken van ‘rijpe vruchten’ en niet van maagden. Je voelt je als zelfmoordenaar dan toch ook aardig bekocht, als twee Engelen je brengen naar een paradijselijke wijngaard met 72 kilo’s rijpe druiven. De Islamitische variant van ons polderse ‘knollen voor citroenen verkopen’?

Kuifje in Cambodja 2004

2004-06-01T18:51:00.008+02:00

Monnik met Nokia
De Cambodjaanse cuisine houdt niet over om maar meteen met de deur in huis te vallen. Ze watertanden hier van varkenssnuiten, krokodillen, ratten, gebakken zwarte spinnen, gefrituurde kakkerlakken, sprinkhanen en gebakken wormen. Het Chinese gezegde' We eten alles behalve de tafelpoot' gaat hier dus ook op. U allen begrijpt het al. Dat werd voor deze meneer vooral heel veel Thais eten. Temperatuur is hier dagelijks graadje of 40. En als ik niet mijn T-shirt uitdrijf van het zweet, dan gebeurt dat wel door de tropische regenbuien die me af en toe door de straten spoelen. Daarna ruikt het land wel weer lekker fris trouwens.

Maar dit is een land vol tegenstellingen zeg! Monniken in okergele pijen die met de modernste Nokia's rondlopen of rondhangen in internetcafe's, straatkindertjes die bij 40 graden met blote voetjes op het asfalt lopen omdat ze helemaal, maar dan ook helemaal niets hebben. Veel gehandicapte mensen. O.a. door de mijnen die in veel gebieden nog liggen. Neokoloniale cafe’s en restaurants in vooral Phnom Penh. De meest fantastische grote markten in PP waar je in krioelende mensenmassa's alles kunt kopen wat los en vast zit. Vrouwen en kinderen ook hier en daar in de uitverkoop overigens ('The dark side of the force').

’Yaba’dabadoe

2004-06-01T18:50:00.003+02:00

Schitterende tempels en tuinen - tuinieren kunnen die lui wel in Vietnam en Cambodja is me opgevallen - versus zeer arme krottenbuurten of verkrotte vissersdorpjes. Zo'n 90 procent van de straatkids is aan de 'yaba' en heeft HIV. Yaba is een Thaise zeer giftige en verslavende synthetische drugs, waarbij het effect van onze ouwe vertrouwde XTC niet meer is dan dat van een paracetamolletje.

Killing Fields
Voor een paar dollar kun je hier gezellig handgranaten gooien, met een bren-machinegeweer of een AK-47 mitrailleur schieten. Het is een publiek geheim hier dat het leger zo nu en dan gezellig wapens levert een de Rode Kmehr. Een politieman probeerde nog zijn badge te verkopen. Tja, die salarissen houden niet over hier. Mensen schieten hier overigens half in een krimp van ontzag als ik vertel dat ik voor de overheid werk. Ik proef een verschilletje met Holland.

En onlangs las ik in een lokale krant dat Koning Sihanouk had gewaarschuwd dat de structuur van de Rode Khmer nog steeds in tact is. En als de regering er niet in zou slagen om bijv. de enorme corruptie te beteugelen - het lijkt Indonesia wel - dan zal de RK ooit weer Phnom Penh veroveren, net als in 1975. De RK was toen verantwoordelijk voor het uitmoorden van een kwart van de bevolking.

Als je over de ' Killing fields' loopt, dan maakt dat toch wel indruk op je. We praten overigens over enkele miljoenen inwoners die Pol Pot niet hebben overleefd. Leuk nietwaar...., zo'n koning die het volk op deze manier geruststelt. Waargebeurde ' Joke' van de dag: De voorzitter van de anti-corruptiecommissie van deze regering is gearresteerd wegens gigantische corruptie.

In alle hotels lees ik de hotelregels dat ik geen wapens en explosieven op mijn kamer mag houden. Lastig hoor dat ik iedere keer mijn AK-47 geweer, mijn handgranaten en mijn semtex-kneedbommen steeds moet afgeven bij de receptie afgegeven.

Wilde Oosten
De nationale ziekte naast AIDS heet hier KARAOKE. Er zijn twee redenen om daar zo min mogelijk mee in aanraking te komen. De eerste is dat de Khmers hier unaniem verschrikkelijk vals zingen en HET aziatische volk zijn met ontroerend weinig gevoel voor muziek. De tweede reden in dat in sommige karaoke-restaurants in met name de hoofdstad, Khmers graag in een bezopen bui zo nu en dan hun revolvers leegschieten. Nu loopt er inderdaad genoeg tuig rond in Phnom Penh. Maar dat laatste heb ik gewoon uit de Lonely Planet geplukt hoor.

Synchroniciteit

2004-06-01T18:49:00.006+02:00

Mijn start in Cambodja was aanvankelijk een klein beetje moeizaam gisteren. Het was heet. Ik was toch wel beetje moe na Vietnam en had in mijn Lonley Planet net iets teveel gelezen over de verkeerde dingen die kunnen gebeuren in Phnom Penh. Ik merkte dat ik daardoor me wat ongemakkelijk en achterdochtig begon te voelen.
En dan gebeurt er iets was de schrijver\guru Deepak Choprak ' synchroniciteit' noemt. Dat wil zeggen da ik op dat moment mensen, dingen of situaties aantrekt die aansluiten bij mijn stemming\gevoel van dat moment. Welnu, terwijl ik aan het emailen was in de hoofdstad, heeft vermoedelijk een jongetje mijn pet gestolen. Ik merkte dit pas achteraf. Ik was kwaad en teleurgesteld dat dit me overkwam. Ik heb me vervolgens meteen voorgenomen om niet meer onnodig achterdochtig te zijn en goede ervaringen op te zoeken. Kortom mijn synchroniciteit te beïnvloeden.

Friends
Ik ben toen gaan eten in een waanzinnig leuke tent dat ' Friends' heet. Het is een soort loungerestaurant met winkeltje. Beiden zijn buitengewoon smaakvol ingericht. Alle kleuren van de regenboog komen terug in de inrichting. Wat deze tent nog leuker maakt is dat het is opgezet door een aantal internationale NGO's om hiermee fondsen te genereren voor projecten in Cambodja. Cambodjaanse kinderen (winkeltje) en jongeren (restaurant) leren hier deze zaken draaiende te houden en werken o.a. in de bediening. Het eten is en ronduit fantastisch en lieve mensen in de bediening, Ik heb er o.a. een fantastische milde Cambodjaanse chickencurry gegeten met een smaakvolle variant op de Indiase raita-salade en een enorm glas met een soort lime-lemonshake van verse vruchten. Hemeltjelief, wat was dat alles lekker zeg!

The Royal Palace van Koning Sihanouk is erg indrukwekkend. De honderden verschillenden soorten Buddha's die je maar kunt vinden zijn ook fantastisch. Heb nog een prachtige witmarmeren Buddha voor maar 5 Dollar gekocht in de stad Pursa. Daar komt alle Cambodjaanse marmer vandaan. Elders in C. had ik er waarschijnlijk 10x zoveel voor betaald.

In Buddha’s koekepan

2004-06-01T18:48:00.002+02:00

In PP ben ik rondgeleid in een Pagode door een bijzondere Cambodjaanse jongen in een rolstoel. In deze pagode wordt een haar uit een wenkbrauw van Boeddha bewaard! Helemaal overgebracht uit Sri Lanka. En weet je wat de straf is voor monniken die zich bezondigen aan vrouwen, drugs, roken en alcohol tijdens het aardse leven? Zij worden in het Nirvana hartelijk ontvangen door Buddha en daarna in een pan bij volle bewustzijn tot soep gekookt. Hoezo is het boeddhisme vredelievend?

Na het drukke PP heb ik lekker rustig aan gedaan in het plaatsje Sihanoukville aan zee. Heerlijk die frisse lucht. Ik kan niet anders zeggen dan dat ik de Cambodjanen heel erg hartelijk vind. Vele leuke mensen ontmoet. Waaronder enkele Cambodjaanse studenten. Maar ook kinderen en jongeren die op het strand werken en goed Engels spreken tot mijn stomme verbazing.

De eerste dagen in S. iedere dag wel zo'n heavy regenbui. Daardoor kon de temperatuur soms ineens 10 graden gekelderd door de zwarte regenwolken. Toch is de temperatuur van de zee heerlijk.

De eerste keer echt overvallen door de regen. Ik was er niet op voorbereid. Ik heb, omdat ik geen kant op kon, in doorweekte kleren in een Indiaas eethuisje gegeten – was niet slecht overigens, maar ik moest wel heel erg lang wachten – daarna koud, verkleumd en moe naar huis. ‘s Nachts was het zelfs zo koel dat ik een laken moest gebruiken. Maar heb wel goed geslapen.

Het leuke van TV in Cambodja is dat je de hele wereld kan ontvangen. Van iedere dag Amerikaans NBA-basketball, tot Muy Thai wedstrijden uit Thailand, tot Vietnamese en Chinese soaps tot Amerikaanse Hollywoodfilms. Op een regenachtige avond dus geen reden om me te vervelen in mijn guesthouses.

Barbodjanen

2004-06-01T18:47:00.002+02:00

Laatste dag in Sihanoukville was dan eindelijk weer een warme zonnnige dag. Lange strandwandeling gemaakt. In de middag weer langs mijn het happy hour van mijn favoriete strandbar (= lees: een rieten dak op palen met kersverlichting en aardige 'Barbodjanen') voor een cocktail. Laatste avond daar met een stel Engelsen en Cambodjanen in een flinke emmer zelf een cocktail gebrouwen van Redbulls, Cambodjaanse rum, coca cola en limoentjes. Was erg vermakelijk. Flink gelachen.

Paki-ukki
Ik had nog niet verteld dat ik in Sihanoukville in een Pakistaans eethuisje - de Pakistaanse eigenaar heb ontmoet. Een leuke jonge vent. Deze muslim was getrouwd met een Cambodjaanse moslim. En ze hadden een dochtertje van 1,5 jaar....en dat was me toch een schatje. Helemaal om op te eten. Ik was op slag verliefd op het kleine ding!! Ze is dus had Pakistani en half Cambodjaans. Ze kon alleen nog maar “aa...iiii.....oeoeoe” zeggen. maar ze had 1 fascinatie: de huishagedisjes (‘Tjitjaks’genoemd in Indonesia) die op de muren rondkruipen. De hele avond moest iedereen in die tent met haar naar die beestjes kijken. Dan wees ze met haar vingertjes en dan was het “aa....ieieie...oeoeoe”. Ik heb foto's van haar gemaakt. Ik vrees dat het nog een rugzakje erbij wordt. Dit keer met Cambodjaantjes erin.

Heb in een echt Indonesisch restaurant met uitzicht over de rivier in koloniale stijl, nog een beetje Indonesisch kunnen kwebbelen met een van de bedienden. Erg grappig was dat. Heb trouwens ontdekt dat het Indonesische woord voor 'markt', namelijk 'pasar' in het Khmer 'psar' is. Gezien het feit dat het Khmer van oorsprong heeft in een hele oude Zuid-indiase Brahmaanse taal, zou het dus best kunnen zijn dat in India hier en daar dat woord ook bekend is.

Kompong Luong

2004-06-01T18:46:00.001+02:00

Na Sihanoukville via PP door naar het provincieplaatsje Pursat. Ik ben naar de drijvende stad Kompong Luong geweest in het gigantische meer dat het hart is van Cambodja. Eerste een uur met de brommer. Daarna visserbootje gehuurd. En 2 uur lang door die stad gevaren. Huisjes staan hier op palen over mensen wonen in bootjes. Je weet niet wat je ziet! Een katholieke kerk op palen op het water, restaurantjes met terrasjes, , winkels, juweliers, benzinepomp, schooltjes, alligatorkwekerijen, bootjes met varkens, alles op het water!! De kleur van het meer is geel met groen. Voetjes netjes binnenboort gehouden. Want anders zwemmen de Bilharziawormen ongevraagd je lijf binnen.

In Pursat zelf ondekte ik een enorm Buddhistisch tempelcomplex in een schilderachtige setting. Dit stond niet op mijn kaart in de Lonely Planet. Heb daar monniken ontmoet die hun Engels op mij wilden oefenen. Was erg leuke en bijzondere ontmoeting. Heb ook nog Engelse les gegeven aan een serveerstertje in een restaurant. Zij verdiende 1 Dollar per dag met 6 dagen per week werken van 6 uur in de ochtend tot 11.00 uur in de avond. Zij sliep ook op het werk.

Miscommunicatie
Vrijwel niemand in Pursat sprak Engels. Dus dat leidde tot veel leuke miscommunicatie. Vooral in een eettent waar de situatie steeds absurder werd: Bij een maaltijd wilde ik thee en bestelde dit in onvervalst khmer (' Tai aw kooon....'). Ik kreeg gewoon eerste een blikje soda, daarna bij de tweede poging warm water zonder thee. Uiteindelijk een theepot met maar 3 blaadjes thee. Ik capituleerde. Toen ik aan de serveerster vroeg hoe ze heette, kreeg ik een glimlach en gaf mij de tandenstokers die ik volgens haar had gevraagd. Toen ik een theekopje wilde, kreeg ik een glas met ijs. Toen ik een lepel wilde om te roeren, kreeg ik rietje. En je moet je dus voorstellen dat ik daar uitgedroogd aan tafel zat, verging van de dorst, een woordenlijst Khmer voor me had liggen, en in mijn beste pantomime communiceerde (nivo 'tweede lettergreep, klinkt als...' ). Ik moest steeds harder lachen. Zij steeds nerveuzer natuurlijk. Who cares!

Op jacht naar Angelina Jolie

2004-06-01T18:45:00.001+02:00

Met leuke herinneringen ben ik vertrokken naar Battambang. Heerlijk om weer enig comfort om heen te hebben zoals betaalbaar internet. In Battambang is dat voor 0,80 Dollarcent per uur! In Pursat was dat 1 Dollar per 4 minuten! De asocialiteit van de monopolistische provider.

Enkele dagen vanuit Battambang op het platteland gecrossed op een brommer. Veel tempels gezien, heuvels beklommen (wat was dat vermoeiend zeg in die hitte!). But the view was stunning and a reward after all!

Mijn 'Angelina Jolie'-pelgrimstocht met een Nederlander stierf een vroege dood. Deze beroemde Amerikaanse actrice uit de film Tomb Raider komt graag in een mooi koloniaal cafe hier. We hoopten haar bij toeval kunnen ontmoeten. Ze schijnt een kast van een huis te bouwen in Siem Rap. En laten wij nou toevallig daar ook over een paar dagen zijn. ; -).

Ik passeerde een avond in de goot een klein jongetje dat lag te rillen van de ziekte en de ontberingen.Hij was zo ontzettend vies. Hij huilde stilletjes en staarde apathisch voor zich uit. Het kon niet rechtop zitten leek het wel. En zat van top tot teen onder wittige puisten. Ik durfde hem niet aan te raken. Ineens zag ik mijn dochter daar liggen. Ik wist even niet waar ik het zoeken moest. Ik heb het kind in een reflex wat kleingeld gegeven en ben doorgelopen. Toen ik later terugkwam was het kind verdwenen. De armoede is voor velen hier een bitter en eenzame pil. Ben best wat gewend op mijn reizen. Maar dit is zo’n ervaring die dan extra indruk maakt.

Bumpy boatride

2004-06-01T18:40:00.005+02:00

De boottocht van Battambang naar Siem Rap was me een dagje wel. Om 5.00 uur in de ochtend stond er een idioot van een Khmer op mijn deur te bonzen. Want ik moest toch wel op tijd opstaan wilde ik de boot van 7.00 uur om de hoek halen. Ik had natuurlijk helemaal niet om een wake-up call gevraagd.

Nou en toen de boottocht dus. Ik zat met 2 Zweden en een Aussie in een open sloep me snelle buitenboordmotor. De eerste 3 uren de rivier op ging voorspoedig en snel. Veel te langs en op de rivier die we stroomopwaarts gingen. Maar toen begon het feest. Eerst een tropische regenbui waardoor was als verzopen katten eerst langs kant moesten om een en ander veilig te stellen en droog te houden. Daarna kwamen we op het grote meer. Hier stond het water zo laag dat je tot kilometers uit de kost tot aan je middel er doorheen kon waden. Let wel...door de blubberige bodem. Want dat werd een probleem. Het meer was dichtgegroeid met een soort mangrovenplanten. Iedere keer sloeg de motor af. Mannetje in de boot... uit de boot... in de boot.... uit de boot. Metertje voor metertje varen. En de zon werd natuurlijk heter en heter en heter. Bek af kwamen we na 5 + 1,5 uur vertraging = 6,5 uur aan in de haven. (Groot woord overigens voor die paar planken op paaltjes). Daarna volgde een motorcross van 20 km over een weg die vooral uit gaten (na die shitboot zonder leuning heel fijn wel voor mijn rug) en rode zandstof (heel fijn wel voor deze contactlensdrager). Ik dacht bij aankomst, nu ga ik eens even heel lief zijn voor mezelf (leuk is dat joh!). En heb vervolgens een traditionele Khmer-massage door 4 paar handen ondergaan. Toen zag de wereld er ineens heel anders uit.

Tomb Raider
En toen natuurlijk enkele dagen lang allerlei tempels in Angkor Wat bekeken en beklommen. Inclusief de tempel waar de film Tomb Raider met Angelina Jolie is opgenomen. Ik heb me echt suf geklommen in die hitte. Zonder conditie en als je slecht ter been bent is het volgens mij best afzien. De tempels zijn werkelijk indrukwekkend. Er is 1 tempel waarbij het net lijkt alsof reusachtige bomen dwars door de tempel heen groeien. Heel spookachtig om te zien. Het is alles bij elkaar een gigantisch complex van tempels dat zich bevindt in een gebied van vele vierkanten kilometers. Ik vind persoonlijk Angkor Wat nog indrukwekkender dan het Prambanan-complex op Java.

Vandaag heb ik in Siem Rap op het Ecole des Artes de training bijgewoond van kleine Cambodiaantjes die de traditionele Khmerdansen geleerd krijgen. Heel erg leuk natuurlijk.

Nou tot zover mijn reisverslag. En ga nu mijn laatste week in. Ik krijg alweer zin in drop en kaas.

Kuifje in Vietnam 2004

2004-05-15T18:58:00.004+02:00

Xin chao (=Vietnamees voor 'hallo') allemaal,

Geitenscrotum a la carte
Na een voorspoedige lange vlucht van 13 uur ben ik goed aangekomen in Saigon (Vietnam). De stad verwelkomde me met een gigantische tropische regenbui in de ochtend. Daarna scheen de zon lekker, maar het was gelukkig deze eerste dag niet extreem heet. Vietnam doet me heel erg aan Indonesia denken. Daardoor vind ik snel mijn eigen weg en draai; dezelfde geuren, dezelfde sferen, dezelfde soort foodstalletjes enz. Veel dingen werken op dezelfde manier. Dingen zijn alleen iets beter georganiseerd. Alleen is de Vietnamese keuken best verschillend van de Indonesische of Thaise keuken. Ik vind niet alles even lekker moet ik bekennen. (Wat dachten jullie van Geitenscrotum = gerecht dateert zeker uit het preVIAGRAanse tijdperk!). Voor 0,80 cent eet je wel een flinke maaltijd bij een of ander eethuisje. De koers van de Dong is wat dat betreft best goed. Maar ik wissel hier dus alle Aziatische keukens af om het leuk te houden. Tenten zat! De Vietnamezen zelf zijn tot nu toe vriendelijke mensen. Op het plattland meer nog dan in de grote stad. Maar ze glimlachen wel een stuk minder dan de Indo’s die ik gewend ben.

Scheuren met 6 miljoen brommertjes
In Saigon zat ik in guesthouse in een rustig steegje waar het de hele dag naar wierook rook omdat daar vooral Chinezen wonen. Ben in Saigon flink wezen rondstruinen , o.a. in Chinatown. Daardoor veel markten en mooie Chinese tempels gezien. Op de enorme Binh Tai markt (de grootste markt van Chinatown) heb ik lekker geluncht bij een van de vele stalletjes. Een witte koude noodle met allerlei groenten erin met een soort nootjes. Dat was niet verkeerd. Ben ook naar het Ho Chi Mingh museum geweest om daar op de afdeling propaganda te bekijken met welke heldendaden de Vietcong de Fransen de pan in hebben gehakt bij Dien Bien Phu. Wel apart om anno 2004 weer eens met die communistische propaganda te worden geconfronteerd.

Heb een paar keren een mannetje met motorcycle – die gebruikt iedereen hier - gehuurd. Heerlijk zo snel over straat, met de wind in mijn haren. En weg met de geluid- en milieucontouren!! Lekker scheuren over straat met 6 miljoen andere brommers. Hoe vorstelijk kan een espresso toch smaken als onverwachts tussendoortje trouwens.

Na een lange reis van 5 uur met een comfortabele minibus, zat ik middenin de Mekong-Delta in Zuid-Vietnam. En wel in het plaatsje Can Tho, deze provinciestad is het regionale centrum voor de gehele Mekongdelta. Leuk stadje en de mensen zijn hier zelfs hartelijker dan in Saigon. Wederom in een prettig Guesthouse vlak bij de rivier en de grote markt. De baas van mijn verblijf was een vriendelijke vent, die ook nog eens goed Engels sprak. En wat is het hier heet zeg! (Goeie warming up voor Cambodja (tegen de 40 graden), aldus deze meneer)) Ik zweette behoorlijk. En drink dus flink om niet uit te drogen.

Hiep hiep Ho Chi Mingh
In Can Tho was een avondfeest(je) op straat want verjaardag van de Grote Leider Ho Chi Mingh. Dat was weer ouderwetse propagandaliederen uit de mond van o.a. als Vietcong-soldaatjes verkleedde jongetjes die overwinningen op de vijand ten gehore brengen. Erg vermakelijk. En vooral een goede testcase voor het ‘ maatschappelijk draagvlak’ (ik vermoed dat hier geen Vietnamese vertaling voor bestaat haha) voor het Grote Gedachtegoed van De Grote Ultieme Leider HCM. Welnu, het weinige publiek…en dan vooral de mannen!….kwamen voor de mooie zangeres. De rest kreeg geen applaus. De meeste Vietnamezen zijn zo kapitalistisch als wat. Vooral sinds de invoering van de Doi Moi (ofwel ‘ Glasnost’ (open economie) op zijn Vietnamees). En de meesten zijn de propaganda behoorlijk zat na 30 jaar.

Dikkertje Dap
Ik heb nog gegeten in een semi-franse tent in een mooie oude Franse villa, met zicht op de markt. Ik werd bediend door een Vietnamese nicht met entertainmentneigingen, die mij trakteerde op een Nederlands versje ‘ Naar bed, naar bed zei Duimelot.’ Dat hij van Nedelandse toeristen geleerd. Het eten was niet slecht. Maar toen er een groep Amsterdamse toeristen met hooggeblondeerde 50+ dames en heren het etablissement betrad, en samen met de nicht ‘ dikkertje dap’ en ‘ het kleine café aan de haven’ ten gehore brachten, heb ik maar toegegeven aan mijn neiging om maar af te rekenen en de anonimiteit van de straat op te zoeken.

Scheuren op de Mekong
In een groot uitgevallen kano heb ik in een tocht van 10 uren rondgevaren in de Mekongdelta. Om 5.30 uur in de ochtend – ik schijn hier een ochtendmens t zijn vreemd genoeg - de knalrode ochtendzon zien opkomen vanaf de Mekongrivier. Daarna kwamen we via kleine dorpjes bij eerst een grote drijvende markt en daarna een stuk verder bij nog een kleinere. Al die bootjes verkochten weer iets anders. Bootjes die jurkjes voor kindjes verkochten. Bootjes met warm eten, bootjes met ananas, of mango of durian of papaya. En al deze bootje krioelden gezellig door elkaar op zoek naar een verkoper of koper. Daarna was het even bijkomen in een grappig tentje aan het water op een drijvend terrasje onder genot van mijn eerste dampende kop groene thee van die dag. Het aangrenzende dorp nog even bekeken. Ik kon het weer niet laten om Vietnamese kindjes in hun buikje te prikken. Ze vonden dat wel grappig. Ik denk dat ik een apart rugzakje met Vietnameesjes meeneem. Ze zijn zo om op te eten!! Dwars door de mangroven werd het steeds stiller en stiller. Alleen de geluiden van de krekels om me heen. In een piepklein dorpje hebben een oud opaatje (jaartje of 75 schat ik zo) en zijn kleinzoontje hun huisje aan mij laten zien. De laatste stop na de oneindig lijkende mangroves en moerassen is bij een fruitgarden. Een schattig vrouwtje met punthoedje en sjaal onder haar kin leidde me rond in de tuin en wijst alles aan. Tenslotte bracht ze me naar een terrasje van bamboe, midden in een door bomen verborgen en overschaduwd vijvertje met karpers. Dat werd vervolgens genieten daar van een green lemon juice in een mok vol met ijs en heerlijke gefrituurde springrolls als lunch.

Helaas is het weekje Vietnam voorbij. Vietnam was deze keer niet meer dan een 7 daagse stopover voor mij op weg naar mijn eindbestemming Pnom Penn (Cambodja). Ik neem in ieder geval een zak leuke herinneringen mee. En ben zeker van plan om nog een keer terug te komen om met vooral de bergen in Noord-Vietnam en Dien Ben Phu eens te bekijken. Morgen vlieg ik daar in 40 minuten naar Cambodja vanaf Saigon. Vervolgens ga ik daar 3 weken rondtrekken. Ben erg benieuwd naar o.a. de beroemde tempels van Angkor Wat in Siem Rap. Hoor van iedereen dat dit 8ste wereldwonder en UNESCO-monument adembenemend mooi is. Hardly can’t wait. Als ik in Cambodjaans Verweggistan weer in internetcafe tegen het lijf loop, laat ik wel weer even van me horen.